این صدا و سیمای جمهوری اسلامی است یا بی بی سی؟ فارغ از اینکه موافق و یا مخالف باشید دقت کنید چگونه بیبیسی عدد بزرگتر نظر سنجی (۵۶٪ موافق) را مخفی کرده و عدد کوچکتر (یک سوم) را تبدیل به تیتر اول خبر کرده. مثل اینکه همه رسانهها دارند صدا و سیما میشوند.
به نظرم حرف حساب به يک نکته توجه نکرده که "خبر"، تعداد مخالفان منع نيست، چون به طور طبيعی سالهاست برخی بدون مشکل با روبنده در بريتانيا تردد می کنند. نکته تازه در اين خبر موافقت تعداد قابل توجهی از مردم با منع روبنده بوده که به همين دليل هم به تيتر تبديل شده است.
حرف حساب در جواب می گويد:
نکته اینجاست که آیا بی بی سی دسترسی به نظر سنجی دیگری پیش از این داشته که قضاوت می کند (از قول شما) که یک سوم یک عدد قابل توجه است . آیا شما می دانید قبل از اینکه این بحث مطرح شود مردم کمتر از این مقدار مخالف روبنده بوده اند؟ اگر چنین مرجعی دارید لطفا آن را ذکر کنید.
اين مسئله به تازگی در بريتانيا طرح شده و فرض کنيد اين اولين نظرسنجی است. به نظرم بنا را بر اين بگذاريم که جامعه ای موضوعی را تاکنون پذيرفته بوده يا تحمل می کرده و حالا که بحث بر سرش باز شده حاصل نظرسنجی نشان از اين دارد که يک سوم مردم خواهان منع آن هستند. توقع داريد خبر اينطور کار شود: "دو سوم بريتانيانيايی ها خواهان آزادی روبنده اند" يا عناوينی مشابه؟ در حالی که الان روبنده آزاد است و منعی ندارد. همچنان تصور می کنم موافقان منع قانون "خبر" را ساخته اند و نه مخالفان (حتی اگر تعدادشان زيادتر باشد).
مجله تايم اروپا فهرستی از شخصيت هايی را منتشر کرده که به باور اين مجله در 60 سال گذشته از حد و مرزهايی گذشته اند و برای بهتر کردن دنيا تلاش کرده اند. شيرين عبادی و کريستين امانپور تنها ايرانيان اين فهرست اند. نگاهی به اسامی و دلايل انتخاب شخصيت ها بياندازيد و بگوييد آيا با آن موافقيد يا ايرانی های ديگری را به اين منظور پيشنهاد می کنيد.
اول دسامبر روز "از اينترنت حفاظت کنيد"، نرم افزار تازه ای به نام psiphon به طور مجانی در دسترس کاربران قرار می گيرد و به آنها امکان می دهد رايانه شان را برای دوستان و بستگانشان در کشورهايی که سايت های اينترنتی فيلتر می شوند به رابطی آزاد با اينترنت تبديل کنند. اين ابزار توسط سيتيزن لب (Citizen Lab) دانشگاه تورنتو ساخته شده است.
هرچند چنين نرم افزارهايی پيش از اين نيز وجود داشته، اما ظاهرا نصب و استفاده از psiphon بسيار آسان است. محققان اين دانشگاه می گويند نرم افزار تازه امکان گذر از فيلترينگ را به آسانی فراهم می کند. هنگام استفاده از اين نرم افزار آی اس پی ها تنها از ارتباط يک رايانه با رايانه ای ديگر مطلع می شوند اما نخواهند فهميد که کاربر از چه سايتی بازديد می کند.
