انتقام ایتالیایی؛ یانیک سینر قهرمان ویمبلدون شد

یانیک سینر، مرد شماره یک تنیس جهان با پیروزی مقابل کارلوس آلکاراس، مرد شماره ۲ این رشته و قهرمان دو دوره اخیر مسابقات، برای نخستین بار قهرمان ویمبلدون شد.

تنیس‌باز ایتالیایی ست اول را ۴-۶ به آلکاراس باخت اما در ادامه در سه ست با نتیجه مشابه ۴-۶ حریفش را شکست داد و اولین مرد ایتالیایی شد که جام قهرمانی ویمبلدون را بالای سر می‌برد.

این دیدار برای سینر به نوعی انتقام شکست فینال ۳۵ روز پیش رولان گاروس بود، جایی که او نتوانست از سه امتیاز منجر به قهرمانی که در اختیار داشت استفاده کند و فینال جذاب و نفس‌گیر او‌پن فرانسه را به حریف واگذار کرد.

سینر قبل از این سه بار قهرمان گرند اسلم‌ها (دو بار اوپن استرالیا و یک بار اوپن آمریکا) شده بود، در حالی که آلکاراس پنج بار قهرمان این تورنمنت‌ها (دو ویمبلدون، دو رولان گاروس و یک اوپن آمریکا) شده است.

سینر در حالی قهرمان شد که دستش در این مسابقات مصدوم شد و در فینال هم مانند دیدار نیمه‌نهایی مقابل نواک جوکوویچ بانداژی روی دستش دیده می‌شد. او البته بسیار خوش‌شانس بود که در دور چهارم بازی‌ها در حالی که دو بر صفر از گریگور دمیتروف عقب افتاده بود، حریف به علت مصدومیت کنار کشید.

یک کلاسیک جدید در تنیس

مصاف یانیک سینر ایتالیایی و کارلوس آلکاراس اسپانیایی تمام مولفه‌های یک رقابت حماسی (استعداد فوق‌العاده، شخصیت‌های قوی و جدال‌های نفس‌گیر در بزرگترین تورنمنت‌ها) را دارد.

رقابت این دو نفر حالا بسیاری را یاد کلاسیک‌ترین جدال تاریخ تنیس می‌اندازد: راجر فدرر و رافائل نادال. هرچند که آلکاراس خیلی موافق این مقایسه نیست: «نمی‌خواهم بگویم مثل زمانی است که رافا [نادال] و راجر [فدرر] بازی می‌کنند. اما احساس می‌کنم وقتی ما با هم روبه‌رو می‌شویم، انرژی متفاوتی در قیاس با رویارویی با بازیکنان دیگر وجود دارد.»

سینر ۲۳ ساله و آلکاراس ۲۲ ساله، در دو فصل اخیر تنیس جهان به کسی اجازه نفس کشیدن نداده‌اند. سینر حتی به رغم محرومیت سه ماهه به دلیل دوپینگ همچنان عنوان مرد شماره یک تنیس جهان را حفظ کرد. آنها در گرند اسلم‌ها هم درخشان بودند و قهرمانی شش دوره اخیر معتبرترین مسابقات تنیس را بین خودشان تقسیم کرده‌اند.

در حالی که بسیاری فکر می‌کردند تنیس با خداحافظی فدرر و نادال و پا‌به‌سن گذاشتن جوکوویچ با افت کیفی قابل توجه روبه‌رو خواهد شد، جذابیت فینال اخیر اوپن فرانسه، خلاف این نظریه را ثابت کرد.

سینر که سه دوره قهرمانی گرند اسلم‌ها را در اختیار دارد، می‌گوید هنوز زود است که آنها را با سه غول تنیس جهان مقایسه کرد: «نمی‌شود این را با آنچه "سه بزرگ" تنیس برای بیش از ۱۵ سال انجام دادند مقایسه کنیم. [رقابت ما] هنوز به آن بزرگی نیست. این دومین گرند اسلم متوالی است که در فینال با یکدیگر بازی می‌کنیم. هرچه از این به بعد رقابت‌های بیشتری داشته باشیم، بهتر است، زیرا مردم دوست دارند که بازیکنان جوان را در حال رقابت با هم ببینند.»

نمونه قرن بیست و یکمی جدال «یخ و آتش»

شخصیت‌های متضاد این دو نفر، یادآور زوج دیگری است که حدود نیم قرن پیش رقابتی ماندگار را پایه‌گذاری کردند.

بیورن بورگ، تنیس‌باز سوئدی «یخ» بود در مقایسه با جان مک‌انرو آمریکایی که به «آتش» می‌مانست؛ ویژگی‌های که به اعتقاد جاناتان یوریکو، کارشناس تنیس بی‌بی‌سی، مشابه خصلت‌های سینر و آلکاراس است.

سینر در طول مسابقات بی‌نهایت خونسرد است و به نظر می‌رسد کمتر چیزی این ایتالیایی آرام را (چه در زمین و چه خارج از آن) آشفته می‌کند.

او توانست در طول جنجال دوپینگ خونسرد بماند و همچنین به‌سرعت از شکست تلخش در فینال رولان گاروس عبور کرده است.

دارن کیهیل، مربی سینر، به بخش ورزشی بی‌بی‌سی گفت: «ما مدام در مورد این واقعیت صحبت می‌کنیم که او خودآگاهی بسیار خوبی دارد و همه چیز را در چارچوب درست خود قرار می‌دهد. فکر می‌کنم این بخشی از دلیلی است که او توانسته چنین عملکردی داشته باشد.»

«من بعد از باختن فینالی که در آن امتیازات قهرمانی (اشاره به سه امتیاز منجر به قهرمانی سینر در اوپن فرانسه) داشتم، دلشکسته می‌شدم، اما او تصویر بزرگ را خیلی خوب می‌بیند و به همین دلیل است که می‌تواند به‌سرعت برگردد.»

آلکاراس هرگز به اندازه مک‌انرو که به بدخلقی مشهور بود، تندخو نیست. اما او جنبه‌های متنوعی نسبت به سینر دارد.

وقتی لحظات بزرگ در مسابقات به نفع او پیش می‌رود، با صدای بلند «باموس» (تقریبا معادل بزن بریم در فارسی) می‌گوید و همچنین مرتباً با لبخندهایی به پهنای صورت احساسات خود را نشان می‌دهد.

خون‌گرمی و اصالت طبیعی این اسپانیایی، به علاوه مجموعه ضربات خیره‌کننده‌اش، باعث می‌شود که طرفداران با او ارتباط برقرار کنند.