بازداشت یک زن ایرانی حامی ترامپ؛ وفادار به «عظمت دوباره آمریکا» حتی در زندان مهاجرت

اگر آرپینه مسیحی اجازه رأی دادن داشت، به دونالد ترامپ رأی می‌داد. او از حامیان پروپاقرص رئیس‌جمهور ایالات متحده است حتی حالا که به‌عنوان یک مهاجر غیرقانونی بازداشت شده است.

آرپینه در تماس تلفنی از بازداشتگاه مهاجران آدلانتو در صحرای موهاوی کالیفرنیا به بی‌بی‌سی گفت: «او کار درستی انجام می‌دهد چون خیلی از این افراد لیاقت حضور در اینجا را ندارند. من تا روزی که بمیرم از او حمایت خواهم کرد. او عظمت را دوباره به آمریکا بر می‌گرداند.»

۹۶ کیلومتر دورتر، در خانه‌اش در دایموندبار، شهری مرفه در حومه شرقی لس‌آنجلس، پرچم ترامپ در حیاط جلویی خانواده به اهتزاز درآمده است. کلاه‌های ماگا (عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم) قفسه‌ای را کنار آلبوم عکس خانوادگی زینت داده‌اند و پرندگان خانگی خانواده در قفس جیک‌جیک می‌کنند.

خانه‌ای پر جنب‌وجوش با سه سگ و چهار کودک خردسال، و همسر و مادر آرپینه با چشمانی خسته و نگران که سعی دارند ظاهری شجاعانه از خود نشان دهند.

آرتور ساهاکیان، همسر آرپینه، می‌گوید: «خانواده ما از هم پاشیده است.»

«همه اشتباه می‌کنند»

آرپینه، ۳۹ ساله، از بسیاری جهات نمونه‌ای از موفقیت در آمریکاست، مثالی روشن از اینکه این کشور چگونه به افراد فرصت‌های دوم و حتی سوم برای موفقیت می‌دهد. مادرش در حالی که درباره دخترش، که از سه‌سالگی در آمریکا زندگی کرده، صحبت می‌کند، اشک می‌ریزد.

او سال‌ها پیش، در سال ۲۰۰۸، دوران سختی را پشت سر گذاشت؛ در آن زمان به جرم دزدی و سرقت کلان محکوم شد و به دو سال زندان افتاد. یک قاضی مهاجرت گرین‌کارت او را باطل کرد، که اقدامی رایج در چنین مواردی است. اما چون او یک ایرانی-ارمنی بود، قاضی به او اجازه داد به جای اخراج از کشور، در آمریکا بماند.

آرتور در حالی که دختر چهار ساله‌شان به داخل و خارج اتاق می‌دود، می‌گوید: «ما مسیحی هستیم. او نمی‌تواند برگردد، هیچ راهی نیست.» او می‌ترسد اگر همسرش به ایران بازگردانده شود، جانش در خطر باشد.

پس از آزادی از زندان، آرپینه زندگی‌اش را از نو ساخت. او در میان صدها هزار مهاجر ایرانی که جنوب کالیفرنیا را خانه خود می‌دانند، کسب‌وکار موفقی راه‌اندازی کرد و خانواده تشکیل داد.

غرب لس‌آنجلس که اغلب آن را تهرانجلس می‌نامند بزرگ‌ترین جمعیت ایرانیان خارج از کشور را در خود جای داده است.

برخی از ساکنان این منطقه، از جمله آرپینه، در هفته‌های اخیر طی حملات مأموران مهاجرتی بازداشت شده‌اند؛ حملاتی که شهر را نگران و مضطرب کرده است.

در حالی که اکثر بازداشت‌شدگان در لس‌آنجلس از مهاجران مکزیکی هستند، به‌روزرسانی‌های روزانه وزارت امنیت داخلی نشان می‌دهد که مهاجرانی از سراسر جهان نیز در میان بازداشت‌شدگان هستند.

ترامپ تا حدی به خاطر وعده انتخاباتی‌اش مبنی بر «راه‌اندازی بزرگ‌ترین برنامه اخراج مجرمان در تاریخ» به ریاست جمهوری رسید – وعده‌ای که آرپینه، همسرش و مادرش می‌گویند هنوز به آن ایمان دارند.

