نیکو ویلیامز و لامین یامال: داستان قاچاق انسان، امید و عشق

«دو فِراری علیه ایتالیا»، تیتر معروف‌ترین روزنامه ورزشی اسپانیا، مارکا، بالای تصویری از نیکو ویلیامز و لامین یامال، قبل از پیروزی آن کشور برابر مدافع عنوان قهرمانی بود.

ویلیامز و یامال که در تورنمنت یورو ۲۰۲۴، به ترتیب ۲۲ و ۱۷ ساله می‌شوند، نویدبخش آینده‌ای درخشان برای فوتبال اسپانیا هستند.

این دو جوان نقش زیادی در پیروزی ۴-۱ اسپانیا برابر گرجستان، در مرحله یک‌هشتم نهایی و صعود به مرحله بعد، داشتند.

در حالی که اسپانیا با یک گل به‌خودی عقب بود، توانست به بازی برگردد و گرجستان را شکست دهد. ویلیامز در این بازی، اولین گل خود در این مسابقات را زد که حاصل تلاش انفرادی خیره‌کننده‌اش بود. یامال هم مثل دیدارهای گذشته خوش‌درخشید.

اسپانیا همین جمعه (۵ ژوئیه) در مرحله یک‌چهارم مقابل آلمان، میزبان مسابقات، قرار خواهد گرفت و با توجه به درخشش جوانانش، به موفقیت و تکرار قهرمانی در یورو ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ امید بسیار دارد.

ویلیامز تنها بازیکنی در تاریخ یورو از سال ۱۹۸۰ است که از ابتدا در ترکیب بوده؛ گل زده: پاس گل داده و ۱۰۰درصد پاس‌هایش به مقصد رسیده است.

شش فرصت ایجادشده توسط یامال برابر گرجستان هم بیشترین فرصت ایجاد‌شده توسط یک بازیکن زیر ۲۱ سال در یک بازی حذفی یورو بوده است.

از بدو ورود به تیم ملی، این دو دوستان خوبی برای هم شده‌اند و ویلیامز همانطور که برادرش، ایناکی، از او در نوجوانی مراقبت می‌کرد، حواسش به یامال است.

برادران ویلیامز، که در باشگاه اتلتیک بیلبائو هم‌بازی هستند، رهبران مبارزه با تبعیض نژادی در اسپانیا شده‌اند. کشوری که نژادپرستی همچنان در بعضی از لایه‌های اجتماعی آن جریان دارد.

هفته گذشته بود که نیکو به واکنش‌های نژادپرستانه در شبکه‌های اجتماعی نسبت به تیتر مارکا اعتراض کرد. فدراسیون فوتبال اسپانیا هم فوراً واکنش نشان داد و این برخوردها را محکوم کرد.

برادران ویلیامز بسیار در این مورد فعال و مصمم هستند تا از هر فرصتی برای محکومیت نژادپرستی استفاده کنند.

«هر کاری که می‌کنیم برای والدینمان است»

داستان تولد و تربیت نیکو و ایناکی در اسپانیا شنیدنی است، زیرا روایتی است از قاچاق انسان، امید، مهاجرت و عشق.

در کودکی، ایناکی ویلیامز هرگز درک نمی‌کرد چرا همیشه پاهای پدرش، فلیکس مشکل دارد و به‌سختی راه می‌رود.

اما زمانی که هجده ساله شد و برای تیم اول باشگاه اتلتیک بیلیائو بازی کرد، مادرش، ماریا، به او گفت که چگونه پاهای پدرش هنگام خروج از غنا و عبور از شن‌های سوزان صحرا، در جستجوی زندگی بهتر آسیب دیده‌اند.

آنها که در ابتدا قصد داشتند به بریتانیا بروند، بیشتر راه را پیاده رفتند، زیرا در نیمه راه قاچاقچیان تمام پس‌اندازشان را دزدیده بودند.

آنها در شمال آفریقا و بخش متعلق به اسپانیا به نام ملیا دستگیر شدند. برای دریافت پناهندگی سیاسی، به توصیه یک وکیل گفتند که از لیبریای جنگ‌زده آمده‌اند، نه از غنا.

