لینا سنجاب خبرنگار بی بی سی، دمشق

	سرنوشت بلندی های اشغال شده جولان در این مذاکرات نقش کلیدی دارد

این عباراتی است که مقام های سوریه کشور خود را با آن توصیف می کنند، و بسیاری از مردم سوریه نیز به آن باور دارند. عرب مداری در خون مردم است؛ مسائل اسرائیل/فلسطین، عراق و لبنان هر روز سر میز صبحانه و شام بحث می شود.

آنها پیامدهای 1967 را زندگی می کنند، وقتی که سوریه بلندی های جولان را باخت، حادثه ای که باعث رانده شدن 130 هزار نفر از ساکنان آن شد؛ و همینطور عواقب 1948، وقتی هزاران فلسطینی به سوریه پناهنده شدند.

به همین دلیل وقتی اهود اولمرت، نخست وزیر اسرائیل، آمادگی خود را برای پس دادن بلندی های جولان در قبال عادی سازی روابط با سوریه اعلام کرد آنها به دقت گوش فرادادند.

ترکیه گفت که برای بیش از یک سال سرگرم میانجیگری میان دو کشور بوده است.

بشار اسد رئیس جمهور سوریه مکررا گفته است که کشورش به صلح به عنوان "یک گزینه استراتژیک برای سوریه" متعهد است.

سمیر تقی، تحلیلگر سیاسی و رئیس مرکز مطالعات استراتژیک الشرق می گوید: "لازمه اش یک عزم جدی از طرف رئیس جمهور بعدی آمریکاست تا شروع به پذیرش لزوم یک رویکرد آشتی جویانه برای منطقه کند."

دکتر تقی می گوید یک عصر تازه پس از جنگ 2006 لبنان آغاز شد، که خطرات ادامه رویارویی - در سطح پایین - با اسرائیل یا پایان دادن به مناقشه بدون یک راه حل صحیح را نشان می دهد.

علاقه

اسرائیل می خواهد سوریه از ایران و گروه فلسطینی حماس فاصله بگیرد، و به حمایت از حزب الله، سازمان نظامی و سیاسی لبنانی، پایان دهد.

	دمشق خود را قلب تپنده عرب مداری می داند

دمشق مقاومت حماس و حزب الله را یک حق مشروع برابر اشغال می داند اما همچنین خواهان دفاع از منافع خود و پس گرفتن جولان است.

دکتر تقی می گوید کلیه این مشکلات را می توان از طریق یک رویکرد آشتی جویانه تر مقابل ایران و پذیرش همکاری منطقه ای به نام صلح و امنیت حل کرد.

وی گفت: "اگر ما یک رویکرد جدی را نسبت به خط حرکت سوریه-اسرائیل در پیش گیریم، روند عمومی در منطقه به سوی صلح خواهد بود."

بسیاری از روشنفکران اهل سوریه اکنون معتقدند که زمان "نه جنگ نه صلح" گذشته و اینکه صلح تنها راه حل باقی مانده است.

شاکی بغدادی، نویسنده و شاعر قدیمی سوریه، می گوید: "من همیشه هرگونه رابطه ای با اسرائیل را رد کرده ام، این جنگی اعلام شده تا زمانی بود که ما حقوق خود را اعاده می کردیم."

"اما وقتی دیدم کشورهای عرب درحال عادی سازی روابط خود با اسرائیل هستند، من هم کم کم به صلح فکر کردم."

"امروز فکر می کنم باید صلح با اسرائیل را بپذیریم و نبرد نظامی خود را به فضای فرهنگی و مدنی ببریم."

وی می گوید بخشی از بودجه دفاعی را می توان صرف آموزش، توسعه و امور رفاهی کرد، تا در جهت جلوگیری از فرار مغزها که خاور میانه امروز با آن روبروست گام برداشته شود.

اکرم انتاکی، نویسنده، می گوید سوریه باید اسرائیل را به عنوان یک واقعیت بپذیرد و اسرائیل هم باید با منطقه همکاری کند.

آقای انتاکی می گوید: "ما باید به سازش برسیم اما این باید یک صلح واقعی بین سوریه و اسرائیل باشد. نمی توانیم تا ابد بدون داشتن هدف بجنگیم."

"این یک فرآیند دو طرفه است. نکته مهم این است که روند نفرت و جنگ متوقف شود."

سوءظن عمومی

در خیابان های دمشق، حال و هوا کمی فرق می کند. مردم نگران امرار معاش و بهای مواد غذایی هستند، اما نگاهشان معطوف فلسطین، لبنان و عراق است.

من آماده ام برای 100 سال دیگر تحت اشغال بمانیم، اما برای فلسطین هم آزادی داشته باشیم دنیا فاضل

دنیا فاضل که از بلندی های تحت اشغال جولان آمده است تا تحصیلات عالی اش را تمام کند، می گوید بدون راه حلی برای مساله فلسطینی، صلحی با اسرائیل در کار نخواهد بود.

"ما این حرف ها را برای 41 سال شنیده ایم و هیچ اتفاقی نمی افتد. اسرائیل می خواهد سیاست ها را به ما دیکته کند."

"من آماده ام برای 100 سال دیگر تحت اشغال بمانیم، اما برای فلسطین هم آزادی داشته باشیم."

باسل محروس، فروشنده آهنگ های مذهبی در بازار معروف حامدیه، می گوید: "نمی دانم که آیا آمریکایی ها اسرائیل را برای قبول این کار تحت فشار قرار خواهند داد یا نه."

"ما با اسرائیل رابطه ای نخواهیم داشت، آنها قدرت اشغالگر باقی خواهند ماند، ما نمی توانیم با آنها رابطه داشته باشیم."