احمد زیدآبادی تحلیلگر مسایل خاورمیانه

	محمود عباس جنگ داخلی را بدتر از زندگی تحت اشغال نظامی اسرائیل دانسته است

هشدار ابومازن نسبت به بروز جنگ داخلی بین فلسطینی ‌ها و بخصوص تاکید او بر بدتر بودن درگیری داخلی از اشغال نظامی، لایه‌ای از شرایط زندگی فلسطینی‌ها را نشان می‌دهد که به دلیل اشغال سرزمین ‌ها، از چشم ناظران دور مانده است.

قاعدتا می ‌توان همه مشکلات جامعه فلسطینی را به سیاست دولت اسرائیل برای ادامه اشغال سرزمین آنها، نسبت داد، اما از زمانی که اسرائیل به طور یک جانبه از نوار غزه عقب نشینی کرده، فلسطینی‌ها وضعیت بسیار دردناک و تلخی را برای اداره این مناطق تجربه کرده‌ اند.

عدم توانایی گروه های فلسطینی برای تدوین یک استراتژی منسجم در برابر اسرائیل و در نتیجه نداشتن یک برنامه ملی مشخص، عدم وفاداری به دولت تازه تاسیس و فرو افتادن در گرداب منافع حزبی و قبیله‌ای و سرانجام درگیری ‌های مسلحانه جناحی و غرق کردن نوار غزه در هرج و مرج و بی ‌قانونی، کارنامه ‌ای است که گروه های فلسطینی در اداره نوار غزه از خود به جا گذاشته‌اند.

از آنجا که معمولا وجود یک قدرت اشغالگر خارجی، سبب اتحاد و انسجام گروه های داخلی می‌شود، بنابراین، تفرقه بین گروههای فلسطینی را به سادگی نمی‌توان به "توطئه اسرائیل" نسبت داد و به همین علت، برخی از تحلیلگران آن را به پای عدم بلوغ سیاسی گروههای فلسطینی برای تفاهم با یکدیگر بر اساس اصول دموکراتیک می ‌نویسند.

در مواجهه با چشم‌انداز بروز یک جنگ داخلی دامنه‌دار، طبق برخی گزارش‌ های مطبوعاتی، تعدادی از چهره ‌های رادیکال فلسطینی مانند فاروق قدومی، عضو ناراضی سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) خواستار اشغال مجدد نوار غزه از سوی اسرائیل شده ‌اند تا دستکم، وظایف ناشی از اشغال و اداره مدنی سرزمین سرشار از مشکل نوار غزه به گردن دولت عبری افتد.

اسرائیل اما با وجود شلیک روزانه موشک ‌های قسام از نوار غزه به شهرک‌ های خود، هیچ علاقه‌ای به اشغال دوباره این سرزمین و به عهده گرفتن مسئولیت‌ اداره آن ندارد و حتی برخی تحلیل‌گران اسرائیلی بر این باورند که گروههای فلسطینی به قصد تحریک اسرائیل برای اشغال مجدد نوار غزه، بر ادامه موشک پراکنی به شهرک ‌های اسرائیلی اصرار می‌ورزند.

مناطق فلسطینی اسرائیل با وجود شلیک روزانه موشک ‌های قسام از نوار غزه به شهرک‌ های خود، هیچ علاقه‌ای به اشغال و به عهده گرفتن مسئولیت‌ اداره نوار غزه ندارد

رواج این نوع بحث ‌ها در اسرائیل و سرزمین‌ های فلسطینی نشان می ‌دهد که چهره خشن اشغال، در حال رنگ باختن در برابر خشونت جنگ داخلی در مناطق فلسطینی است و چنانچه این وضع ادامه یابد، چه بسا از نظر بسیاری از ناظران بحران فلسطینی، دوران اشغال وضعی مطلوب ‌تر از دوران پس از آن به نظر آید.

آیا چشم‌انداز هراسناکی که ابومازن نسبت به آن هشدار داده است، گروه های فلسطینی را نسبت به ضرورت همبستگی ملی و پرهیز از دنبال کردن منافع حزبی و ایدئولوژیک متقاعد خواهد کرد؟

عمق تراژدی رویاروی فلسطینی‌ها اقتضاء می ‌کند که به پرسش فوق، پاسخ خوشبینانه ‌ای داده شود، اما اگر این خوش‌بینی در عمل تحقق پیدا نکند، روزی فرا خواهد رسید که از دوران اشغال به عنوان روزهای خوش فلسطینی ‌ها یاد خواهد شد!