|
طالبان: از ورود به کابل تا فروپاشی | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
حوالی بامداد بيست و هفتم سپتامبر سال ۱۹۹۶ آخرين مقاومت های مسلحانه عليه طالبان در دروازه های ورودی شهر کابل درهم شکست و خودروهای حامل نفرات طالبان در آرامش نسبی وارد شهر کابل شدند. ورود طالبان به شهر کابل که در حقيقت موفقيت بزرگی برای آنان محسوب می شد، پس از حدود شش روز جنگ سنگين و مقاومت گروه های ضد طالبان در بيرون از اين شهر صورت گرفت، جنگی که در آن ملا برجان، يک فرمانده ارشد طالبان نيز جان خود را از دست داد. اگرچه تا زمانی که طالبان وارد شهر کابل شدند، تقريبا نيمی از افغانستان هنوز در کنترول نيروهای ضد طالبان بود ولی به هر حال سقوط پايتخت به دست گروهی که تا آن زمان تنها هويت داخلی داشت، به آنها فرصت داد تا در سطح بين المللی خواستار به رسميت شناختن رژيم طالبان شوند. اولين اقدام طالبان پس از ورود به کابل، اعدام دکتر نجيب الله، رييس جمهور سابق افغانستان بود که در مدت حکومت مجاهدين در کابل، از پناهندگی سازمان ملل متحد برخوردار بود. قوانين سختگيرانه تحليلگران در افغانستان باور دارند که طالبان با کشتن دکتر نجيب، چهره متفاوتی از خود در سطح بين المللی ترسيم کردند و همزمان با وضع قوانين سختگيرانه و تفسير تندروانه ای از شريعت اسلامی، طرز تفکر شهروندان عادی افغان را نسبت به خود تغيير دادند.
مردان افغان به داشتن ريش بلند و پوشيدن لباس محلی افغانستان مجبور شدند، زنان و دختران از حضور در دفاتر دولتی و نهادهای اجتماعی محروم شدند و هزاران دختر افغان از رفتن به مکتب باز ماندند. نازنين که حالا در دانشکده ادبيات دانشگاه کابل درس می خواند، يکی از اين دختران بود. او می گويد: "زمانی که طالبان وارد کابل شدند روز پنجشنبه بود و من برای رفتن به مکتب در روز شنبه آمادگی می گرفتم. اما صبح برخاستم و ديدم که همه کابل را طالبان تصرف کرده اند." بدون موسيقی افغانستان در زمان حکومت رژيم طالبان به کشور بدون تصوير و موسيقی مشهور بود، کشوری که در آن نوارهای صوتی و تصويری شکسته می شد و نواختن هر نوع موسيقی در آن ممنوع بود. حکيم، يک رباب نواز افغان می گويد که طالبان او را به خاطر نواختن موسيقی مورد ضرب و شتم قرار داده و رباب او را شکسته اند. ولی با اين هم، نوعی آهنگ های بدون موسيقی که به نام ترانه های طالبی مشهور بود، از سوی نفرات وفادار به گروه طالبان ظبط می شد که آن هم بيشتر به مسايل جنگ طالبان عليه جبهه متحد شمال و به ستايش از دست آوردهای جنگی نفرات طالبان می پرداخت. تغيير چهره طالبان افغانستان در زمان حاکميت رژيم طالبان در انزوا قرار گرفت و به جز چند کشور انگشت شمار، هيچ يک از دولتهای خارجی اين رژيم را به رسميت نشناخت.
آقای اکبر می گويد: "کشته شدن دکتر نجيب به شکل مرموزی به دست طالبان، جهان را تکان داد و از مدافعين آنان در سطح بين المللی کاست." اسماعيل اکبر می افزايد: "همزمان برخورد طالبان ميان زندگی معاصر و مدنی و انکار کردن صد سال زندگی متمدن کابل و بازگردادن اين شهر به دوره تاريک، پس از ورود طالبان به کابل هم در بعد داخلی و هم خارجی، آشکار شد." آقای اکبر باور دارد که همين موضوع طالبان را در دراز مدت، با بحران بزرگی روبرو کرد. اما حالا که ده سال از ورود طالبان به شهر کابل و پنج سال از فروپاشی اين رژيم می گذرد، چه تغييراتی در زندگی ساکنان اين شهر وارد آمده است؟ افغانها باور دارند اگر حالا ممناعتی در شنيدن موسيقی برای آنها وجود ندارد و هر لحظه سايه پليس مذهبی طالبان را بر زندگی روزمره خود احساس نمی کنند، ولی شاهد افزايش چشم گير فساد اداری و جرايم جنايی در شهرهای مختلف افغانستان هستند؛ موضوعی که در زمان حاکميت طالبان تا حداقل کاهش يافته بود. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||