2019 เป็นปีที่แย่สำหรับคุณใช่ไหม? นี่คือคำแนะนำที่จะช่วยให้คุณลืมมันซะ

หากความทรงจำมีขีดจำกัดจริง มนุษย์เราก็ยังไม่เคยเข้าใกล้ถึงจุด ๆ นั้นเลย

นักจิตวิทยาและนักประสาทวิทยาต่างเห็นตรงกันว่า แม้จะต้องมีขีดจำกัดว่ามนุษย์เราสามารถจดจำอะไรได้มากแค่ไหน แต่ยังไงเราก็ใช้พื้นที่สำหรับเก็บความจำไม่หมดในช่วงชีวิตนี้

คุณอาจจะบอกว่า "เยี่ยมไปเลย แต่ทำไมฉันยังลืมนู่นลืมนี่อยู่เลย"

นั่นเป็นเพราะคุณยัง "ลืม" ไม่พอน่ะสิ

ยิ่งน้อยยิ่งดี

การจำมีกระบวนการ 3 ขั้นตอนด้วยกัน ย่อยข้อมูล เก็บข้อมูล และก็เรียกข้อมูลกลับมาใหม่

โรเบิร์ต เอ บยอร์ก ศาสตราจารย์ด้านจิตวิทยาแห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียร์บอกว่า เวลาคนเราลืมอะไร ก็มักจะบอกเหมือน ๆ กันว่าปัญหาเป็นที่เราเก็บข้อมูลไม่ดีพอ แต่เขาบอกว่าจริง ๆ แล้ว ปัญหาส่วนหนึ่งเป็นที่คนเราลืมไม่พอ หรือลืมไม่ดีพอ ต่างหาก

ลองเปรียบเทียบกับการหาของชิ้นหนึ่งในห้องรก ๆ ก็ได้

จัดระเบียบหัวสมองเสียใหม่

ยิ่งเราจำอะไรมาก ๆ ความจำเหล่านั้นก็จะยิ่งผสมปนเปกันมากขึ้น ข้อมูลที่มีแนวโน้มว่าจะเก่าไปแล้ว หรือไม่เกี่ยวข้องแล้ว จะมารบกวนเมื่อเราพยายามจะเอาความทรงจำที่สำคัญ มาทำให้กลายเป็นความคิดหลักในหัวเรา ซึ่งมีส่วนสำคัญเวลาเราจะตัดสินใจทำอะไร

ศาสตราจารย์เบลค ริชาร์ดส์ จากมหาวิทยาลัยโตรอนโต และพอล แฟรงค์แลนด์ นักวิจัย บอกว่า กระบวนการในการลืมไม่ใช่ความล้มเหลวที่จะจำ แต่เป็นกลไกที่อยู่ในหัวคนเรา

และเป้าหมายของการจำก็คือ การใช้ความสามารถในการตัดสินใจอย่างชาญฉลาดที่จะเก็บสิ่งที่สำคัญไว้ และก็ปล่อยสิ่งที่ไม่สำคัญไป

จะลืมอย่างไรน่ะหรือ ลองทำตาม 3 ขั้นตอนนี้เลย

1.เลิกคิดย้อนถึงความทรงจำเก่า ๆ

ความสามารถในการคิดถึงเรื่องเก่าของเราก็เหมือนกับการเดินลุยป่า ยิ่งเดินมากเท่าไหร่ ทางที่เราเดินก็จะยิ่งเป็นรอยย่ำชัดมากยิ่งขึ้น นี่ทำให้สมองเราพลอยคิดไปว่าสิ่งที่เราคิดถึงบ่อยครั้งเป็นเรื่องที่สำคัญ

2.ฝึก ฝึก และก็ฝึก

เราสามารถฝึกฝนเรื่องการจำซ้ำแล้วซ้ำอีกได้ ศาสตรจารย์ไมเคิล แอนเดอร์สัน จากมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ทำการวิจัยเมื่อปี 2001 ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าการกดทับข้อมูลบางส่วนอย่างต่อเนื่องทำให้เราสามารถควบคุมความทรงจำส่วนที่เราไม่ต้องการได้

แม้ซิกมันด์ ฟรอยด์ เจ้าของทฤษฎีจิตวิเคราะห์ชื่อดัง จะมองว่าความทรงจำที่ถูกกดทับไว้จะกลับมาหลอกหลอนคนเราในที่สุดอยู่ดี แต่ ศ.แอนเดอร์สัน บอกว่ านี่ก็ยังวิธีการสำคัญที่จะควบคุมอารมณ์ ความคิดของเรา อย่างน้อยก็ในระยะสั้น

3.ออกกำลังกายเพื่อระบบหัวใจและหลอดเลือด

ผลการทดลองของ ศ.เบลค ริชาร์ดส์ อาจจะยังพิสูจน์กับมนุษย์ไม่ได้เนื่องจากเขาทดลองแค่กับหนูเท่านั้น จากการทดลอง เขาเห็นความเชื่อมโยงระหว่างการลืมและเซลล์ประสาทในสมองส่วนฮิปโปแคมปัสที่เพิ่มขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างเซลล์ประสาทเราเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ อันอาจจะอ่อนลง หรือไม่ก็ขาดการเชื่อมต่อกันไปเลย เมื่อมีการสร้างเซลล์ประสาทใหม่ขึ้นมา พวกมันสามารถสร้างวงจรในสมองส่วนฮิปโปแคมปัสขึ้นมาใหม่ และก็ใส่ข้อมูลทับลงไปบนความทรงจำเก่า

และวิธีหนึ่งที่จะช่วยสร้างเซลล์ประสาทขึ้นมาใหม่ อย่างน้อยก็ในหนูทดลอง ก็คือการออกกำลังกายที่กระตุ้นการทำงานของระบบหัวใจและหลอดเลือด

การลืมเป็นทักษะที่สำคัญเท่ากับการจำ การทิ้งความทรงจำที่ไม่ต้องการ หรืออารมณ์ที่เกี่ยวข้องกับความทรงจำเหล่านั้น เป็นเรื่องท้าทาย แต่ยิ่งฝึกเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งทำได้ดีขึ้น

เอาเลย ลองฝึก"ลืม" กันดู