برخی معتقدند شکنجه یک مجرم یا تروریست، درجایی که باعث نجات جان فرد بیگناهی شود شاید چندان هم عمل ناپسندی نبوده و ممکن است حتی لازم باشد

شاید شکنجه مهم ترین وسیله ایجاد رعب و وحشت درمیان مردم بوده که البته پس از سالها مبارزه علیه آن ظاهرا همچنان ادامه دارد.

امسال بیست و هفتمین سالی است که چنین روزی به یاد و برای کمک به قربانیان شکنجه در سراسر جهان برگزارمی شود.

گزارش رادیویی سهیل ناظمی زاده - برنامه جام جهان نما

علاوه بر این روز، سازمان ملل متحد در سال 1987 میلادی قطعنامه ای هم علیه هرگونه اذیت، آزار و رفتار غیر انسانی صادرکرد و خواستار پیوستن کشورهای جهان به پیمان منع شکنجه و مجازات عوامل آن شد.

با این حال و علیرغم این قوانین بین المللی، شکنجه همچنان درگوشه و کنار دنیا به عنوان عاملی برای ایجاد وحشت و گرفتن اعتراف از افراد همچنان به کار می رود. این مطلبی است که دروری دایک از مسئولان سازمان عفو بین الملل هم آن را تایید می کند و با نام بردن ازکشورهایی همچون آمریکا ، ایران، عربستان سعودی ، زیمباوه و برخی کشورهای دیگر می گوید تمام تلاش سازمان هایی مانند عفو بین الملل همین است که جلوی این مساله به طور کامل گرفته شود .

شکنجه البته امری است که علیرغم اتفاق نظرتقریبا تمام مردم سراسرجهان بر سرناپسند بودن اجرای آن، موافقانی هم دارد.

	قربانیان شکنجه که 26 ژوئن به نام و یاد آنها و برای حمایت ازآنها گرامی داشته می شود تقریبا تجربیات مشابهی دارند

اخیرا در یک نظرسنجی که در 19 کشور جهان توسط دانشگاه مریلند آمریکا انجام شد، مشخص شد که تنها 57 درصد ازشرکت کنندگان با ممنوعیت کامل شکنجه موافق بوده و درصدی از مردم در نقاط مختلف جهان معتقد بودند شاید شکنجه یک مجرم یا تروریست، در جایی که باعث نجات جان فرد بیگناهی شود چندان هم عمل ناپسندی نبوده و حتی ممکن است لازم باشد.

اما آقای دایک با ابراز تعجب از چنین مساله ای و تاکید دوباره بر ممنوع بودن شکنجه در هر نوع و شکلی از آن، معتقد است اطلاعاتی که توسط شکنجه به دست آید، در هر حال ممکن است همیشه اطلاعات مفیدی نباشد که لزوما موجب نجات جان بیگناهی شود.

قربانیان شکنجه که 26 ژوئن به نام و یاد آنها و برای حمایت از آنها گرامی داشته می شود تقریبا تجربیات مشابهی دارند.

ایهاب البنا، از قربانیان شکنجه در عراق، می گوید در سه روزی که در بازداشت بوده به او آب و غذایی داده نشده.

او در سه روزی که دربازداشت بوده با آب و شوک الکتریکی مورد آزار و اذیت قرارگرفته، از پا آویزان شده و به هیچ عنوان اجازه خوابیدن نیز نداشته که از این مساله به عنوان یکی از سخت ترین شکنجه های ممکن یاد می کند.

عفت ماهباز، روزنامه نگار و از فعالان حقوق زنان، نیز که مدتی به دلیل فعالیت های سیاسی در ایران به اتفاق همسرش زندانی بوده می گوید: علاوه بر اینکه مدت ها در زندان انفرادی به سرمی برده ، با شلاق و کابل هم مورد ضرب و شتم قرارمی گرفته.

	افرادی که به هر دلیل تحت شکنجه قرار گرفته اند ، از تالمات روحی و پی آمدهای دوران سخت بازداشت و شکنجه خود حرف های بسیاری برای گفتن دارند

این افراد و سایر کسانی که به هر دلیل تحت شکنجه قرارگرفته اند، از تالمات روحی و پی آمدهای دوران سخت بازداشت و شکنجه خود حرف های بسیاری برای گفتن دارند.

ایهاب البنا می گوید شکنجه باعث شده او بقیه زندگیش را در وحشت و اضطراب بگذراند و عفت ماهباز از زمان هایی صحبت می کند که با شنیدن نوای اذان یا قرآن، ترس و اضطراب او را فرا می گیرد و خود را جمع می کند چرا که می گوید در زندان به دلیل آنکه نماز نمی خوانده، روزی پنج بار هنگام پخش اذان با کابل و شلاق او را مورد شکنجه قرارمی داده اند.

برای کمک به این افراد، امروزه سازمان ها و نهادهای مختلفی در سراسر جهان فعالند.

ناهید کشاورز، که از مسئولان و روانکاوان یکی از این سازمان های روانکاوی درآلمان است ترس و وحشت، بی خوابی، دلهره، اضطراب، دردهای جسمانی، و کابوس های وحشتناک را از جمله مسایلی عنوان می کند که عموما قربانیان شکنجه به آن دچار می شوند.

خانم کشاورز معتقد است قربانیان شکنجه برای فایق آمدن بر این مسایل معمولا به دوره های روانکاوی طولانی مدت از جمله گروه درمانی نیاز دارند.

در هر حال پس از27 سال، مسئولان سازمان ملل و سازمان های بین المللی حقوق بشر همچنان امیدوارند بتوانند به هدف متوقف کردن کامل شکنجه در جهان دست یابند و قربانیان شکنجه را در به فراموشی سپردن تجربیات تلخشان یاری کنند.