اين انتخابات، مياندوره ای خوانده می شود چون درست در نيمه دوره چهارساله رياست جمهوری برگزار می شود، درحالی که رای گيری فقط مختص نمايندگان دو شاخه کنگره است. اين بار، همچنين 36 ايالت از 50 ايالت انتخابات فرمانداری را برگزار خواهند کرد.

در کنگره، کليه 435 کرسی مجلس نمايندگان به رای گذاشته می شود. کرسی های مجلس نمايندگان اصولا هر دو سال يکبار به رای گذاشته می شود.

در مقابل دوره نمايندگی اعضای مجلس سنا شش سال است اما به جای آنکه انتخابات سنا هر شش سال يکبار برگزار شده و کليه کرسی به رای گذاشته شود، تنها يک سوم کرسی ها هر دو سال يکبار به رای گذاشته می شود.

از 33 کرسی سنا که اين بار به رای گذاشته می شود 17 عدد در اختيار دمکرات ها، 15 کرسی در اختيار جمهوری خواهان و يک کرسی متعلق به يک نماينده مستقل است.

چرا همه را همزمان انتخاب نمی کنند؟

نظام سياسی آمريکا طوری طراحی شده که از نظر قدرت نهادها و زمان انتخاب نمايندگان، خاصيت همپوشانی داشته باشد.

مجلس نمايندگان که بزرگتر از سنا است از ابتدا به عنوان يک نهاد مردمی که شمار اعضای آن به اندازه جمعيت بستگی دارد تشکيل شد. هدف اين بود که اين نهاد مستقيما و فورا خواسته های عمومی را منعکس کند، و برای همين است که اعضای آن هر دو سال يک بار با انتخابات روبرو هستند.

سنا به عنوان نهادی عميق تر طراحی شده است و هر ايالت صرفنظر از جمعيت آن دو سناتور دارد.

سناتورها شش سال خدمت می کنند. هر دو سال يکبار يک سوم آنها با انتخابات روبرو هستند.

چرا انتخابات مياندوره ای مهم است؟

اين انتخابات به خصوص مهم است چون احتمال دارد به جابجايی قدرت در مجلس قانونگذاری منجر شود. جمهوری خواهان هر دو شاخه کنگره را از سال 1994 تاکنون کنترل کرده اند، به جز دوره کوتاهی که کنترل سنا را در اختيار نداشتند.

در نخستين نگاه، جمهوری خواهان با يک چشم انداز سياسی دلسردکننده روبرو هستند: آنها در مورد رسوايی های مختلف مالی و جنسی در حالت تدافعی هستند و رئيس جمهور نيز که جمهوری خواه است براساس نظرسنجی ها نسبت به سال گذشته در وضعيت بدتری قرار دارد.

اما هرچند که تصوير کلی ممکن است به نفع دمکرات ها باشد، اوضاع ممکن است در ماه نوامبر پيش از انتخابات ناگهان تغيير کند که بستگی به شرايط محلی هر رقابت دارد.

در مجلس نمايندگان، جمهوری خواهان اکنون 231 کرسی در اختيار دارند و دمکرات ها 201 کرسی و يک کرسی نيز متعلق به يک نماينده مستقل متمايل به دمکرات هاست. سه کرسی نيز (به دليل برکناری يا استعفای نمايندگان) خالی مانده است. در سنا، 55 کرسی در اختيار جمهوری خواهان و 44 کرسی در دست دمکرات هاست و يک سناتور هم مستقل است.

رقابت های کليدی کدام هاست؟

تعدادی کرسی هست که رقابت در آنها نزديک است و با افتادن آنها به دست دمکرات ها قدرت جابجا خواهد شد.

الگوهای انتخاباتی نشان می دهد که شکست دادن نمايندگان آسان نيست که کار را برای دمکرات ها مشکل می کند. شماری از صاحب نظران آمريکايی اشاره می کنند که تنها ده ها رقابت واقعا فشرده وجود دارد:

در پنسيلوانيا، سناتور سرشناس و شديدا محافظه کار، ريک سنتروم، هم اکنون در نظرسنجی ها به شدت از رابرت کِيسی خزانه دار ايالتی و نامزد دمکرات ها عقب است.

استعفای مارک فولی، عضو جمهوری خواه مجلس نمايندگان در پی افشای نامه های الکترونيکی او با محتوای جنسی به کارآموزان جوان در کنگره يک رقابت تازه در فلوريدا پديد آورده است. جو نگرون به عنوان جانشين او برای ورود به مجلس انتخاب شده است اما مشکل جمهوری خواهان اين است که نام مارک فولی در زمان استعفا روی برگه های رای ثبت شده بود و ديگر امکان عوض کردن آن وجود ندارد. اين وضع به نفع تيم ماهونی نامزد دمکرات ها تمام خواهد شد.

در اوهايو يک رسوايی مالی، رابرت نِی عضو جمهوری خواه مجلس نمايندگان، را مجبور به استعفا کرده است و بات تفت فرماندار ايالتی نيز به سرنوشت مشابهی دچار شد. نظرسنجی ها نشان می دهد که مايک دوواين، سناتور جمهوری خواه در معرض خطر از دست دادن کرسی خود در رقابت با شراد براون از حزب دمکرات است.

در تگزاس، کانتيکات و چند ايالت ديگر نيز چندين کرسی جمهوری خواهان در خطر است.

دمکرات ها برای به دست گرفتن کنترل مجلس نمايندگان نيازمند 15 کرسی ديگر و در سنا نيازمند شش کرسی ديگر هستند.