سازندگان برنامه می گويند به دو طريق سعی کرده اند استفاده از اين نرم افزار را امن و بی خطر سازند: اول اين که ارتباط بين کاربر psiphon و سرور psiphonبه طور ديجيتال رمزگذاری شده و به اين صورت تقريبا کشف محتوای داده های در جريان را غير ممکن کرده است. و دوم، آنها تاکيد کرده اند که کاربران تنها کسانی را که شخصا می شناسند به اين شبکه متصل کنند. به اين ترتيب تا زمانی که شبکه شان خصوصی بماند شانس کشف آن بشدت کم است.
بالاخره بعد از چند هفته عذاب دادن همکاران و دوستان و بدقولی يکی دو تا، می توانم با اطمينان بگويم صفحه ويژه نوجوانان با عنوان "نسل فردا" آماده چاپ شده. خوانندگان سايت فارسی بی بی سی با صفحه های ويژه ما نا آشنا نيستند. تازه ترين صفحه ويژه ما در ارتباط با صدمين سالگرد مشروطه بود که خيلی خوب و موفق هم از آب درآمد. اما سرويس جهانی بی بی سی هر از چند گاه يک موضوع را برای تهيه فصلی از برنامه های ويژه انتخاب می کند و بعد ما در بخش های زبانی به تکاپو می افتيم تا هماهنگ با آن موضوع مطلب و برنامه تهيه کنيم. صفحه ويژه نسل فردا هم از همان صفحه هاست.
موضوع اين فصل: "نسل فردا دنيا را چگونه می بيند؟" ما سعی داشتيم تا آنجايی که مقدور بوده از حرف های کارشناسی فاصله بگيريم و به درددل خود نوجوان ها گوش بدهيم. اما خاصيت اينترنت طوری است (که برخلاف برنامه های راديويی) به گزارشگر (و تحليلگر) فرصت نوشتن می دهد و خلاصه در مطالب اين صفحه ويژه – که از روز دوشنبه 27 نوامبر (6 آذر) در وبسايت بی بی سی منتشر خواهد شد – خواه نا خواه درددل "بزرگترها" سايه به سايه نوجوان ها ديده می شود.
موضوع نوجوان ها و اين که دنيا را چگونه می بينند موضوع گسترده ای است، برای همين صفحه ويژه ما خيلی مطالب دارد و خيلی مطالب هم ندارد. اما مطالبی که داريم، از ايران، افغانستان، انگلستان، آلمان، آمريکا، کانادا، استراليا ... خواهد بود. ويديوهای جالبی از نوجوان ها داريم که شايد مستقيم ترين راه برای شنيدن حرف های آنها به حساب بياد. بخش های ديگر بی بی سی طرح هايی را دنبال کردند که ما به خاطر محدوديت کار در ايران موفق به اجرای آنها نشديم. از جمله ارتباط مستقيم و زنده ميان يکی از مدارس در بريتانيا با دانش آموزان مدرسه ای در کشوری ديگر (مثلا در قاره آسيا و يا آفريقا.)
با اين حال بچه های ايرانی توانستند در مسابقه بی بی سی برای کشف بهترين استعداد هنری زير هجده ساله ها در عرصه موسيقی شرکت کنند که ظاهرا يکی از 20 شرکت کننده ای که توانسته به مرحله نيمه نهايی برسد ايرانی بوده. در نهايت، اثر شش شرکت کننده به رای مردم (در سراسر جهان) و هيئت داوران (در بريتانيا) گذاشته خواهد شد که اميدواريم داوطلب ايرانی برنده نهايی اين مسابقه باشد.
مطالبی که در صفحه ويژه "نسل فردا" چاپ خواهد شد از نظر من که فقط مامور جمع آوری و بزک کردن آنها بودم همگی خواندنی است. اميدوارم خوانندگان وبسايت ما (از جمله همکاران خودم) هم در نهايت بهره ای ببرند.
در آخر، اگر از من بپرسيد که "در اين مدت از نوجوان ها چه چيزی دست گير تو شد؟"، جوابم اين خواهد بود که (با اين که خودم دو نوجوان در خانه دارم) متوجه شدم که چقدر ما دلمان با نوجوانان يکی نيست. فکر می کنيم که دست آنها را خوانده ايم اما واقعيت اين است که با انجام چند مطالعه، نوجوان را نمی شود کاملا درک کرد چون هر چه باشد آنها در فردا زندگی می کنند و ما يک جايی ميان امروز و گذشته.
