واسع سروش در هرات

	کارگران می گویند بابت هر روز نیشتر زدن خشخاش، پانصد روپیه پاکستانی و سه وعده غذا دریافت می کنند

در مقابل سفارت ایران در کابل و نمایندگی های کنسولی آن کشور در شهرهای مختلف افغانستان، همه روزه صف های طویلی از متقاضایان ویزای ورود به ایران را می توان دید که بیشتر آنها، در امید یافتن کار و به قول خودشان "پیدا کردن یک لقمه نان" هستند.

همچنین گروه های بزرگی از کارگران جویای کار، همه روزه در محل های مشخصی اجتماع می کنند و تا پایان روز چشم به راه کسی هستند تا آنها را به کار بگمارد.

این صف ها، با گذشت هر روز طولانی تر و این اجتماع ها هر روز گسترده تر می شود، درست درزمانی که افغانستان، در اوج توجه جامعه جهانی قرار دارد، میلیاردها دلار کمک دریافت کرده است، روند بازسازی از نزدیک به هفت سال پیش آغاز شده و دولت ادعا می کند که افغانستان سیزده درصد رشد اقتصادی داشته است.

اما در چند هفته اخیر، حداقل در هرات، از ازدحام متقاضیان کار در سطح شهر کاسته شده است. آیا این امر، نشانه موفقیت دولت در کاهش بیکاری و بهبود وضعیت اقتصادی بوده است؟

جواب به این پرسش، جالب توجه است: کارگران جویای کار، نه از سوی دولت یا سازمانهای داخلی و خارجی به کار گماشته شده اند و نه موفق به یافتن کار در خارج از کشور شده اند، بلکه راه درآمد دیگری پیدا کرده اند، آن هم در کشتزارهای سرسبز خشخاش در جنوب افغانستان.

سهم کارگران  آنها (صاحبان مزارع خشخاش) بابت هر روز کاری در نیشتر زدن تریاک در مزارع، پانصد کلدار(روپیه پاکستانی) و یا یک چهارم از تریاک های نیشتر زده شده به کارگران به عنوان دستمزد می دهند عبدالحق

صبح زود، پیش از طلوع آقتاب به بازار اسعار (فروش ارز) در مرکز شهر هرات رفتم تا با کارگرانی که با جیب هایی پر از روپیه پاکستانی منتظر باز شدن صرافی ها بودند تا پول های خود را تبدیل کنند، گفتگو کنم. آنها در کجا به کار مشغولند و این پولها از کجا آمده است؟

فصل نیشتر زدن

عبدالحق یکی از کارگران کهن سالی است که در ولسوالی گلران در شمال هرات زندگی می کند، او می گوید به منظور نیشتر زدن تریاک به ولایت هلمند رفته بود.

او در ولسوالی گلران هرات به کشاورزی مشغول است و چون فصل نیشتر زدن تریاک فرارسیده است، به ولایت هلمند سفر کرده است تا از "دستمزد مناسبی" که صاحبان مزارع خشخاش به کارگران می دهند بی بهره نماند.

عبدالحق می گوید: آنها (صاحبان مزارع خشخاش) بابت هر روز کاری در نیشتر زدن تریاک در مزارع، پانصد کلدار(روپیه پاکستانی) و یا یک چهارم از تریاک های نیشتر زده شده به کارگران به عنوان دستمزد می دهند".

عبدالحق و دیگر کارگرانی که با دست پر از مزارع خشخاش در جنوب بازگشته اند، ادعا می کنند که حتی در داخل شهر دلارام نیز تریاک کشت می شود و تانک های نیروهای ناتو و ارتش افغانستان همه روزه در این منطقه رفت و آمد می کنند، اما کار با این مزارع ندارند.

عبدالحق می گوید: "یک روز تانک های آمریکایی و اردوی (ارتش) ملی آمدند و منطقه را محاصره کردند ولی به ما که مشغول نیشتر زدن تریاک بودیم چیزی نگفتند و رفتند.

روپیه پاکستانی

	حسن می گوید: آنجا (هلمند) واحد پولش کلدار است، افغانی نیست

از حسن پرسیدم چرا به جای افغانی دستمزد کارگران را به روپیه پاکستانی می دهند؟ او می گوید: "آنجا، پولش کلدار است، افغانی نیست".

حسن می گوید: "اینجا (در هرات) کار میسر نمی شود، اگر هم کار پیدا شود روزانه صد افغانی بیشتر نمی دهند، اگر در اینجا کار برایم میسر شود به هلمند نمی روم".

علاءالدین یکی دیگر از این کارگران هم می گوید: به خاطر ضرورت و گرسنگی خود به آنجا رفتم تا لقمه نانی به دست آورم، اینجا اگر کار پیدا کنیم، فقط یک وعده غذا و صد افغانی دستمزد می دهند، اما در آنجا (هلمند) سه وعده غذا و پانصد کلدار می دهند".

حسن می افزاید: "در مزارع کوکنار کارگران بسیاری از مناطق مختلف افغانستان برای نیشتر زدن آمده بودند".

شماری از این کارگران می گویند در گذشته برای کار به ایران می رفتند، اما اکنون مدتی است که ایران اجازه کار به آنها نمی دهد و کارگران افغان حاضر در آن کشور را نیز اخراج می کند.