اسما حبيب در کابل

	برآورد می شود که حدود سيصد هزار زن در افغانستان، تنها نان آور خانواده های خود هستند

بر اساس گزارش سازمان ملل متحد بطور عموم تمام خانواده ها در جهان دچار تغييراتی شده اند،
بر اساس اين بررسی ها اوسط اندازه خانواده ها در جهان کاهش يافته، است.

روز خانواده و تجليل از آن برای بيشتر افغانها يک مفهوم و تعبير جديد است، افغانها بطور سنتی در واحد های کوچک زنگی می کنند، که در راس آن پدر و مادر به طور نامتعادل سرپرست آن هستند.

تحولات و بحران های چند دهه اخير در اين کشور نه تنها دگرگونی هايی در ساختار جامعه وارد کرده بلکی موازی با آن، تغييراتی را در ساختار های خانواده گی نيز بوجود آورده است.

افزايش آمار زنان بيوه، فقر و بحران های خانوادگی که ناشی از سنت های قبيله ای در اين کشور است سبب شده که بسياری از خانواده ها متکی به يک سرپرست (پدر يا مادر) باشند.

بيشتر زنانی که همسران خود را از دست داده اند، اکنون يگانه نان آور خانواده های خود هستند، درحاليکه در گذشته اين زنان و فرزندان آنها وابسته به خانواده های اقارب و نزديکان خود می بودند.

کبرای نان آور

	بر اساس آمار منتشر شده از سوی سازمان ملل متحد در افغانستان بيش از يک ميليون بيوه زندگی می کند

در گذشته رسيدگی به امور خانواده، ميان کبرا و شوهرش تقسيم شده بود، او می گويد که شوهرش امور اقتصادی را بر عهده داشت او به امور منزل رسيدگی می کرد.

اما با از دست دادن شوهرش اکنون هر دو کار را انجام می دهد.

کبرا می گويد: "ميخواهم مادر خوبی باشم ، اولادها خود را سالم تربيت کنم و هم برای آنها پدر باشم و هم مادر، جدل دارم که سواد اولادهايم بلند برود و يک زن سرخ رو و سرفراز در جامعه باشم ."

او می افزايد: "خانواده بسيار مهم است، غم هر جا، در خانه حل می شود اما غم خانه و خانواده را کجا ببری که حل شود؟ هر زن برای بهبود خانواده خود بايد کار کند، چرا که در جنگ های افغانستان بيشترين صدمه را زنان ديده اند".

کبرا که می گويد مشکلات اقتصادی زيادی در زندگی داشته است، اکنون با همکاری وزارت زنان افغانستان، در يک سازمان غير دولتی به کار سبد بافی، جارو سازی، ديگ سازی مشغول است.

او می گويد که زندگی اش نسبت به گذشته بهتر شده و اکنون به اين نتيجه رسيده است که زنان بايد کار کنند، نگرانی چاره کار نيست، بلکه با زحمت کشيدن می توان بر مشکلات غلبه کرد".

تغييرات در زندگی اين گونه زنان سبب شده تا آنها بيشتر مسوليت پذير باشند، به عنوان عضو فعال در اجتماع حضور يابند و به فعاليت های اقتصادی مشغول شوند.

اما اين تغييرات که ناشی از وضعيت نابسامان اقتصادی خانواده هاست بيشتر تحميل شده به نظر می رسد.

شمار متعدد سازمان های غيردولتی ملی و بين المللی بطور ناهماهنگ و محدود برای خانواده های تک سرپرست کار می کنند.

اما به گفته مسئول يکی از نهادهای کمک به زنان فقير و بی سرپرست افغان، اين فعاليت ها کافی نيست.

در حال حاضر دولت افغانستان با اين مساله بهبود شرايط کار و زندگی برای حدود سيصد هزار زن افغان روبروست که تنها نان آور خانواده های خود هستند.

بازگشت به صفحه افغانستان