دسامبر امسال، ده سال از موافقتنامه اوتاوا برای منع توليد و استفاده از مين های ضد نفر می گذرد. افغانستان در سال 2002 اين موافقتنامه را امضا کرد. با وجود اين، مسئولان اداره مين روبی افغانستان می گويند هنوز چهار و نيم ميليون افغان با تهديد مين روبرو هستند.

اين پسرک افغان شش سال دارد و در يکی از بیمارستان های قندهار تحت درمان است. او در حاليکه در نزديکی خانه اش مشغول بازی بود، در اثر انفجار يک مين زخمی شد. پزشکان می گويند بينايی او در اثر اين حادثه صدمه نديده است.

در اثر سی سال درگيری و جنگ های داخلی در افغانستان، مين های زمينی و مواد منفجره زیادی برجای مانده است که هر سال موجب کشته و معلول شدن عده ای می شود. بر اساس موافقتنامه اوتاوا، دولت افغانستان بايد برای پاکسازی مين های زمينی در مناطق جنگزده اقدام کند و تمام انبارهای موجود مين در کشور را در اختيار سازمان های مين روبی قرار دهد.

در این عکس، يک کارمند اداره مين روبی در افغانستان دیده می شود. سنگ های سفيد علامت اراضی پاکسازی شده از مين در نزديکی فرودگاه بگرام در شمال کابل است. پاکسازی این زمین به مساحت دو کیلومتر مربع، حدود ده ماه طول کشید.

بر اساس گزارش سازمان ملل متحد در افغانستان ماهانه حدود شصت نفر در اثر انفجار مين های ضد نفر کشته يا معلول می شوند. مين هایی که زير زمين کار گذاشته شده است، توسط مين روبان نشانه گذاری و منفجر می شود.

اداره هلال احمر افغانستان به دانش آموزان افغان در مکاتب (مدارس)، خطرات ناشی از مين های ضد نفر را آموزش می دهد.

اين قوطی گوگرد (کبريت) حاوی هشدارهایی در مورد اشيایی است که ممکن است مين ضد نفر و يا مواد منفجره باشند.

مردان افغان در يک مرکز ارتوپدی (جراحی استخوان) در کابل که توسط سازمان صليب سرخ بين المللی اداره می شود. این اداره تاکنون به حدود هشتاد هزار نفر در افغانستان کمک کرده است.

يکی از کارمندان مرکز ارتوپدی صلیب سرخ، مشغول ساختن يک پای مصنوعی در درمانگاهی در کابل است. اين مرکز همچنين ویلچر (صندلی چرخ دار) و عصا در اختیار معلولان قرار می دهد.

روح افزا، فيزیوتراپيستی که خود در اثر انفجار يک مين پایش از دست داده، مشغول درمان یک کودک افغان است. اين درمانگاه ويژه معلولان، معمولا کسانی را به کار می گمارد که خودشان معلول هستند.