با این حال، خانواده‌اش می‌گویند به آزادی آرپینه ایمان دارند و معتقدند فقط مجرمان خطرناک واقعاً اخراج خواهند شد.

آرتور می‌گوید: «من ترامپ را سرزنش نمی‌کنم، بایدن را سرزنش می‌کنم، به خاطر سیاست مرزهای باز. اما به این سیستم باور دارم و فکر می‌کنم آدم‌های خوب آزاد می‌شوند و افراد بد اخراج خواهند شد.»

در حالی که بسیاری از بازداشت‌شدگان سابقه کیفری ندارند، آرپینه یک مجرم سابقه دار است که او را به هدفی اصلی برای اخراج تبدیل می‌کند.

اداره مهاجرت و گمرک آمریکا به درخواست ما برای اظهار نظر درباره پرونده آرپینه پاسخی نداد.

آرتور می‌گوید که جزئیات مربوط به سرقت را نمی‌داند. آن‌ها پیش از ازدواج به‌طور مختصر درباره آن صحبت کرده بودند و او آن را به‌عنوان اشتباه جوانی همسرش فراموش کرده بود.

در عوض، او بر کارهای خوب همسرش در ۱۷ سال گذشته تمرکز دارد، از جمله فعالیت داوطلبانه در مدرسه محلی و رساندن غذا برای آتش‌نشان‌ها و افسران پلیس.

او می‌گوید: «همه اشتباه می‌کنند.»

«بالاخره پیدایت می‌کنیم»

بنابراین وقتی اداره مهاجرت و گمرک آمریکا در تاریخ ۳۰ ژوئن در حین صرف صبحانه با آرپینه تماس گرفت، این زوج فکر کردند که شوخی است.

اما ۳۰ دقیقه بعد مأموران مهاجرت به خانه آن‌ها رسیدند.

با وجود تابلوهایی که در سراسر لس‌آنجلس نصب شده و به مهاجران توصیه می‌کرد «حقوق خود را بشناسید» و در را به روی مأموران مهاجرت باز نکنید، این زوج از خانه بیرون آمدند تا با مأموران صحبت کنند.

آرپینه توضیح داد که یک قاضی به دلیل وضعیت ایران به او اجازه داده بود در آمریکا بماند، به شرطی که مرتکب جرم دیگری نشود و به‌طور منظم با مأموران مهاجرت در تماس باشد. او آخرین بار در ماه آوریل با مأموران ملاقات کرده و مدارک خود را نشان داده بود.

آرتور می‌گوید حتی آن‌ها را به داخل خانه دعوت کرد، اما مأموران این دعوت را رد کردند.

آن‌ها به آرپینه گفتند شرایط تغییر کرده و حکم بازداشت او را دارند.

مأموران به او اجازه دادند به داخل خانه برگردد و با فرزندان ۱۴، ۱۱، ۱۰ و ۴ ساله خود خداحافظی کند. آن‌ها به او گفتند اگر بیرون نیاید، بالاخره پیدایش خواهند کرد.

آرتور می‌گوید: «به ما گفتند که مهم نیست چه اتفاقی بیفتد، شاید موقعی که با بچه‌هایت در خیابان رانندگی می‌کنی و ما یاد چیزهایی افتادیم که در اخبار دیده بودیم: نارنجک صوتی، پیچیدن جلوی ماشین و بستن راه.»

خانواده نمی‌خواستند شاهد بازداشت خشونت‌آمیز او باشند، آن هم احتمالاً در برابر چشمان فرزندانشان.

آرتور به یاد می‌آورد: «او آمد، بچه‌ها را بوسید و خداحافظی کرد. با شجاعت بیرون رفت و گفت: "من اینجام."»

آرتور از مأموران خواست به همسرش دستبند نزنند. آن‌ها گفتند چنین چیزی ممکن نیست، اما پذیرفتند که این کار را در سمت دیگر خودرو انجام دهند تا بچه‌ها نبینند.

