ایموژن فولکز خبرنگار بی بی سی-ژنو

	انفجار مین های زمینی در افغانستان موجب کشته و مجروح شدن عده زیادی شده است

در حالی که 10 سال از امضای پیمان اتاوا، در مورد مین روبی، که تا کنون 157 کشور آن را امضاء کرده اند می گذرد، گزارش تازه شامل خبرهای خوب و بد است.

خبر خوب این است که میلیون ها مین زمینی از بین برده شده است و تنها در سال گذشته دویست هزار مین جمع آوری شده و شمار تلفات ناشی از مین ها کاهش یافته است.

خبر بد این است که از 29 کشوری که باید تا سال 2010 تمام مین های زمینی موجود در خاکشان را جمع آوری کنند، 14 کشور نخواهند توانست به این هدف برسند.

این خبر در مورد چند کشور موضوع تعجب آوری نیست. کشورهای بوسنی، کامبوج و تاجیکستان همچنان شاهد تلفات ناشی از مین های زمینی هستند که میراث جنگ های داخلی این کشورهاست.

ولی در مورد برخی از کشورها باید گفت که هیچ عذری این کوتاهی را توجیه نمی کند.

بریتانیا از جمله این کشورهاست که طبق گزارش مورد بحث جمع آوری مین های زمینی از جزایر فالکلند را حتی شروع نکرده است.

با این وجود، استیو گوس، مدیر بخش کنترل تسلیحات سازمان دیده بان حقوق بشر، معتقد است که کل تصویر مثبت است. او می گوید:

" در سال گذشته تنها استفاده دو دولت روسیه و برمه از مین های ضد نفر تایید شده است. باید این دو کشور را به دلیل استفاده از این تسلیحات محکوم کرد. این دو کشور در طول ده سال گذشته به طور منظم از مین های زمینی استفاده کرده اند. ولی استفاده از این مین ها هرسال به وضوح باعث بدنامی بیشتر کشورهای استفاده کننده می شود."

اما این نگرانی وجود دارد که این تنها کشورها نیستند که از مین زمینی استفاده می کنند. گزارش های سازمان ملل متحد حاکی است که اتیوپی و اریتره که هر دو امضاء کننده پیمان اتاوا هستند امکانات استفاده از مین برای جناح های درگیر در سومالی را فراهم کرده اند.

در سال گذشته، هر روزه بطور متوسط 15 غیرنظامی که بسیاری از آنان کودک بودند در اثر برخورد با مین زمینی کشته شدند.

در همین حال، بعضی از بزرگ ترین قدرت های اقتصادی جهان از جمله آمریکا، چین و هند همچنان به تولید مین های زمینی ادامه می دهند.