کيت کلارک برنامه چهارم راديو بی بی سی

	ارتش آمريکا هنوز نتوانسته است امنيت و آرامش را به افغانستان برگرداند

در ولايت زابل با يک رزمنده طالبان برخورد کردم که گفت اگر هويت او را فاش نکنم حاضر است با من گفتگو کند. او ۲۸ ساله بود اما به خاطر زندگی سختی که پشت سر گذاشته بود، بسيار مسن تر به نظر می رسيد.

او با خوشرويی و نشاط از درگيری با نيرومندترين ارتش جهان حرف می زد.

او آشکارا گفت که به خاطر پول و امرار معاش به ارتش مجاهدان (طالبان) پيوسته است: "آنها به من حقوق، لباس تازه، کفش، موتورسيکلت و يک تفنگ کلاشنيکوف دادند تا هفت يا هشت روز در ماه برای آنها بجنگم."

اين مرد در زمان حکومت طالبان در افغانستان، به کشور همسايه پاکستان گريخته بود و بدترين شرايط را تحمل می کرد. اما وقتی پس از سقوط طالبان به افغانستان برگشت، دريافت که می تواند با پيوستن به طالبان درآمد خوبی داشته باشد.

او با منبع درآمد تازه اش توانست به خانواده خود کمک کند. اما در آبادی خود به هيچکس بروز نداده است که از کجا پول دريافت می کند.

فقر و محروميت فراگير

پيکارجويان طالبان به زور اسلحه از مردم آذوقه دريافت می کنند. آنها به روستائيان می گويند: "شما بايد خوراک ما را تأمين کنيد، چون ما به خاطر شما و در راه خدا جنگ می کنيم."

زابل يکی از فقيرترين استانهای افغانستان است. از امدادها و کمکهای بين المللی در اينجا خبری نيست.

سرپرست يکی از سازمانهای غيردولتی فعال در افغانستان عقيده دارد که تنها ۱۰ درصد از "مجاهدان" از روی ايمان و اعتقاد می جنگند و ۶۰ تا ۷۰ درصد آنها از روی نياز مالی به ارتش طالبان پيوسته اند.

خيلی ها هم بر اثر ناراحتی از "سوء استفاده" های نيروهای آمريکايی يا مقامات و مأموران محلی دست به اسلحه می برند.

برای نمونه، مقاماتی که پس از سقوط طالبان قدرت را در جنوب کشور به دست گرفته اند، از مقام خود سوء استفاده می کنند.

محمد ابراهيم، وکيل دادگستری و از اعضای کميسيون حقوق بشر که در ولايت هلمند فعاليت می کند عقيده دارد که بزرگترين مشکل در منطقه او دستگيری های ناموجه است.

به گفته او خيلی از مردم صرفا برای اخاذی و کسب پول دستگير می شوند. افراد محروم و فقير، در معرض آسيب و فشار هستند و از حمايت قانون برخوردار نيستند.

اتحاديه اروپا هم اسنادی دارد که دستگيری های غيرقانونی، آزار و شکنجه زندانيان را تائيد می کند.

نشانه های مثبت

گفته می شود بسياری از مردم به طالبان گرويده اند، نه به خاطر اعتقاد مذهبی، بلکه به اين خاطر که گمان می کنند آنها امنيت را بهتر تأمين می کردند.

مقامات فاسد و مديران ناکارآمد، مردم را به سوی طالبان می رانند.

گفته می شود که در هلمند، سرانجام والی خوبی زمام امور را به دست گرفته است. حاجی آرمان که در زابل متصدی امور شده، صدها نفر را از ادارات دولتی اخراج کرده و به جای آنها افراد درستکار را به کار گرفته است. اهالی محل و سازمان ملل از اقدامات او راضی هستند.

بازگشت به صفحه افغانستان