هارون نجفی زاده در مزارشریف

این دختران دانشجو دور از خانواده های شان در خوابگاه های دخترانه در این شهرها بود و باش (اقامت) دارند که تحت حمایت دولت قرار دارد. در ولایت بلخ حدود ۱۵۰ دختر در خوابگاه دخترانه اقامت دارند.

اما برای دخترانی که هنگام زندگی با خانواده، کمتر اجازه بیرون رفتن از محوطه خانه را دارند، بود و باش در خوابگاه، دهها کیلومتر دور از زادگاهشان چگونه است؟

در شهر مزارشریف در شمال افغانستان، دیوارهای بلند سیمانی چهار طرف خوابگاه دختران دانشجو را که در محوطه دانشکده پزشکی موقعیت دارد، حصار کرده است.

ساختمان یک طبقه طویل به اتاق های کوچک و بزرگ چند متری تقسیم شده و در یک اتاق تا ده دختر می خوابند. آشپزخانه و حمام شان نیز مشترک است.

این دختران از شهرها، فرهنگها، اقوام و مناطق مختلف افغانستان هستند؛ دختران زیادی از کابل، بدخشان، تخار، فاریاب، جوزجان و دیگر مناطق کشور به مزارشریف آمده اند تا به آموزش عالی بپردازند.

در فصل بهار، درختان سرسبز و سبزه خودرو، حویلی (حیاط) کوچک خوابگاه دخترانه را به باغچه ای شبیه ساخته است.

اما روزانه به جز رفتن به صنف های درسی، تمام زندگی دانشجویان محدود به همین خوابگاه است.

بوی قورمه

	بسیاری از دختران در خوابگاه برای خود غذا می پزند

دولت غذای دختران را تامین می کند. اما غذای دختران بوسیله موتر (خودرو) از محل دانشگاه بلخ که فاصله تقریبا دو کیلومتری با خوابگاه دارد، آورده می شود و به علت سرد شدن و بد بودن کیفیت آن، بسیاری از دختران برای خود غذا می پزند.

بهار، دانشجوی رشته پزشکی می گوید: "چهار پنج محصل (دانشجو) که در یک اتاق هستیم، پول می اندازیم و دو نفر ما می رویم بیرون تا خرید کنیم. بعدا هر روز یک نفر موظف می شود که غذای دلخواه ما را بپذیرد، چون غذایی که از دانشگاه آورده می شود، مورد پسند ما نیست."

بیشتر وقت دختران در خوابگاه، به پخت و پز، تمیز کاری اتاقها و شستن فرشها و لباسها می گذرد.

بهار می گوید روزی که موظف به مراقبت از اتاق است، بیشتر وقت را صرف تهیه غذا و پاک کاری اتاق می کند و وقتی برای درس خواندن ندارد.

با این حال، غذای نامناسب، کوچک بودن اتاقها، نگرانی های امنیتی و محیط بسته خوابگاه دخترانه، موجب شده که بسیاری از خانواده ها تمایل نداشته باشند دختران شان در این محل بود و باش کنند.

بسیاری دانشجویان که وضع اقتصادی مناسی ندارند، راهی جز زندگی در این خوابگاه ندارند. آنها با مشکلات زیاد می توانند اجازه اسکان در خوابگاه را پیدا کنند چون مقامات می گویند که خوابگاه گنجایش دانشجوی بيشتر را ندارد.

به جز کتابهای درسی، وسایل سرگرم کننده دیگری در اختیار این دختران قرار ندارد.

به تازگی یک دستگاه تلویزیون در دفتر مدیر خوابگاه آورده شده و عصرها دختران به صورت دسته جمعی برنامه های تلویزیونی را دنبال می کنند.

تلويزيون پشت در بسته

	بیشتر وقت دختران مقیم خوابگاه، صرف پخت و پز و شستن لباس و فرش می شود

اما بعضی از دانشجویان می گویند وقتی مدیر خوابگاه حضور ندارد، در دفترش را می بندد و کسی حتی اجازه روشن کردن تلویزیون را ندارد.

با این حال، این تلویزیون همیشه نمی تواند اوقات فارغ دختران را پر کند. از این رو دانشجویان دختر می گویند در مواقع مختلف احساس تنهایی می کنند.

ماریا دانشجوی رشته علوم اسلامی می گوید وقتی در محوطه بسته خوابگاه دق می شود (حوصله اش سر می رود)، مادرش را به یاد می آورد.

او می گوید:" خیلی دلم می خواهد که تحصیلم زود تمام شود و به خیر پس پیش خانواده بروم. بعضی از شبها که مادرم بیشتر به یادم می آید، احساس تنهایی کرده ام."

پیش از این، سالهای شبه نظامیان گروه های مختلف که شهرهای افغانستان را در کنترل خود داشتند، نگرانی های زیادی از ناحیه اقامت دختران در خوابگاه وجود داشت. اما حالا یک تیم نیروهای آموزش دیده پلیس مسئول نگهبانی از خوابگاه دخترانه است و نگرانی های امنیتی در خوابگاه کمتر شده است.

با این همه، دختران دانشجو و پدران و مادران شان با شمارش دقیقه ها، چهار سال یا بیشتر از آن را منتظر پایان تحصیل دختران شان می نشینند، به این امید که سرانجام آنها بتوانند هم به خود و هم به اجتماع شان مصدر خدمت شوند.

بازگشت به صفحه افغانستان