شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
زوج بریتانیایی بازداشتشده توسط طالبان: هرگز نفهمیدیم چرا دستگیر شدیم و چرا آزادمان کردند
یک زوج بریتانیایی که به مدت هفتونیم ماه در افغانستان در بازداشت طالبان بودند، پس از بازگشت به بریتانیا از تجربه «شوک فرهنگی بزرگی» سخن گفتهاند.
پیتر، ۸۰ ساله، و همسرش باربی رینولدز، ۷۶ ساله، گفتند هرگز به آنها توضیح داده نشد چرا بازداشت شدهاند و همچنین دلیل آزادیشان در ماه سپتامبر چه بوده است.
این زوج که نزدیک به دو دهه در افغانستان یک نهاد خیریه را اداره میکردند، در گفتوگو با برنامه «نیوزنایت» بیبیسی گفتند که پنج ماه گذشته در بریتانیا «کاملاً متفاوت» بوده است.
باربی گفت: «آنچه پشت سر گذاشتهایم ما را تغییر میدهد. تجربه دهههای گذشته و بهویژه سال گذشته شما را از نو شکل میدهد. شما متفاوت فکر میکنید و جهان را متفاوت میبیند، نسبت به زمانی که پیشتر اینجا زندگی میکردیم.»
او که همراه همسرش در خانهای محل اقامت طولانیمدتشان در ولایت بامیان زندگی میکرد، گفت که همواره حجاب بر سر داشته و بدون همراهی همسرش اجازه حضور در اماکن عمومی را نداشته است.
خانم باربی افزود: «آزادی اینجا بسیار چشمگیر است؛ مردم آزادند هر آنچه میخواهند بپوشند و هرجا که میخواهند بروند.»
این زوج در اول فبروری ۲۰۲۵، پس از سفر با یک پرواز چارتر از کابل به ولایت بامیان، بازداشت شدند. دوستشان فِی هال و مترجم همراهشان نیز بازداشت که بعداً آزاد شدند.
طالبان پیشتر گفته بود که این زوج قوانین حکومت آنها را نقض کردهاند و پس از طی مراحل قضایی آزاد شدهاند؛ با این حال هرگز دلیل مشخص بازداشت آنان را اعلام نکرد.
آزادی این زوج بریتانیایی با میانجیگری قطر انجام شد، اما پیتر گفت علت بازداشتشان «کاملاً در هالهای از ابهام» باقی مانده است.
این زوج که در سال ۱۹۷۰ در کابل ازدواج کردهاند، پیشتر گفته بودند در ۱۰ زندان مختلف نگهداری شدهاند و در مقطعی تصور میکردند ممکن است اعدام شوند.
پیتر گفت: «نمیدانستم باربی زنده است یا نه.»
باربی گفت که در یک بلاک زندان با ۲۴۰ زن نگهداری میشده و «بلاکهای متعدد دیگری نیز وجود داشت که در آنها زنان به همراه ۴۰ کودک حضور داشتند.»
او افزود: «فضا بسیار تنگ بود؛ برای آن تعداد زندانی حدود هفت تشناب وجود داشت. تلاش کردند حمامها را تعمیر کنند اما دوباره خراب شدند و فاضلابها همواره سرریز میکرد.»
در ماه رمضان، باربی روزانه تنها یک وعده غذا دریافت میکرد. پس از پایان رمضان نیز همان مقدار غذا داده میشد، اما میان وعده ناهار و شام تقسیم میشد.
او گفت: «بهشدت دچار سوءتغذیه و کمخون شده بودم.. پیتر گفت وقتی دوباره مرا دید، ۲۰ سال پیرتر شده بودم. گاهی به سختی میتوانستم راه بروم و واقعاً حال عمومیام بسیار بد شده بود.»
مقامهای طالبان گفتهاند که این زوج در دوران بازداشت از مراقبت صحی کافی برخوردار بودهاند و حقوق انسانیشان رعایت شده است.
یکی از زندانهایی که پیتر و باربی در آن نگهداری میشدند، بازداشتگاه پلچرخی بود؛ زندان بدنام با امنیت حداکثری در حومه کابل که محل نگهداری برخی از خطرناکترین مجرمان است.
در مقطعی، آنها به مدت دو ماه در اتاقهای زیرزمینی بدون پنجره نگهداری شدند. در هفتههای پایانی بازداشت، به طبقات بالاتر منتقل شدند؛ جایی که به گفته خودشان غذای بهتری دریافت میکردند و با انها با مهربانی رفتار میشد.
پیتر گفت زمانی که پس از ماهها جدایی باربی را دید «شوکه» شد.
پیتر گفت: «او دیگر شبیه یک زن ۷۶ ساله نبود؛ بیشتر به فردی که در دهه ۹۰ زندگیاش قرار دارد به نظر میرسید.»، و افزود که همسرش هنگام راه رفتن قادر به حفظ تعادل خود نبود.
این زوج پیشتر گفته بودند مایلاند افرادی را که دستور بازداشتشان را دادهاند «در آغوش بگیرند» و آنها را ببخشند.
پیتر گفت: «میخواهم بدانند هیچ کینهای از آنها به دل ندارم.»
او افزود که همچنان مایل است با حکومت طالبان در افغانستان «برای خیر مردم این کشور» همکاری کند.