نکته قابل توجه اين است که نگاه منتقدين (که البته تقريبا تمامی از طبقه متوسط هستند) در اين قضيه يکسويه است و بدليل عدم زندگی (دست کم چند ساله اين افراد) در کشورهای به اصطلاح صنعتی و پيشرفته جهان است.
متاسفانه اين فراگيرترين نقض حقوق بشر پنهان ترين شکل خشونت نيز هست و ترس و شرم همچنان مانع از آن می شود که زنان و دختران از آن سخن بگويند و اطلاعات دقيق جمع آوری شود. البته در دو دهه اخير پشرفت های زيادی در مقابله با اين مسئله شده و حداقل به شکل بازتری مطرح شده و در دستور کار نهادهای بين المللی قرار گرفته است.
1- نرمن ميلر، جمله معروفی دارد بدين مضمون: هنگامی که يک روزنامه (الان بخوانيد رسانه) دست به خبری می زند، حقايق برای ابد گم می شوند، حتی برای شخصيت (های) اصلی.
2- هنوز دقايقی از کشته شدن پی ير جميل (وزير جوان لبنانی) نگذشته بود که در تمام رسانه تقريبا بلا استثناء از واژه "ضد سوری" و اينکه او مخالف سوريه بوده سخن به ميان آمد؛ و گفته شد که انگشت اتهام ها بسوی سوريه است و ......
نکته اول-- اينکه پس از چند دقيقه از بروز چنين حادثه ای انگشت اتهام را بدين صورت نشانه رفتن شايد غير منطقی باشد.
نکته دوم – معمولا در چنين حوادث مهمی تحليلگران امنيتی دو فهرست را آماده می کنند يکی افراد، گروهها، سازمانها و کشورهايی که قابليت انجام چنين عملی را دارند و فهرست دوم افراد، گروهها، سازمانها و کشورهايی که از اين حادثه نفع می برند.
نکته سوم – در فهرست اول مسلما علاوه بر سوريه کشورهای ديگری از جمله همسايه جنوبی لبنان، اسرائيل هم قرار می گيرند. و در فهرست دوم با توجه به 1- فشارهای جهانی بر سوريه 2- سفر وزير خارجه سوريه به عراق (پس از دو دهه) و تلاش های (البته در اين مرحله ديپلماتيک) از سوی سوريه برای کمک به حل بحران عراق 3- تلاش نيروهای مخالف داخل لبنان برای تحت فشار قرار دادن دولت آقای سينيوره (که با اين ترور تحت تاثير قرار می گيرد) و 4 - ترورهای اخير در لبنان و جهت های سياسی آنها !!! سوريه در فهرست دوم در مقايسه با ديگر کشورهای احتمالی در اين ليست در مقام پايينتری قرار می گيرد.
روزنامه گاردين در شماره امروزش در گزارشی به قلم رابرت تيت، خبرنگارش در تهران به ماجرای پخش فيلم پورنو منتسب به يک هنرپيشه زن تلويزيون پرداخته و با خودش هم گفتگو کرده. زهرا امير ابراهيمی به گاردين گفته که اين فيلم با "تکنيک های مونتاژ" درست شده و صورت او را روی صورت فرد ديگری گذاشتن "من اطلاعاتی از تکنيک های مونتاژ دارم و می دونم که می شه با دستکاری در برخی اجزای صورت يک فرد، چهره جديدی درست کرد". به گزارش گاردين همين تکذيب خانم ابراهيمی احتمالا برای برائت او در دادگاه کافی خواهد بود. گاردين نوشته نامزد سابق خانم ابراهيمی که دستيار تهيه در سينماست و بعد از فرار به ارمنستان دستگير شده و به ايران برگردانده شده به جرم ساخت و توزيع اين فيلم احتمالا به سه سال زندان و معادل 6 هزار پوند جريمه محکوم می شه.