همان وکیل، آنها را با کشیش کاتولیکی به نام ایناکی ماردونس آشنا کرد. کشیش برایشان مسکن دولتی در بیلبائو پیدا کرد و آنها را به بیمارستان برد، جایی که ایناکی متولد شد و به نام همان کشیش جوان که موافقت کرده بود پدرخوانده ایناکی باشد، نامگذاری شد.

او اولین هدیه‌ای که به پسرخوانده‌اش داد، پیراهن قرمز و سفید باشگاه اتلتیک بود.

نیکو بعداً گفت: «خدا را شکر که همه اینجا باهم هستیم و زندگی بسیار خوبی داریم. والدینم می‌بینند که هدفشان محقق شده و پسرانشان پیشرفت می‌کنند. ما هر کاری که می‌کنیم برای والدینمان است.»

«آنها جان خود را به خطر انداختند تا من و برادرم آینده بهتری داشته باشیم و به این هدف رسیدند. همیشه قدردان کاری هستم که پدر و مادرم برای ما انجام داده‌اند. آنها مبارزه، احترام و سخت‌کوشی را به ما آموختند و هیچ هدیه‌ای بالاتر از این نیست.»

«حقیقت این است که به والدینم بسیار افتخار می‌کنم و سعی می‌کنم هر کاری ممکن است انجام دهم تا آنها هم به من افتخار کنند.»

خانواده ویلیامز در۱۵۰ کیلومتری جنوب شرق پامپلونا ساکن شدند. نیکولاس ویلیامز آرتور هم در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۲ در آنجا متولد شد.

با وجود امنیتی که به دست آورده بودند، زندگی در کشور جدید چندان برایشان آسان نبود. بنابراین، پدرشان فلیکس برای پیدا کردن کار مناسب و حمایت از خانواده به لندن رفت. او هر کاری که می‌توانست برای فرستادن پول به خانه انجام داد؛ از نظافت رستوران در یک مرکز خرید در چلسی تا کار به‌عنوان نگهبان ورودی‌های ورزشگاه چلسی.

فلیکس که حالا به بیلبائو بازگشته است، ده سال دور از خانواده بود. در این مدت ایناکی نقش پدر را برای نیکو داشت. زیرا مادرشان همزمان در سه جا کار می‌کرد تا مخارج خانواده را تأمین کند.

وقتی برای ناهار به خانه مادرشان می‌روند، او به آنها یادآوری می‌کند که میز را تمیز کنند، ظرف‌ها را بشویند و اگر از خط خارج شوند آنها را تنبیه می‌کند.

ایناکی که برخلاف نیکو، تصمیم گرفت برای ادای احترام به والدینشان برای تیم ملی غنا بازی کند، همیشه مراقب برادر کوچکتر خود بود. از بردن به مدرسه و دادن ساندویچ بعد از مدرسه تا آموزش‌های لازم برای تبدیل شدن به یک ورزشکار نخبه و موفق.

نیکو می‌گوید: «برای من او الگو است، همه چیز من است. ایناکی به ما کمک کرد تا بتوانیم غذای بهتری بخوریم، به مدرسه بروم و لباس خوب بپوشم.»

«همیشه اشتباه‌های من را تصحیح می‌کند و مشاوره می‌دهد. همیشه این کار را کرده. خیلی خوب با هم کنار می‌آییم. علاوه بر برادری، نقش پدر من را هم داشته است.»

در ۲۸ آوریل ۲۰۲۱، این دو برادر به‌عنوان بازیکنان تعویضی در نیمه دوم مسابقه خانگی اتلتیک برابر رئال وایادولید وارد بازی شدند تا اولین برادرانی باشند که از سال ۱۹۸۶ با هم در یک باشگاه بازی کرده‌اند.

بعد از آن بازی، بلافاصله به دیدن مادرشان رفتند که به دلیل همه‌گیری کرونا قادر به تماشای مسابقه نبود.

