“ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇਗੀ"

ਕਾਮਿਨੀ ਅਤੇ ਇਕਬਾਲ (ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਨਾਮ)

ਉਹ ਲੋਹੇ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਲਾਏ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ’ਤੇ ਮਹਿੰਦੀ ਦਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਦੇਖਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ ਅਤੇ ਫ਼ਿਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।

ਇਸ ਸਾਰੀ ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਿੰਦੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ, ਪਰ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਰਸਮ।

ਅੰਤ ਨੂੰ ਕਾਮਿਨੀ (ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਮ), ਇਕਬਾਲ (ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਮ) ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਇਹ ਇੱਕ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਭਰਿਆ ਸਫ਼ਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਨ।

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਾਂਗ ਧੂੰਮਧਾਮ ਵਾਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਅਜੀਬ ਸਮਾਂ ਸੀ।

ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਲਾੜਾ ਗਿਆ ਅਤੇ 10 ਫ਼ਰਵਰੀ ਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਮਠਿਆਈਆਂ, ਸਮੋਸੇ ਅਤੇ ਸੌਫ਼ਟ ਡ੍ਰਿੰਕਸ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।

ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਦੀ ਵਾਲਾ ਕੋਨ ਲਏ, ਵਰਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਲੜਕੀ, ਨੇ ਕਾਮਿਨੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।

ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। 24 ਸਾਲਾ, ਵਰਸ਼ਾ ਕੁਸ਼ਵਾ ਨੇ 31 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਗਵਾਲੀਅਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਭੱਜੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਮੰਗਿਆ ਅਤੇ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਲਏ, ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਆਦਿਲ ਕੋਲ ਆ ਗਈ।

ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਸਵੇਰੇ ਛੇ ਵਜੇ ਤੋਂ ਰਾਤ ਦੇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਜੇ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਮੀਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੀ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕੇਗੀ ਪਰ ਉਸ ਦੁਪਿਹਰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਲ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ ਉਹ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਏ।

ਆਦਿਲ ਇੱਕ ਕੁਰਸੀ ’ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਹਿਲਵਾਨ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਇਹ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਸਾਂ।

ਆਦਿਲ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, “ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਬਗ਼ੈਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ।”

ਵਰਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ 2017 ਵਿੱਚ ਆਦਿਲ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।

ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੈਲਫ਼ੀਜ਼ ਲਈਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਸਰ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ।

ਧਨਕ ਫ਼ਾਰ ਹਿਮਿਊਨੈਟੀ ਦੇ ਦਿੱਲੀ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ’ਤੇ ਇੱਕ ਪੋਸਟਰ ’ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ “ਜ਼ਬਰਨ ਵਿਆਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਜੁਰਮ ਹੈ।”

ਕਾਨੂੰਨ

ਸਪੈਸ਼ਲ ਮੈਰਿਜ਼ ਐਕਟ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਮੈਜਿਸਟ੍ਰੇਟ (ਕਈ ਵਾਰ ਦੋ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਾ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਮੈਜਿਸਟ੍ਰੇਟਸ ਨੂੰ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਿਖਤੀ ਨੋਟਿਸ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਨੋਟਿਸ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ 30 ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਾਂਚ ਲਈ ਬਗ਼ੈਰ ਕਿਸੇ ਫ਼ੀਸ ਤੋਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੋੜਾ 20 ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਧਨਕ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ ਆਸਿਫ਼ ਇਕਬਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਪੈਸ਼ਲ ਮੈਰਿਜ ਐਕਟ ਦੀਆਂ ਲੰਬੇ ਨੋਟਿਸ ਕਾਲ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਲਈ ਬਹੁਤੇ ਜੋੜੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਤਰਜ਼ੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਬਦਲਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਦਾਲਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਜੋੜਿਆਂ ਲਈ ਆਖ਼ਰੀ ਇਲਾਜ ਬਣ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਅਲਾਹਾਬਾਦ ਹਾਈਕੋਰਟ ਨੇ ਮਾਰਚ 2018 ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਫੀਨ ਜਹਾਨ ਬਨਾਮ ਅਸ਼ੋਕਨ ਕੇਐੱਮ ਐਂਡ ਅਦਰਜ਼ (ਘਿਣਾਉਣਾ ਹਾਦੀਆਂ ਮਾਮਲਾ) ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ।

ਅਨੀਸ਼ਾ-ਸ਼ੀਰਿਸ਼

ਕੌਮੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ’ਤੇ, ਇੱਕ ਭਗੌੜੇ ਜੋੜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ( ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼) ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਇਹ ਕਹਿਣ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ।

ਫ਼ਲੈਟ ਅਜੀਬ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਭੂਰੇ ਰੰਗੀਆਂ ਗਰਿੱਲਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਲਕਨੀ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

"ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਲਾੜੀ "

ਸਤੰਬਰ 2020 ਦੀ ਇੱਕ ਦੁਪਿਹਰ ਕਾਮਿਨੀ (ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਮ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅਟੈਚੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੈਗ਼ ਪੈਕ ਕੀਤਾ। ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਲੈਪਟਾਪ, ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕਬਾਲ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਗ੍ਹਾ ’ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਉਸ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਐਲਬਮ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਪਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਨਾ ਲੈਣ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸਮਾਰਟਫ਼ੋਨ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਟਨਾਂ ਵਾਲਾ ਫ਼ੋਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪੈਕ ਕਰ ਲਏ।”