نامزد سابق خانم ابراهيمی پذيرفته که در اين ماجرا نقش داشته اما ادعا کرده که ايده اين کار از خود ابراهيمی بوده و در خانه خود خانم ابراهيمی فيلمبرداری شده و بعدا هم توسط خود او پخش شده. در مقابل زهرا ابراهيمی به گاردين گفته که نامزد سابقش بعد از اينکه يک سال پيش رابطه شون به خاطر خيانتش به هم خورد، او رو تهديد به انتقام کرده و گفته بوده "کاری می کنه که من ديگه نتونم سرم رو بلند کنم و مانع از اين می شه که ديگه بتونم در ايران کار کنم".
به نوشته گاردين، برآورد می شه طی دو ماه گذشته حدود 100 هزار کپی از اين فيلم که به "نرگس 2" مشهور شده بين مردم دست به دست شده. زهرا ابراهيمی اضطراب و نگرانی اش را از انتشار فيلم تاييد کرده ولی گزارش های مربوط به خودکشی اش رو تکذيب کرده.
در انتهای گزارش هم به نقل از زهرا ابراهمی اومده که "والدين من و خودم فکر می کرديم در جامعه ای منطقی و روشن زندگی می کنيم. در عوض ديديم که 90 درصد مردم اين چيزها رو دنبال می کنن و اونها رو جدی می گيرن. اگه مردم امکانشو داشته باشن دنبال مسائل و چيزهای مبتذل می رن".
- قطعنامه سازمان ملل عليه وضعيت حقوق بشر در ايران، امروز تصويب شده. نکته جالب در اين خبر سخنان نماينده ايران در کميته سوم مجمع عمومی سازمان ملل، 'پيمانه هسته ای' است که هنگام رأی گيری به دولت کانادا که تنظيم کننده اين قطعنامه است اعتراض کرده و خواستار آن شده که رفتار دولت کانادا با بوميان و ساکنان اوليه اين سرزمين بايد در دستور كار سازمان هاي حقوق بشري قرار بگيره، که منظورشون هم از "بوميان و ساکنان اوليه" قاعدتا بايد سرخپوستان و اسکيموها باشه.
مجله تايم شش شخصيت رو برای رای گيری معرفی کرده تا فرد برگزيده سال 2006 رو از ميانشون معرفی کنه. نانسی پلوسی، احمدی نژاد، کيم جونگ ايل، چاوز، جورج بوش و رايس پنج شخصيت حقيقی اين فهرستند و "بروبکس" يوتيوب هم در کنار آنها در اين فهرست جا گرفتن.
خبر ديگه در مورد يوتيوب هم اينه که بی بی سی فردی رو که از ويديوش در يوتيوب خوشش اومده بوده به عنوان مجری استخدام کرده. دختری که در برنامه ويديوييش ابزارک های (gadget) تازه دنيای فن آوری رو معرفی و بررسی می کرد برای برنامه ای در مورد "شيوه زندگی" انتخاب شده. ظاهرا اين نخستين باره که يه رسانه بزرگ در بريتانيا فردی رو برای کار از اينگونه سايت ها انتخاب کرده.
ديروز محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران در جمع مردم سنندج پس از آنکه جمعی از جوانان شعار انرژی هسته ای حق مسلم ماست را به زبان کردی سرداده بودند گفته بود حالا همين شعار را به زبان فارسی بدهيد تا جهانيان هم بفهمند.
امروز احمد جنتی دبير شورای نگهبان طی سخنرانی در بوشهر گفته که تا پنجاه سال ديگر ايران محور مسائل علمی و دانش نوين خواهد شد تا آنجا که هر کس روزی بخواهد پيشرفت علمی داشته باشد بايد زبان و ادبيات فارسی را ياد بگيرد تا بتواند از متون و مقالات علمی فارسی استفاده کند.
