فرزانه فرهمند

	درليليه های مرکزی شهر کابل به تعداد 2500 محصل ذکور و هزار محصل اناث زيست دارند.

برنامه را از اينجا بشنويد!

اما تعدادی محصلين از عادات برخی هم اتاقی هايشان شکايت دارند، دراين مورد احمدشاه يکتن از محصلين می گويد:

"برخی از محصلين دوستان شان را در ليليه مهمان می آورند، آنها ميله کرده با صدای بلند حرف زده می خندند و به دگران مزاحمت می کنند."

به همين ترتيب يکی ازمحصلين اناث هم در شکايتش می گويدعده يی در ليليه با همديگرشان جنگ ودعوای می کنند، درکارهای دگران مداخله کرده مشکل می آفرينند."

پس محصلين چطورمی توان درليليه فضای خوب ايجاد کنند تا ازيک طرف دوستان خوب داشته باشند وازجانب ديگر به سايرمحصلين مشکل نيافرينند؟ جميله می گويد:

"ابتدا در ليليه مهمانداری می کرديم، اما به مرور زمان به قوانين ليليه عيار شده مهمانان خود را در بيرون از ليليه می بينم.

اما دربين محصلين نيزاستند کسانيکه با درنظرگرفتن قوانين ليليه ونزاکت های اجتماعی بدون درد سر باهم زندگی می کنند.

رابعه غرشين می گويد: "ما هم اتاقی ها با هم چون اعضای خانواده زندگی داريم، درغم و شادی همديگرشريک استيم ، با تازه واردين از قوانين ليليه گفته کمک شان می کنيم. "

مهمانداری در ليليه  حالا به قوانين ليليه بلد شده مهما نا ن خود را بيرون از ليليه می بينيم.

ايمل همچنان خاطراتش را اين طور بيان می کند: "ابتدا در ليليه مشکلات داشتم، بعد عادت کردم، اما ازبحث های بی جا جلوگيری می کنم.

به رسم وعنعنات هرفرد احترام گذاشته روابط ام را با همه يکسان حفظ می کنم، ازاين رو حالا کمتر با مشکل بر می خوردم.

من درمکاتب اطراف درس خوانده ام وزندگی روستايی داشتم اما ازدوستان شهر نشين ام درمورد زندگی شهری معلومات زيادی حاصل کردم.