ਉਸਦਾ ਜੀਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੀਜਾ ਉਸਦੀ ਸਕੂਟੀ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਜਗ੍ਹਾ ’ਤੇ ਲੈ ਆਇਆ।

ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨੋਟ ’ਤੇ ਹਸਤਾਖ਼ਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਇਕਬਾਲ ਨੇ ਇੱਕ ਨੋਟ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਕਾਮਿਨੀ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ।

ਇਹ 2017 ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਚਿੰਗ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਦੀ, ਜਦੋਂ ਕਾਮਿਨੀ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕਬਾਲ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਫ਼ੋਨ ’ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਰਕਾਂ ਜਾਂ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ।

ਇਕਬਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਸਾਡਾ ਧਰਮ ਸਾਡੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਪਰ ਇਹ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਵਧਾ ਸਕਦੇ।”

ਉਹ ਸੰਖੇਪ ਜਿਹਾ ਮਿਲਦੇ। ਇਹ ਕਾਮਿਨੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਕਬਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨੌਕਰੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਇਕਬਾਲ ਨੇ ਜੌਨਪੁਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਕਾਮਿਨੀ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਇਕਬਾਲ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੈ।

ਕਾਮਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸਤੰਬਰ 2020 ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੀ ਜਦੋਂ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁਆਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਕਾਮਿਨੀ ਲਈ ਲੜਕਾ ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਾਮਿਨੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਨਿਕੇਤਨ ਲੈ ਜਾਣ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ’ਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰਨ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਕੋਲ ਮੁਰਾਦਾਬਾਦ ਰਹਿਣ ਲਈ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਪੁਲਿਸ ਆਈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਚਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲਟਰ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਲਫ਼ੀਆ ਬਿਆਨ ’ਤੇ ਹਸਤਾਖ਼ਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।

ਉਸ ਨੇ ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਪੁਲਿਸ ਨਾਲ ਜਾਣ ’ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਈ ਤਾਂ ਪੁਲਿਸ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਇਕਬਾਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ।

ਇਕਬਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਗੁੱਸੇ ਸੀ ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਮੰਨ ਗਈ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”

ਜਦੋਂ ਆਰਡੀਨੈਂਸ ਲਾਗੂ ਹੋਇਆ ਇਕਬਾਲ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਿਤ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਸਪੈਸ਼ਲ ਮੈਰਿਜ ਐਕਟ ਅਧੀਨ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।

ਉਹ ਧਨਕ ਨਾਲ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਕਾਮਿਨੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਵਲੋਂ ਧਮਕਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਲਿਸ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਲੜਕੇ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਕਬਾਲ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫ਼ਲੈਟ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨੋਟਿਸ ਕਾਲ ਤੱਕ ਇਥੇ ਰਹਿਣਗੇ ਅਤੇ ਫ਼ਿਰ ਵਿਆਹ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦੇ ਦੇਣਗੇ।

ਕਾਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਪਰ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਹਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।”

“ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਲੜਕੇ, ਲੜਕੀਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਬਦਲਾਉਣ ਬਦਲੇ ਪੈਸੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਲੜਕੇ ਚਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਬਿਹਤਰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।”

ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ 13 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ 22 ਜਨਵਰੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡੋਦਰਾ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਲਈ ਉਡਾਨ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਘੰਟੇ ਇੱਕਠਿਆਂ ਬੈਠ ਕੇ ਬਿਤਾਏ।

ਅਨੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸ਼ੈਰਿਸ਼ ਦੋਵੇਂ 29 ਸਾਲ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਿਲੀ ਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਅਨੀਸ਼ਾ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸਿਆਜੀਰਾਓ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਬਰੋਡਾ ਵਿੱਚ 2009 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਸ਼ੈਰਿਸ਼ ਗੁਜਰਾਤੀ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸ਼ੈਰਿਸ਼ ਨੇ ਫ਼ੋਨ ’ਤੇ ਦੱਸਿਆ, “ਸਾਡੀ ਹਿੰਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਕਲਾਸ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।”


ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਦੋਸਤ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗੋਧਰਾ ਦੰਗੇ ਹੋਏ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਹੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀ।

ਸ਼ੈਰਿਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੁਜਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਅੰਤਰਧਰਮ ਜੋੜਾ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ।”

ਇਹ ਅਨੀਸ਼ਾ ਸੀ ਜੋ 2011 ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਰਿਸ਼ ਦੇ ਸਨਮੁੱਖ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ੈਰਿਸ਼ ਦੀਆਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਦਿੱਕਤਾਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਅਨੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਅਖ਼ੀਰ ਤੱਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਅਨੁਸੂਚਿਤ ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।”

ਲੇਖਕ: ਚਿੰਕੀ ਸਿਨਹਾ
ਫੋਟੋਆਂ: ਗੋਪਾਲ ਕੁਮਾਰ, ਪਨੀਤ ਬਰਨਾਲਾ