پخش تلويزيونی بخش انگليسی الجزيره همين الان شروع شد و رسانه تازه ای وارد کارزار رسانه ای شد. قراره اين شبکه تا ژانويه 2007 دوازده ساعت برنامه پخش کنه و بعدش بيست و چهار ساعته بشه. در دوحه، کوالا لامپور، لندن و واشنگتن استوديو داره و دفاتری در 20 کشور ديگه. بايد ديد اين شبکه خبری می تونه همون محبوبيت تلويزيون عربی رو در ميان انگليسی زبان ها و ديگر مخاطبان پيدا کنه و جايی در کنار سی ان ان و بی بی سی جهانی يا کمی دورتر، يورو نيوز و فاکس پيدا کنه؟ شما چی فکر می کنين؟
پی نوشت: يک ساعت و نيم از پخش برنامه هاشون می گذره، کلی چهره آشنا از خبرنگارهای بی بی سی و سی ان ان رو جذب کرده ان و گزارش هاشون همانطور که انتظار می رفت حرفه ای است. از تهران هم گزارش زنده داشتن. کارهای گرافيکی شون استاندارده و خلاصه از نظر چهره چيزی کم و کسر ندارن. سوال اصلی که برای پيدا کردن پاسخش بيشتر بايد صبر کرد اينه که نحوه پوشش خبری شون تا چه حد می تونه برای مخاطبانی که در نظر دارند جذاب باشه. در شعارشون "بی طرفی" قيد نشده بود و بر "دقت" و "صداقت" در خبر تاکيد کرده بودن. آيا بايد منتظر گزارش های جانبدارانه در مورد مسايل بحث برانگيزی چون مسئله فلسطين، عراق، افغانستان و ايران باشيم؟ فعلا بايد نشست و ديد ...
مرگ و تشييع جنازه نخست وزير اسبق ترکيه که همچون زندگی او به رويدادی سياسی تبديل شد و بر صدر اخبار بی بی سی نشست، بار ديگر بحثی را که عمدتاً در سالهای اخير بر سر اسامی مقامات کشور ترکيه دامنگير مطبوعات فارسی زبان شده دامن زد.
نخست وزير نسبتاً چپگرا يا به قول يکی از همکارانمان، "توده ای" ترکيه، با اينکه در چند دوره صدارتش هيچگاه روی خوشی به ايران نشان نداد، نامی ايرانی و فارسی داشت: بلند.
بلند و رخشان اجويت؛ نخست وزير ترکيه و همسرش هر دو نامهای ايرانی داشتند
رسانه های ايرانی هم هميشه از او و ديگر چهره های نامدار کشور ترکيه که همنام او بودند، با همين نام ياد می کردند اما در سالهای اخير که رشد کمی و کيفی مطبوعات ايران نسل تازه ای وارد رسانه های ايران کرد که کمتر از نسل قبلی به سنتهای ترجمه و نقل اسامی خارجی در مطبوعات ايران وفادار ماندند، نام اين سياستمدار ترک با همان تلفظ رايج ميان هموطنانش يعنی بولنت نيز به زبان فارسی راه يافت، حتی خبرگزاری جمهوری اسلامی که از همان زمان خبرگزاری پارس و دوران ورود آقای اجويت به صحنه سياست ترکيه نام او را با تلفظ بلند به ايرانيان شناسانده بود، در ماههايی که بلند اجويت به تحويل کرسی صدارت به اسلامگرايان نزديک می شد سنت را شکست و به جمعی که او را بولنت خطاب می کردند پيوست.
