بر دامنه تظاهرات برمه افزوده می شود اما در مورد تاثیر آن نمی توان مطمئن بود

به گفته شاهدان عینی، طول صف راهپیمایی در رانگون به چند کیلومتر می رسیده و احتمالا تا یکصد هزار نفر با دادن شعارهایی علیه دولت در این راهپیمایی شرکت داشته اند و در چند شهر دیگر، از جمله ماندالی، دومین شهر بزرگ برمه هم دهها هزار نفر در راهپیمایی های مخالف دولت شرکت کرده اند.

تظاهرات راهبان بودایی روز سه شنبه هفته گذشته و در اعتراض به افزایش بهای سوخت آغاز شد و کمابیش همه روزه ادامه داشته است.

تصاویری از تازه ترین تظاهرات

راهپیمایی اخیر با وجود درخواست کمیته سانگها نایاکا، که به گروه راهبان دولتی مشهور است، برگزار می شود که با صدور اطلاعیه ای در روز دوشنبه خواستار توقف تظاهرات شده بود.

به گفته ناظران امور برمه، تظاهرات وسیع راهبان علیه حکومت نظامیان برمه روندی را به جریان انداخته که به سرعت شتاب می گیرد.

در عین حال، سفیر بریتانیا در برمه گفته است که با توجه به شرایط سیاسی برمه، نمی توان نتیجه این تظاهرات را پیش بینی کرد و ممکن است طرفداران دولت به اقداماتی برای خنثی کردن اقدام راهبان دست بزنند.

این امکان نیز وجود دارد که دولت نظامی، که در گذشته از جمله در تظاهرات طرفداران دموکراسی در سال 1988، مجوز حمله نیروهای انتظامی و ماموران لباس شخصی به تظاهرکنندگان را صادر کرد، اعتراضات کنونی را نیز با توسل به خشونت سرکوب کند.

فشار داخلی و خارجی

گفته می شود که در تظاهرات سال 1988، حدود سه هزار تن، از جمله تعدادی از راهبان مخالف دولت، به دست ماموران کشته شدند.

	تظاهرکنندگان به نشانه حمایت از آنگ سان سوچی در برابر خانه او اجتماع کردند

با اینهمه، در حالیکه دولت برمه با فشارهای فزاینده خارجی مواجه است، ادامه تظاهرات و گسترده شدن دامنه آن در خلال روزهای اخیر تحولی بی سابقه در سال های اخیر در این کشور محسوب می شود.

اعتراضات کنونی با برگزاری تظاهرات طرفداران دموکراسی در اعتراض به افزایش بهای سوخت آغاز شد که در جریان آن، ماموران لباس شخصی دهها تن از تظاهرکنندگان را بازداشت کردند و با خود بردند.

روز 5 سپتامبر گروهی از راهبان بودانی به حمایت از بازداشت شدگان تظاهرات آرامی را در شهرک پاکونکو برگزار کردند که اما با اقدام خشونت آمیز ماموران انتظامی متفرق شدند.

در واکنش به این حادثه، راهبان در رانگون، بزرگترین شهر و پایتخت سابق این کشور، به راهپیمایی پرداختند و سازمانی که خود را "اتحاد راهبان سرتاسر برمه" می خواند برای هدایت این تظاهرات با هدف "پاکسازی کشور از دیکتاتوری نظامی" شکل گرفت.

روز شنبه این هفته، تظاهرکنندگان در برابر خانه آنگ سان سوچی، رهبر طرفداران دموکراسی که عملا در بازداشت خانگی به سر می برد، اجتماع کردند و روز یکشنبه، برای نخستین بار راهبه ها نیز به صف تظاهرکنندگان پیوستند.

وزیر خارجه ایالات متحده گفته است که این کشور از نزدیک تحولات برمه را دنبال می کند و آنچه را که "رژیم سرکوبگر برمه" می خواند محکوم کرد.

وی گفت "مردم برمه استحقاق حکومت بهتری را دارند و باید مانند سایرین، از آزادی برخوردار شوند."

نفوذ راهبان

در کشوری که مردم آن برای راهبان بودایی احترام فراوانی قایلند، ورود راهبان به فعالیت های آشکار ضد دولتی ضربه سنگینی به حیثیت دولت برمه محسوب می شود.

	ژنرال تان شوه فرماندهی ارتش و رهبری برمه را از سال 1992 در دست داشته است

برمه در جنوب شرق آسیا و ساحل دریای آندمان واقع شده و با کشورهای چین، لائوس، تایلند، بنگلادش و هند همسایه است، جمعیت آن به حدود 55 میلیون نفر می رسد که به اقوام گوناگون تعلق دارند اما اکثر مردم این کشور بودایی هستند.

در سال 2005، حکومت نظامی پایتخت برمه را از رانگون (یا یانگون به زبان بومی) به شهر "لی پی یی تاو" انتقال داد.

برمه که زمانی مستعمره بریتانیا بود در سال 1948 استقلال خود را به دست آورد و پس از یک دوره کوتاه برخورداری از دموکراسی، از سال 1962 تا کنون تحت حکومت نظامیان قرار داشته است.

در سال 1988 و در واکنش به تظاهرات گسترده مردم در حمایت از دموکراسی، گروهی از نظامیان زمام امور را تحت عنوان "شورای دولتی اعاده نظم و قانون" در دست گرفتند که در سال 1989 نام این کشور را به میانمار تغییر داد.

در سال 1990، شورای دولتی انتخابات آزاد پارلمانی برگزار کرد اما با پیروزی چشمگیر نامزدهای حزب اتحاد ملی برای دموکراسی، به رهبری آنگ سان سوچی، نتیجه انتخابات ملغی اعلام شد و این کشور همچنان در انتظار تصویب قانون اساسی جدید و برگزاری انتخابات آزاد است.

رهبری برمه بر عهده ژنرال تان شوه، رییس "شورای صلح و توسعه" تحت تسلط نظامیان است که در سال 1997 جانشین شورای دولتی اعاده نظم و قانون شد.

نظامیان سازمانی را با عنوان حزب وحدت ملی تشکیل داده اند اما احزاب مخالف دولت حق فعالیت آزادانه در این کشور را ندارند.