ایناکی و نیکو ویلیامز: دو برادر در یک باشگاه و پایان انتظاری چهل ساله

«فراتر از ورزش»، بخشی از مطالب ورزشی بی‌بی‌سی هستند که داستان‌های شگفت‌انگیز ورزشکاران یا مسابقاتی را روایت می‌کند که کمتر شنیده‌اید. فهرست مطلب‌های فراتر از ورزش را دنبال کنید.

برادر کوچکتر، نیکو از ایناکی که برادر بزرگتر و ستاره تیم اتلتیک بیلبائو بود خواسته بود به تماشای بازی‌هایش در تیم جوانان این باشگاه نرود، زیرا که باعث اضطراب بیش‌ از اندازه‌اش می‌شد.

اما ایناکی که ستاره تیم بود، همیشه می‌دانست که برادرش نیکو خاص است.

ایناکی ۲۹ ساله از دوران کودکی به والدین خود که به شکل خستگی‌ناپذیری برای گذران زندگی تلاش می‌کردند، در بزرگ کردن برادر کوچکش کمک می‌کرد.

ایناکی به نوعی پیشگام بود و راه را برای حضور برادرش و دیگر پسران مهاجر در باشگاهی که در طول تاریخ فقط به بازیکنان متولد باسک و جامعه عمدتاً سفیدپوست آن میدان می‌داد، هموار کرد.

البته اولین بازیکن آفریقایی‌تبار اتلتیک بیلبائو، یوناس رامالهو از پدری آنگولیایی و مادری باسکی بود که در سال ۲۰۱۱ در این تیم بازی کرد. اما ایناکی با بیش از ۳۰۰ بازی لالیگا، از جمله ۲۵۱ بازی متوالی حضور بی‌سابقه‌ای در این تیم به نام خود ثبت کرد.

نیکو که هشت سال از ایناکی کوچکتر است، پیشرفت زیادی در فوتبال کرده و توانسته است به رویاهای کودکی‌اش، بازی در کنار برادر بزرگش، مربی و محافظش، ایناکی در تیم اتلتیک برسد.

ایناکی به بخش ورزش بی‌بی‌سی می‌گوید: «به‌عنوان برادر بزرگ‌تر، واقعاً باعث افتخارم است که می‌بینم او چقدر رشد کرده است و به عنوان یک فوتبالیست پیشرفت می‌کند. او سقفی ندارد. اینجا هستم تا به او کمک کنم، به او بیاموزم و هر آنچه را که نیاز دارد در اختیارش قرار دهم.»

داستان حضور این دو برادر در اتلتیک از مدت‌ها قبل، حتی پیش از تولد آنها و بسیار دورتر از بیلبائو آغاز می‌شود. زمانی که، فلیکس و ماریا، پدر و مادرشان کشور غنا را در جستجوی زندگی بهتر ترک کردند و با پای برهنه از صحرا عبور کردند تا بتوانند خود را به اروپا برسانند.

در هنگام این سفر مادر، ایناکی را باردار بود و زمانی که او بیست ساله شد داستان کامل سفر را برایش تعریف کرد. همیشه دیده بود که پدرش با کف پایش مشکل دارد، اما نمی‌دانست دلیلش شن‌های سوزان بوده است.

فلیکس و ماریا با پریدن از حصار مرزی خود را به قلمرو اسپانیایی ملیلا در شمال آفریقا رساندند، اما گارد شهری بازداشتشان کرد. به توصیه یک وکیل، به دروغ گفتند اهل لیبریای جنگ‌زده و به دنبال پناهندگی سیاسی هستند.

کشیشی کاتولیک در بیلبائو، وقتی ماریا هفت ماهه باردار بود آپارتمانی برای آنها پیدا کرد. او سپس کمک کرد ماریا را برای زایمان ایناکی به بیمارستان ببرند. همین کشیش ستاره آینده شهر را غسل تعمید داد، حتی اولین پیراهن فوتبال خود را به او داد و پدرخوانده او شد. او کسی است که ایناکی نام خود را از او گرفته است.