کسانی که معتقدند نام بلند اجويت را بايد بولنت نوشت و تلفظ کرد استدلالشان اين است که نام افراد بايد همان طور تلفظ و نوشته شود که خود آن فرد نامش را تلفظ می کند و می نويسد. با همين استدلال بايد در تلفظ، نام خانوادگی رئيس جمهور فرانسه را شيغک و نخست وزير بريتانيا را بله تلفظ کرد، در تلفظ نامهای مقامات عرب مخارج حروف را بدرستی به جا آورد و خدا می داند وقتی نوبت به نامهای مقامات خاوردور و آفريقا می رسد چه زحمتی را بايد برای تلفظ درست نامهای آنها تقبل کرد در نوشتن اين نامها هم ناچار می شويم تلفظ اغلب نامهای خاص خارجی رايج را در فارسی را از بنياد تغيير دهيم و مثلاً مدونا را مدانا و اليزابت تايلور را اليزابت تيلر بنويسيم.
باز می گرديم به همان بلند خودمان؛ بسياری از نامهای فارسی در کشور ترکيه رايجند که مردم آن کشور تلفظ اين نامها را متناسب با لهجه خود تغيير داده اند، بسياری از همين نامها با اينکه فارسی اند هيچگاه در ايران رايج نبوده اند، مانند همين بلند و همچنين ابرو. سنت مترجمان ايرانی از ديرباز اين بوده که نامهای رايج در ترکيه را با تلفظی نقل کنند که در ايران رايج است و به جای آهمت و مهمت، احمد و محمد بنويسند و حتی در مورد نامهای ترکی نيز به اين نکته توجه کنند که اين کلمات ترکی دست کم در ميان ترک زبانان ايران رايجند و تلفظ جا افتاده خود را دارند.
با اينکه دست کم يک چهارم مرد ايران ترک زبانند، اما زبان ترکی به شيوه ای که در همسايه شمال غربی ايران بدان سخن گفته می شود در ايران يکی از مهجورترين زبانهاست و به يقين شمار کسانی که در ايران زبانهای انگليسی و فرانسه و عربی و آلمانی می دانند بسيار بيشتر از کسانی است که توانايی تکلم به زبان ترکی استانبولی دارند، اين وضعيت در هشتاد سال پيش بدين گونه نبوده و ترک زبانان ايران براحتی قادر به برقراری ارتباط با همزبانانشان در آن سوی مرز بوده اند، اختلافی که دو لهجه از يک زبان را تا مرز دو زبان مجزا پيش برده ناشی از تغييراتی است که در ترکيه به واژگان ترکی و تلفظ آنها با هدف دور کردن زبان رسمی کشور از شرق و نزديک کردن آن به غرب و پوشاندن لباس اروپايی به آن اعمال شده است، حروف قاف و خ بزور از زبان رسمی ترکيه بيرون رانده شدند هرچند هنوز در زبان مردم رايجند.
مترجمان ايرانی نيز با علم به اين واقعيت، هنگام نقل نامهای مردم ترکيه در متون فارسی مثلاً به جای آک بولوت، آق بولوت نوشته اند که حتی ايرانيانی که ترکی نمی دانند اما دست کم واژه آق را در نام صدها روستای ايرانی با عناوين آقبلاغ، آق تپه، آقداش و ... ديده اند براحتی با آن ارتباط برقرار می کنند.
به ياد دارم که در کتاب درسی آيين نگارش سال سوم يا چهارم دبيرستان، يکی از دروس که مقاله ای از دکتر خسروفرشيد ورد، استاد سبک شناسی ادبی در دانشگاه تهران بود به همين موضوع نقل اسامی خارجی در متون فارسی اختصاص داشت که بخشی از استدلال من در اين نوشتار هم مبتنی بر مقاله ايشان است.
با تمام اين حرفها در سايت ما نام بلند اجويت، بولنت اجويت نوشته شده که حتماً همکارانی که اين نام را اين گونه نوشته اند دليل قانع کننده ای برای آن داشته اند و ممکن است شما نيز با ايشان همعقيده باشيد، هرچه باشد اين اصل پابرجاست که نامها قابل ترجمه نيستند.