او می‌گوید: «می‌دونستم بچه‌ها از طبقه بالا تماشا می‌کنند. نمی‌خواستم مادرشان رو با دستبند ببینند.»

سپس آرپینه به ساختمانی دولتی در مرکز شهر لس‌آنجلس منتقل شد؛ محلی که اداره مهاجرت و گمرک از آن برای بررسی پرونده بازداشت‌شدگان در جریان این حملات استفاده می‌کند.

این ساختمان به مرکز اعتراضات، گاه خشونت‌آمیز، علیه قانون مهاجرت و گمرک تبدیل شده بود که برای هفته‌ها لس‌آنجلس را دچار آشوب کرد.

آرپینه می‌گوید با کسانی که در آن ساختمان نگهداری می‌شدند «مثل حیوان رفتار می‌شد.»

آرپینه به بی‌بی‌سی گفت که به مدت سه روز در اتاقی بسیار سرد با چراغی که همیشه روشن بود، همراه ۲۸ زن دیگر نگهداری می‌شد. آن‌ها با خوردن تنقلات و یک بطری آب در روز زنده مانده بودند؛ زنان برای گرم شدن به یکدیگر می‌چسبیدند و روی زمین می‌خوابیدند.

در انتظار بخشودگی

از آنجا که آرپینه به سه زبان ارمنی، اسپانیایی و انگلیسی صحبت می‌کند، توانست با بسیاری از زنان دیگر ارتباط برقرار کند و می‌گوید که آن‌ها به یکدیگر کمک می‌کردند.

سه روز بعد، او به بازداشتگاه آدلانتو، مرکز اداره مهاجرت و گمرک در شمال شرق لس‌آنجلس، منتقل شد. این مکان به داشتن شرایط سخت و شبیه زندان شهرت دارد.

اما آرپینه می‌گوید شرایط این مرکز بسیار بهتر از چیزی است که در مرکز لس‌آنجلس تجربه کرده بود. اکنون سه وعده غذا در روز و دسترسی به دوش و تختخواب دارد. اگرچه شنیده دریافت خدمات پزشکی در صورت نیاز دشوار است، اما او جوان و سالم است.

او می‌گوید: «اما وضعیت هنوز هم بسیار چالش‌برانگیز است.»

او و همسرش می‌گویند همچنان به دولت ترامپ ایمان دارند و باور دارند که او آزاد خواهد شد.

آرپینه از بازداشتگاه به بی‌بی‌سی گفت: «من به هیچ کشوری اخراج نمی‌شوم.»

اما در گذشته، شرایط مشابه مانع اقدام مأموران مهاجرت برای اخراج مهاجران نشده است. در ماه فوریه، گروهی از مسیحیان ایرانی که تازه از مرز مکزیک عبور کرده بودند، اخراج شدند البته به پاناما، نه به ایران.

آرپینه همچنان به حکم بخشودگی امیدوار است، اما می‌گوید گاهی دلسرد می‌شود.

او می‌گوید آمریکا را دوست دارد و احساس می‌کند که آمریکایی است، حتی اگر مدارک رسمی نداشته باشد.

او هر ساعت یک بار با همسرش تماس می‌گیرد تا آخرین اخبار مربوط به پرونده حقوقی‌اش را در میان بگذارد، هرچند تا کنون چیز زیادی برای گفتن نبوده است. او می‌گوید فرزندان بزرگ‌ترشان می‌دانند چه اتفاقی افتاده، اما دختر ۴ ساله‌شان مدام می‌پرسد: «مامان کی برمی‌گردد؟»

هر چهار فرزند او شهروند ایالات متحده هستند، در کالیفرنیا به دنیا آمده و بزرگ شده‌اند. این زوج معتقدند که مقامات در تصمیم‌گیری درباره سرنوشت آرپینه این موضوع را در نظر خواهند گرفت.

آرپینه می‌گوید: «من چهار فرزند شهروند آمریکا دارم. صاحب کسب‌وکارم. مالک خانه و خودرو هستم. در این همه سال اخیر هیچ اشتباهی نکرده‌ام.»