اقامت در اسپانیا هم چندان زندگی را برای خانواده آنها آسان نکرد. به آنها خانه‌ای دولتی در پامپلونا داده شد و برای امرار معاش سخت کار می‌کردند. پدرشان فلیکس، در جستجوی فرصت‌های کاری بیشتر به لندن نقل مکان کرد و در ورزشگاه استمفورد بریج چلسی بلیت‌فروش شد.

به این ترتیب ایناکی که خود هنوز کودک بود، به مادرش در تربیت نیکو کمک کرد. او می‌گوید: «ما رنج بسیاری کشیدیم.»

ایناکی که قبل از حرفه‌ای شدن و کسب درآمد در ورزش، با داوری مسابقات فوتبال به اقتصاد خانواده کمک می‌کرد، می‌گوید: «به لطف خدا امروز همه در کنار هم هستیم و زندگی واقعاً خوبی داریم. والدین من شاهد پیشرفت پسرانشان هستند و هر کاری که ما انجام می‌دهیم برای آنهاست.»

ایناکی قبل از پیوستن رسمی به تیم اتلتیک در هجده سالگی، چندین سال در رادار اتلتیک بود. او اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان دو سال بعد در دسامبر ۲۰۱۴ انجام داد و همان پیراهن قرمز و سفیدی را که در کودکی می‌پوشید، به تن کرد.

میکل گونزالس، مدیر ورزشی اتلتیک، می‌گوید: «ایناکی در کودکی زندگی بسیار سختی داشت و اکنون می‌داند که چه مسئولیتی دارد، بنابراین می‌توان او و البته مادرش را در قامت یک ابرقهرمان دید.»

ماریا همیشه مسابقات پسرانش را تماشا می‌کرد. نیکو در دوازده سالگی، زمانی که ایناکی در آستانه حضور در ترکیب اصلی بود، به آکادمی ملحق شد تا در مسیر تبدیل شدن به یک ستاره قرار گیرد.

گایزکا گاریتانو، سرمربی سابق اتلتیک، می‌گوید: «او باورنکردنی بود. خیلی راحت و بسیار سریع بازی می‌کرد. حتی از برادر بزرگترش هم بهتر بود.»

«قطعاً مادرشان نقشی کلیدی در پیشرفت آنها، نه تنها در فوتبال بلکه از نظر شخصیتی، داشته است. به خصوص ایناکی که شخصیتش در آن دوران سخت کودکی‌ شکل گرفته و بسیار متواضع است. او همیشه سعی می‌کند از مربیان یاد بگیرد و بسیار محترم است.»

پس از حضور در یک بازی دوستانه برای اسپانیا در سال ۲۰۱۶، ایناکی تصمیم گرفت در رده ملی برای غنا بازی کند. اما نیکو کاملاً به اسپانیا متعهد ماند و چهار بازی در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر برای تیم ملی اسپانیا انجام داد.

هفته گذشته و در فینال جام حذفی مقابل مایورکا، بیش از صد هزار هوادار اتلتیک شاهد قهرمانی تیم و جاودانگی اسطوره برادران ویلیامز بودند.

اهمیت این باشگاه، به ویژه در استان باسک، بسیار زیاد است. اتلتیک باشگاهی است که در تمام ارکان زندگی مردم این استان نقش دارد.

برای مثال، هر نوزادی که در سال ۲۰۲۳ در این منطقه به دنیا آمد، پیشبندی به یادبود ۱۲۵ سالگی باشگاه دریافت کرد.

شبکه جوانان باشگاه به قدری گسترده است که با بیش از ۱۶۰ باشگاه کوچکتر همکاری دارد و هر پسر فوتبالیست زیر یازده سال در پایگاه این باشگاه «لزاما» دست‌کم یک بار تمرین کرده است.

گونزالس می‌گوید: «اولین آهنگی که کودکان یاد می‌گیرید، آهنگ اتلتیک است. اولین پیراهنی که می‌پوشند، پیراهن اتلتیک است و اولین باری که به یک ورزشگاه فوتبال می‌روند، استادیوم سن مامس است.»