این روزها هرکه از سفر ایران برمی گردد، به جای گز و باقلوا و پسته و سوهان، با خود جوک می آورد و فایل های صوتی ضبط شده روی موبایل: از مزاحم تلفنی گرفته تا تقلید صدای آدم های مشهور و زنگ های عجیب و غریب... تازه این ها به جز موارد خنده داری است که روزانه به طور مکتوب با ایمیل یا پیغام روی موبایل از ایران می رسد که آن هم جای آفرین دارد به همت فرستندگان.
حالا همه اینها را گفتم که بگویم خنده و تفریح و شوخی و سرگرمی جای خود را در زندگی مردمان از دست نمی دهد. مشکلات اقتصادی و تنش های سیاسی و معضلات اجتماعی، گویی همانقدر واقعیت زندگی اند که شوخی و خنده و این فقط مختص به ایرانی ها نیست. اما بدون شک مردم ایران ذوق خاصی در این امر، و به ویژه در به کار گرفتن ابزار تازه برای این کار، از خود نشان داده اند.
در کشوری مثل بریتانیا، بخش زیادی از اینگونه شوخی های اجتماعی و سیاسی در مطبوعات و رسانه ها خصوصا برنامه های تلویزیونی طرح می شوند. شاید جای خالی طنزهای با خطوط قرمز کمرنگ تر - چه اخلاقی، چه سیاسی - در رسانه های ایران است که باعث آستین بالا زدن خود مردم می شود تا از هر امکان تازه ای بیشترین بهره را برای نقد طنزآلود و بعضا گزنده زندگی روزمره خود ببرند. طنزی که با گسترش وسایلی چون موبایل، گویی خود به بخشی از زندگی روزمره ایرانیان بدل شده است.
گزارش های تازه از دنيای وبلاگ ها حاکی است روزی 100 هزار وبلاگ تازه در دنيا متولد می شوند و روزانه يک ميليون و 300 هزار مطلب در آنها منتشر می شود. نوشتن مطلب همانطور که قابل پيش بينی است، در روزهايی که اخبار مهمی در دنيا اتفاق می افتد بيشتر می شود، مثل درگيری در لبنان و يا همين انتخابات اخير آمريکا.
وبلاگ های فارسی زبان هم رشد قابل توجهی داشته اند و اين زبان را در ميان فهرست ده گانه زبان وبلاگ ها در تکنوراتی جای داده است. تکنوراتی که سايتی است با امکان رديابی وبلاگ ها، الان بيش از 57 ميليون وبلاگ را شناسايی کرده که مسئولانش اعلام کرده اند حدود 55 درصد آنها فعالند، يعنی حداقل هر سه ماه به روز می شوند. در آمار اين سايت زبان فارسی 1 درصد مطالب منتشر شده در روز را تشکيل می دهد. البته بايد يادآوری کنم که اين سايت و نحوه رديابی اش مشکلاتی با زبان هايی مثل فارسی دارد که کمی دقت آمارش در اين زمينه را خدشه دار می کند. البته با توجه به اينکه ژاپنی و چينی را ظاهرا درست تشخيص داده شايد بهبودی در سيستمشان حاصل شده که اگر کسی اطلاع بيشتری در اين زمينه داره حتما در قسمت نظرات بنويسد.
در همين حال تکنوراتی وبلاگ هایی که واقعا تاثير گذارند را بر حسب ميزان لينکی که ديگر وبلاگ ها به آن ها می دهند طبقه بندی کرده است. بر اساس آمار تکنوراتی، وبلاگ های مرجع، يعنی آنها که بيش از 500 وبلاگ به آنها لينک داده اند، حدودا 4000 تا هستند. خيلی از اينها سال هاست فعالند و حداقل سعی می کنند دو مطلب در روز بنويسند.
