نيروهای مخالف دولت، که عمدتاً وابسته به طالبان هستند، در مناطق مختلف با نيروهای دولتی و ائتلاف درگيرند و به حملات انتحاری دست می زنند.

به تازگی، ادامه نا امنی ها و کشتار، از زنان افغان هم که بعد از پنج سال حکومت طالبان وارد عرصه زندگی اجتماعی - اقتصادی شده بودند هم قربانی گرفت.

صفيه عمه جان اولين زن افغان دارای سمت دولتی بود که چندی پيش، در حمله مخالفان مسلح در قندهار کشته شد.

شماری از زنان در پايتخت افغانستان، درباره زندگی روزمره شان زير سايه نا امنيها سخن می گويند:

حميرا شمله

حالا احساس خوشبختی می کنم که در حال حاضر هم محصل سال پنجم دانشگاه هستم و کار هم می کنم. در زمان طالبان به زنها به صورت عموم و به طور مشخص به زنانی که کار می کردند به چشم انسان نگاه نمی شد.

حا لا تصور کنيد که زنانی که در طول اين سالها بيوه شده بودند و مسووليت خانواده شان را به دوش داشتند چه می کشيدند.

هنوز هم تاثيرات بد آن زمان روی سيستم آموزش و پرورش ما باقی است، مثلا دختر هفده ساله در صنف (کلاس) ششم درس می خواند.

هنوز هم بسياری از زنهای پايتخت، بار روانی وضيعت رفت بار آن زمان را می کشند. بعد از رفتن طالبان اوضاع بسيار خوب شد. زنها کار می کنند، درس می خوانند در زندگی اجتماعی سهم می گيرند.

اما در اين اواخر حملات انتحاری مردم ما را به شدت نگران کرده است و اگر اوضاع به اين شکل دوام کند، مردم از ترس نه تنها دخترانشان را بلکه حتی پسرانشان را از مکتب (مدرسه) بيرون می کنند.

کامله

اوضاع بد امنيتی در شرايط فعلی برای من دو مشکل عمده دارد: نخست و مهمتر اينکه چون من به عنوان سرپرست در يک موسسه خارجی کار می کنم، به شدت نگران کسانی هستم که وظيفه می گيرند برای کار به مناطق دوردست بروند.

من دائماً نگران سه يا چهار گروه از همکارانم هستم که به جاهای دوردست می روند. برعلاوه اينکه خرابی اوضاع باعث می شود که اين گروهها نتوانند به جاهای دور دست بروند و وظيفه شان را به درستی انجام بدهند.

مشکل دوم من، رفتن روزانه به وظيفه (محل کار) است. به دليل اين که هميشه نگران بمبگذاری های انتحاری و حوادث مثل اين هستم.

رقيه نورزی

من معلم بودم و همچنان در اين اوخر در يکی از سازمانهای بين المللی حقوق بشر کار می کردم دو چيز باعث شد که من از کارم استعفا بدهم يکی اوضاع بد امنيتی و ديگری سطح پائين معاش (حقوق) مامورين دولت در مقايسه با نرخ اجناس است.

گاهی دلم می خواهد بروم دوباره معلم شوم و خدمت اولاد وطن رابکنم اما اين انفجارات و ناامنی ها باعث می شود که از تصميمم صرف نظر کنم.

اکثر زنانی که من می شناسم به اين دلايل قادر نيستند در حوزه های مسلکی خود به کار ادامه دهند و اين باعث می شود که زنان افغان از حضور در عرصه اجتماعی و اقتصادی افغانستان محروم شوند.

يک دوست من که انجنير (مهندس) است حتی از رفتن به بازار و خريداری غذا و اشيايی که در خانه لازم دارد به دليل حملات انتحاری خودداری می کند. من حالا در خانه خياطی می کنم و پول حاصل از اين کار به اندازه معاش يک معلم است و ضمن اينکه من می توانم از خانه و بچه هايم نگهداری کنم.

بهشته

من زمانی که سوار موتر( ماشين) هستم و به طرف کار و ظيفه می روم و يا هم جايی ديگر حتی از نزديک شدن به موترهای نيروهای ياری بين المللی ( ايساف) به شدت احساس خطر می کنم.

به راننده می گويم نزديک آنها نرو چون می ترسم که اگر افراد اين نيروها و موترهايشان مورد حمله بمبگذاران انتحاری قرار گيرد و ممکن است به ما صدمه برسد.

در اين روزها، حتی به مرکز شهر هم نمی شود رفت. مخصوصاً جاهاييکه کراچی ها ( گاریها) و دوچرخه های زيادی است و رفت و آمد مردم هم زياد است. چون می ترسيم که در آن اطراف بمب گذاران اتنحاری حضور داشته باشند.

بازگشت به صفحه افغانستان