اتلتیک در مرکز همه چیز قرار دارد و آموزش زبان باسکی را برای همه کارمندان خود ارائه می‌دهد و تاریخ و فرهنگ باسک را جشن می‌گیرد.

حتی افرادی که علاقه‌ای به فوتبال ندارند، تیم را وسیله‌ای برای بیان هویت و احساس تعلق خود به باسک می‌دانند.

یک راننده تاکسی، اتلتیک را مانند دین و آیین می‌داند. او می‌گوید: «روز شنبه در مراسم عروسی و در ساعت ده شب به وقت محلی همراه عروس و داماد به تماشای دیدار نهایی جام حذفی نشستند.»

هافبک این تیم، آندر هررا، می‌گوید: «گاهی اوقات افرادی را می‌بینید که واقعاً فوتبال را دوست ندارند، اما با این حال طرفدار اتلتیک هستند. این در جهان منحصر به فرد است. شما افرادی را می‌بینید که تمام عمر دارنده بلیت فصلی بوده‌اند و بازی‌های دیگر را اصلاً تماشا نمی‌کنند، آنها فقط بازی‌های اتلتیک را تماشا می‌کنند.»

«در بیلبائو، زنی شصت یا هفتاد ساله شما را در خیابان متوقف می‌کند و می‌گوید که باید جام را ببریم و به لیگ قهرمانان صعود کنیم.»

در روز فینال، شهر به رنگ قرمز و سفید تزئین شده بود. پرچم‌ها از پنجره آپارتمان‌ها و ادارات آویزان بودند.

آخرین قهرمانی این باشگاه در کوپا دل ری در سال ۱۹۸۴ بود و پس از آن شش بار در فینال شکست خوردند.

اما امسال توانستند به انتظار طولانی خود پایان دهند. هر دو برادر که در پست پشت مهاجم بازی می‌کنند، نقش اساسی در این قهرمانی داشته‌اند.

در دیدار یک چهارم نهایی مقابل بارسلونا، ایناکی بلافاصله پس از حذف غنا در جام ملت‌های آفریقا، خود را با پرواز رساند و به‌عنوان یار تعویضی در وقت اضافه گل زد. سپس نوبت گلزنی نیکو بود تا اتلتیک بتواند در دیداری تماشایی ۴-۲ پیروز شود.

در بازی برگشت نیمه نهایی و پیروزی ۳-۰ مقابل اتلتیکو مادرید هم دو برادر دوباره شادی را به سن مامز آوردند.

هررا می‌گوید: «از نظر فوتبال، آنها کلیدی هستند. از نظر شخصیتی هم انسان‌های فوق‌العاده‌ای هستند، همیشه مثبت و همیشه خندان. حتی وقتی به‌عنوان دو برادر با هم دعوا می‌کنند که چند بار شاهد آن بوده‌ام، برای ما خیلی خنده‌دار است و دوستش داریم.»

فقط به لا گابارا اشاره نکنید.

در دهه موفقیت‌آمیز هشتاد میلادی، زمانی که اتلتیک در سال ۱۹۸۴ موفق به کسب عناوین متوالی و قهرمانی در لیگ و جام حذفی شد، جشن گرفتن بازیکنان در کناره رودخانه نرویون به یک سنت تبدیل شده بود. اما برخی معتقدند این سنتی شوم بوده و از آن زمان به بعد همواره برایشان بدشگون بوده است.

تصاویر آن روزها،‌ بیلبائوی متفاوت و شهری صنعتی را نشان می‌دهند. اما اکنون این شهر مرکز نوآوری معماری معاصر با موزه گوگنهایم در ساحل رودخانه است، جایی که زمانی کارخانه‌ای در آن قرار داشت.