«لامین هر آنچه نیکو انجام می‌دهد، تقلید می‌کند»

نیکو در تیم ملی یک دوست جدید پیدا کرده است و ارتباط نزدیکی با پدیده شانزده ساله اسپانیا، یامال برقرار کرده است. دوستی و تصاویر تمرین شادی پس از گل آنها بسیار در فضای مجازی دیده شد.

یقیناً رفتار نیکو با یامال مانند یک برادر بزرگتر است. او پس از پیروزی اسپانیا برابر ایتالیا، با شوخی گفت: «من به او گفتم که باید از پدرش یاد بگیرد، یعنی من!»

نیکو همچنین اضافه کرد که در صحبت با یامال، اهمیت لذت بردن از این روزهای فوق‌العاده و شاد را به او یادآوری کرده است.

دوستی آنها به زمانی برمی‌گردد که در ماه مارس و در فدراسیون فوتبال اسپانیا در لاس روزاس مادرید، قبل از بازی‌های دوستانه اسپانیا با کلمبیا و برزیل با یکدیگر ملاقات کردند. از همان زمان بود که از نیکو خواسته شد که مراقب یامال جوان باشد.

نیکو که قصد داشت روز تعطیل خود را در پایتخت سپری کند، قبول کرد وقت خود را با یامال بگذراند. این حرکت هوشمندانه‌ای از طرف فدراسیون بود، زیرا به‌خوبی فهمید هیچ مربی بهتر از نیکو برای یامال وجود ندارد.

سخنگوی فدراسیون می‌گوید: «نیکو الگوی خوبی برای لامین است و لامین هر آنچه که او انجام می‌دهد، تقلید می‌کند. حتی این نیکو است که وقتی بیدار و آماده می‌شود، به دنبال لامین می‌رود و به او می‌گوید: بیا، نباید دیر کنیم.»

در بازی مقدماتی یورو برابر گرجستان، در سپتامبر گذشته نیکو و یامال به میدان رفتند.

«بزرگترین باشگاه‌های جهان منتظرند»

سریع، انفجاری و تمام‌نشدنی، نیکو یک بال راست‌پا است که می‌تواند در هر دو جناح یا حتی در مرکز میدان بازی کند.

گایزکا گاریتانو، مربی سابق اتلتیک بیلبائو، می‌گوید: «دیدن بازی او باورنکردنی بود. نیکو بسیار سریع و حتی ماهرتر از برادر بزرگترش بود.»

نمایش ناامیدکننده در بازی اول اسپانیا برابر کرواسی در یورو ۲۰۲۴ باعث شد ویلیامز نگران از دست دادن جایش در ترکیب اصلی شود. اما این ترس و نگرانی، انگیزه او را دو برابر کرد تا در برابر ایتالیا نشان بدهد چه قابلیت‌هایی دارد.

او به کادر فنی گفت: «در بازی اول چندان خوب نبودم . می‌خواهم در مسابقه بعدی با تمام توان بازی کنم.»

انگیزه‌ای که مورد توجه کادر فنی هم قرار گرفته است. او تا اینجا هفده بازی برای اسپانیا انجام داده و به نظر می‌رسد بزرگترین باشگاه‌های جهان به دنبال او هستند.

نیکو دسامبر پارسال، قراردادش را با اتلتیک بیلبائو تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ تمدید کرد؛ قراردادی که بند آزادسازی آن حدود ۴۹ میلیون پوند (۶۲ میلیون دلار) است. این رقم باعث انصراف چلسی شد که مدتی بود به دنبال جذب نیکو بود.

پیشنهاد بارسلونا را هم فعلا مدیران بیلبائو رد کرده‌اند.

خود نیکو می‌گوید از بودن در بیلبائو راضی است. رئیس باشگاه، جان اوریارت، هم، مصرانه‌ می‌گوید «ما نگران نیستیم.»

با وجود این، گمانه‌زنی‌ها درباره آینده‌ او دائماً بیشتر و بیشتر می‌شود؛ هرچند در حال حاضر، نیکو هنوز کار ناتمام بسیاری در تیم ملی اسپانیا دارد، کشوری که پیراهنش را با افتخار می‌پوشد.