احمد زیدآبادی تحلیلگر مسایل خاورمیانه

	باراک با اختلاف ناچیزی بر رقیب خود پیروز شد

به نظر نمی ‌رسد پیروزی آقای باراک تغییری در سیاست‌ها، سازماندهی و یا حتی میزان نفوذ حزب کارگر در جامعه اسرائیل به دنبال داشته باشد، اما احتمالا این موضوع بر دولت ائتلافی ایهود اولمرت، نخست وزیر اسرائیل بی ‌تاثیر نخواهد بود.

ایهود باراک در جریان مبارزات انتخاباتی درون حزبی وعده داده بود که در صورت دست یافتن به رهبری حزب کارگر، خواستار استعفای آقای اولمرت از مقام نخست وزیری خواهد شد و اگر وی به این درخواست عمل نکند، با خروج از دولت ائتلافی، خواستار برگزاری انتخابات زودهنگام پارلمانی خواهد شد.

آقای باراک با استناد به گزارش کمیسیون وینوگراد، عملکرد آقای اولمرت در جنگ ۳۴ روزه تابستان گذشته با حزب الله لبنان را ضعیف دانسته و بر این نکته تاکید کرده که ایهود اولمرت، نخست وزیر مناسبی برای "شرایط جنگی" نیست.

به نظر نمی‌رسد که ایهود اولمرت، درخواست آقای باراک برای استعفا از مقام خود را بپذیرد و پست نخست وزیری را به فرد دیگری در حزب کادیما تحویل دهد.

در داخل حزب کادیما نیز پس از تحرکات اولیه زیپی لیونی، وزیر خارجه اسرائیل در نخستین روزهای پس از انتشار گزارش وینوگراد، تحرک محسوسی برای برکناری آقای اولمرت از رهبری حزب دیده نمی‌شود و چنین به نظر می‌رسد که آقای اولمرت بحران سیاسی ناشی از انتشار گزارش مقدماتی کمیسیون وینوگراد را پشت سر گذاشته است.

بدین ترتیب، آقای باراک برای عمل به وعده خود، ناچار است خواهان برگزاری انتخابات زودهنگام پارلمانی شود، اما این موضوع هم در بین اعضای کمیته مرکزی حزب کارگر طرفداران چندانی ندارد.

طبق نظرسنجی‌های مختلف، برگزاری انتخابات زود هنگام پارلمانی در اسرائیل سبب پیروزی حزب لیکود به رهبری بنیامین نتانیاهو خواهد شد و شمار نمایندگان حزب کارگر در مجلس نیز کاهش خواهد یافت.

روشن است که نمایندگان حزب کارگر در مجلس اسرائیل (کنست) نه فقط نمی‌خواهند موقعیت به نسبت مناسب خود را در مجلس از دست دهند، بلکه اصولا هیچ نکته مثبتی در به قدرت رسیدن دوباره آقای نتانیاهو نمی ‌بینند.

بنابراین، آقای باراک برای خروج از دولت ائتلافی و درخواست برگزاری انتخابات زودهنگام با مقاومت سرسختانه کمیته مرکزی و نمایندگان حزب در مجلس روبرو خواهد شد و به احتمال زیاد از اصرار بر این موضوع خودداری خواهد کرد.

بدین ترتیب، تنها راه باقی مانده برای آقای باراک این است که به ائتلاف با حزب کادیما ادامه دهد و در کابینه آقای اولمرت جای عمیر پرتض، وزیر دفاع کنونی را بگیرد.

ایهود باراک که پیش از این در مقام رئیس ستاد ارتش اسرائیل هم خدمت کرده است، با به دست گرفتن وزارت دفاع، می ‌تواند مدعی شود که با حضور او در در این مقام، خلا تجربه نظامی در دولت نیز پر شده و با وجود وی، دیگر عدم تجربه نظامی آقای اولمرت اهمیت چندانی ندارد.

بنابراین، مسیری که آقای باراک خواهد پیمود کمابیش روشن است، آنچه روشن نیست این است که چرا وی به طور مرتب از "شرایط جنگی" سخن می‌گوید. ظاهرا به زعم آقای باراک، اسرائیل روزهای جنگی در پیش دارد، اما جنگ با چه کشوری؟