باشگاه فوتبال نیز در این سال‌ها دستخوش تغییراتی بوده است. اکنون بازیکنانی در این تیم هستند که والدین آنها از آفریقا و آمریکای جنوبی یا جاهای دیگر آمده‌اند. برای مثال جونیور بیتا‌ هافبک تیم، متولد ساحل عاج است و در تابستان هم قرار است آلوارو جالو، با اصالت گینه‌ای، از براگا به این تیم بپیوندد.

بنات گوتیرز، روزنامه‌نگار، می‌گوید: «این بخشی از روند تاریخی باسک بود که قبلاً مهاجران زیادی داشت، اما آنها بیشتر از سایر مناطق اسپانیا می‌آمدند و بنابراین عمدتاً سفیدپوست بودند.»

«مهاجران آفریقایی در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود شروع به ورود کردند، موج بزرگتر هم در دهه ۲۰۰۰ بود. اما بسیاری از این جوان‌ها هنوز آماده شروع یک حرفه ورزشی در اینجا نبودند.»

«پس از طی آن روند اولیه، اکنون شاهد حضور پسران یا حتی نوه‌های آنها در باسک هستیم که این برای اتلتیک بسیار مهم است.»

خط مشی انتخاب بازیکنان باسکی توسط باشگاه پس از استفاده از بازیکنان انگلیسی در کوپا دل ری ۱۹۱۱ زیر سوال رفت. اما با وضع قانون فدراسیون فوتبال اسپانیا در فصل بعد مبنی بر اینکه بازیکنان باید فقط اسپانیایی باشند، اتلتیک بار دیگر به خط مشی سابق خود بازگشت.

اصرار اتلتیک در انتخاب بازیکنان فقط بومی از جمعیت حدوداً سه میلیون نفری این ایالت، برای بیش از یک قرن کارساز بوده و این تیم هرگز از رده اول اسپانیا سقوط نکرده است و از نظر جام‌های کسب شده هم پس از رئال مادرید و بارسلونا قرار دارد.

اما منتقدان این خط مشی را بیگانه‌هراسی یا نژادپرستانه می‌نامند. آنها به مورد میگل جونز که اصالتاً اهل بیلبائو بود اما در گینه استوایی متولد شده و با این باشگاه تمرین کرده بود، اشاره می‌کنند. با این حال، مطابق سیاست باشگاه در آن زمان، بازیکنان باید متولد باسک می‌بودند. بنابراین جونز به اتلتیکو مادرید پیوست و در دهه ۱۹۶۰ در این باشگاه بازی کرد.

اتلتیک بازتابی از جامعه باسک است و شکوفایی برادران ویلیامز به معنی فرصت‌های بسیاری برای اتلتیک در آینده و موفقیت‌های بیشتر است.

اینکه تا چه زمانی این دو برادر در کنار هم بازی می‌کنند مشخص نیست. با اینکه به نظر می‌رسد نیکو متعلق به چلسی است - جایی که زمانی پدرش در آن کار می‌کرد - اما قرارداد قبلی خود را که در ژوئن ۲۰۲۴ به پایان می‌رسید، تا سال ۲۰۲۷ تمدید کرد.

البته هواداران اتلتیک هم تا زمانی که پول خوبی برای انتقال ستاره‌ها به باشگاه وارد نشود، مانند انتقال ۵۷ میلیون پوندی آیمریک لاپورته به منچسترسیتی، راضی به انتقال آنها نخواهند شد.

گونزالس می‌گوید: «ایناکی و البته خانواده‌اش نقش مهمی در این تصمیم‌ داشتند. آنها در بیلبائو احساس بسیار خوبی دارند و از تیم، مربی و همه چیز بسیار راضی هستند. آنها همچنین عاشق هواداران هستند.»

«مطمئناً، نیکو در یک باشگاه دیگر می‌توانست در لیگ قهرمانان اروپا بازی کند و پول بیشتر یا عناوین بیشتری کسب کند. اما در این لحظه او احساس می‌کند که باید اینجا ادامه دهد و ایناکی برای او شخص بسیار مهمی است تا بهترین تصمیمات را در دوران حرفه‌ای خود بگیرد.»