بلوچستان دارای سابقه دیرینه مقاومت در برابر نفوذ خارجی است

نواب اکبر بوگتی، در جريان شورش دراز مدت قبايل بلوچ، با نفوذ ترين رئيس قبيله در منطقه محسوب می شد که ميليشای اختصاصی خودش را داشت.

ميليشاهای بلوچ از دو سال قبل دررويارويی با دولت مرکزی پاکستان، خطوط راه آهن، نيروگاه های برق و ساير تاسيسات مهم کشور را هدف حمله قرار داده بودند.

ظفرعباس خبرنگار بی بی سی در اسلام آباد در مورد اهميت و نقش نواب اکبر بوگتی در جريان اين شورش ها و خرابکاری ها می گويد:

" اکبر بوگتی يکی از روسای قبايل در بلوچستان بود که يک منطقه قبيله نشين است. اين استان بين چندين قبيله تقسيم شده است. اکبر بوگتی در چند مناقشه محلی درگير بود. وی زندان و نظام قانونی مخصوص خودش را داشت. در حقيقت او نوعی حکمران منطقه بود. برای مدتی طولانی او با ملی گرايان مخالف بود ولی در طی سال های اخير او با دولت پاکستان در مورد مسئله دريافت عوارض و نيز حقوق ملی درگيری پيدا کرده و به صورت رهبر ملی گرايان بلوچ درآمده بود."

بلوچستان فقيرترين استان پاکستان محسوب می شود. جمعيت اين استان که بزرگترين استان پاکستان است تنها ۶ ميليون نفر يعنی کمتر از نصف جمعيت بندر کراچی است.

گفته می شود که از نظر منابع معدنی اين استان ثروتمندترين استان پاکستان است و يکی از توليد کنندگان عمده گاز طبيعی کشور محسوب می شود.

دولت پاکستان اکنون در نظر دارد تسهيلات و تجهيزات بندر گوادر را افزايش داده و با احداث يک شاهراه اين منطقه را به افغانستان و کشورهای آسيای ميانه متصل کند.

با اجرای اين پروژه ها بلوچستان اهميت تازه ای هم برای پاکستان و هم ديگر کشورهای منطقه پيدا کرده است و مشکل از همين جا شروع می شود.

برای ده ها سال ملی گرايان بلوچ از دولت مرکزی در اسلام آباد انتقاد کرده و دولت را متهم می کردند که به رفاه استان بلوچستان توجهی نداشته است.

آنان می گويند که دولت درآمد گاز طبيعی و ديگر منابع اين استان را ضبط کرده و مقدار بسيار جزيی از اين درآمد رابه بلوچستان اختصاص داده است.

ژنرال شوکت خان سخنگوی ارتش پاکستان می گويد اسلام آباد در صدد يافتن يک راه حل صلح آميز برای پايان دادن به شورش ها در بلوچستان بوده است:

" يک راه حل صلح آميز برای پايان شورش امکان پذير است. ولی ما نمی توانيم با کسانی که دارای ميليشاهای اختصاصی هستند مذاکره کنيم. اول بايد آنها خلع سلاح شوند تا دولت پاکستان حاضر به مذاکره شود. در حقيقت دولت اکنون سرگرم توسعه منطقه است. مردم محلی خواهان اين توسعه اند. آنها با ناآرامی هايی که اکنون در منطقه ديده می شود مخالفند. آنها بيشتر به پيشرفت اقتصادی و امکانات آموزشی و بهداشتی بهتردرمنطقه علاقمندند.

	نواب اکبر بوگتی خواستار خودمختاری برای بلوچستان بود

ولی از نظر رهبران ملی گرای بلوچستان توسعه بندر گوادر و احداث شاهراه تنها به نفع دولت مرکزی تمام می شود و بلوچ ها سودی از آن نخواهند برد.

پرويز مشرف، رئيس جمهوری پاکستان از روسای قبايل بلوچ به عنوان مخالفين توسعه نام می برد و می گويد مخالفت با پروژه های او به اين دليل است که با رونق و رفاه اقتصادی منطقه، نظام منسوخ قبيله ای که قدرت روسای قبايل از آن ناشی می شود پايان خواهد يافت.

ژنرال مشرف بدون نام بردن از کشورهای بخصوصی همچنين ميليشاهای مسلح بلوچ را متهم می کند که بازيچه دست خارجيان هستند.

مقامات ارشد پاکستان می گويند کشورهايی هستند که نمی خواهند بندر گوادر به صورت يک بندر مهم تجارتی برای آسيای ميانه و چين درآيد.

ولی کشته شدن اکبر بوگتی چه تاثيری می تواند بر جنبش شورشيان بلوچ بگذارد؟ پرفسور حسين حقانی استاد روابط بين الملل در دانشگاه بوستون در آمريکا در پاسخ به اين سئوال چنين می گويد:

" به عقيده من در بدو امر جنبش شورشی بلوچ فاقد يک رهبر خواهد بود زيرا نواب اکبر بوگتی از محبوبيت زيادی برخوردار بود و ساير رهبران بلوچ يک چنين وجهه ای را درحال حاضر ندارند. ولی نهايتا اين حادثه باعث نفرت بيشتر بلوچ ها از مقامات فدرال خواهد شد که تحول خوبی نيست. حکومت مرکزی پاکستان بايد در صدد مصالحه و گفتگو با بلوچ ها و نيز گروه های قومی کوچکتر برآيد زيرا توسل به زور، نتايجی را که هدف دولت پاکستان بوده همراه نداشته است."