انگليسی و ژاپنی دو زبان اول دنيای وبلاگ هاست و به رغم مشکلات سانسور و فيلترينگ در چين، اين زبان جايگاه سوم را اشغال کرده است.
بر اساس نتايج يک نظرسنجی که در روزنامه گاردين جمعه منتشر شده، بريتانيايی ها بعد از بن لادن، جورج بوش را پرخطرترين شخصيت برای صلح جهانی معرفی کرده اند. در رده سوم و چهارم هم کيم ايل سونگ، رهبر کره شمالی و احمدی نژاد قرار دارند.
87 درصد بريتانيايی ها بن لادن، 75 درصد بوش، 69 درصد کيم ايل سونگ و 62 درصد احمدی نژاد را برای صلح جهانی خطرناک می دانند.
اين نظرسنجی توسط چهار روزنامه معتبر و توسط نهادهای نظرسنجی حرفه در بريتانيا، مکزيک، اسرائيل و کانادا انجام شده است. در موردی ديگر، 69 درصد بريتانيايی ها، 62 درصد کانادايی ها، 52 درصد مکزيکی ها و 36 درصد اسرائيلی ها بر اين باورند که سياست خارجی بوش جهان را نا امن تر کرده است.
پی نوشت: برای مطالعه متن کامل گزارش اينجا را کليک کنيد، من فقط تيتر اول گاردين را ترجمه کردم و اسم تونی بلر هم در ليست نبود وگرنه حتما می گذاشتم، همچنين اگر اشتباه نکنم هر فرد جدا جدا نظرسنجی شده، برای همين ارقام را نبايد با هم جمع کنيد.
| بی بی سی مسئول محتوای وبسايت های ديگر نيست
اول دسامبر روز "
اخيرا يکی از همکاران در بخش جنوب آسيای سرويس جهانی بی بی سی پس از 15 سال زندگی در بريتانيا تصميم به بازگشت به پاکستان گرفته است که 
امروز 
1- نرمن ميلر، جمله معروفی دارد بدين مضمون: هنگامی که يک روزنامه (الان بخوانيد رسانه) دست به خبری می زند، حقايق برای ابد گم می شوند، حتی برای شخصيت (های) اصلی.
امروز دو تا خبر با نمک لابلای اخبار ترور و کشت و کشتار به چشم می خورد:
ديروز محمود احمدی نژاد، رئيس جمهور ايران در جمع مردم سنندج پس از آنکه جمعی از جوانان شعار انرژی هسته ای حق مسلم ماست را به زبان کردی سرداده بودند گفته بود حالا همين شعار را به زبان فارسی بدهيد تا جهانيان هم بفهمند.
باز می گرديم به همان بلند خودمان؛ بسياری از نامهای فارسی در کشور ترکيه رايجند که مردم آن کشور تلفظ اين نامها را متناسب با لهجه خود تغيير داده اند، بسياری از همين نامها با اينکه فارسی اند هيچگاه در ايران رايج نبوده اند، مانند همين بلند و همچنين ابرو. سنت مترجمان ايرانی از ديرباز اين بوده که نامهای رايج در ترکيه را با تلفظی نقل کنند که در ايران رايج است و به جای آهمت و مهمت، احمد و محمد بنويسند و حتی در مورد نامهای ترکی نيز به اين نکته توجه کنند که اين کلمات ترکی دست کم در ميان ترک زبانان ايران رايجند و تلفظ جا افتاده خود را دارند. 
این روزها هرکه از سفر ایران برمی گردد، به جای گز و باقلوا و پسته و سوهان، با خود جوک می آورد و فایل های صوتی ضبط شده روی موبایل: از مزاحم تلفنی گرفته تا تقلید صدای آدم های مشهور و زنگ های عجیب و غریب... تازه این ها به جز موارد خنده داری است که روزانه به طور مکتوب با ایمیل یا پیغام روی موبایل از ایران می رسد که آن هم جای آفرین دارد به همت فرستندگان. 
