کریسمس برای خانواده وال در سال ۱۹۰۲ میلادی موضوعی رسمی بود و در آن موسیقی و سرود جای مهمی داشت
مسوولان موزه ملی لندن آنچه را گمان میرود اولین صفحههای ضبط شده از یک جشن کریسمس خانوادگی باشد، پیدا کردهاند.
این صفحهها ۱۱۰ سال پیش توسط خانواده وال ضبط شدهاند.
خانواده وال در آن زمان در نیوساوتگیت در شمال لندن زندگی میکردند.
مجموعهای که پیدا شده است، ۲۴ صفحه دارد که روی استوانههایی مومی قرار دارند و بین سالهای ۱۹۰۲ و ۱۹۱۷ میلادی با استفاده از یک دستگاه آوانگار (گرامافون) ضبط شدهاند.
مسوولان بخش موسیقی موزه میگویند که کیفیت صداهای ضبط شده چشمگیر است.
کرامول و مینی وال ۹ فرزند داشتند که صدای هشت نفرشان در این صفحهها شنیده میشود.
جولیا هافبرند، یکی از مسوولان موزه لندن که در ترمیم این صفحهها مشارکت داشته است، میگوید که همه صفحهها سرشار از شور و حال هستند.
او میگوید: "وقتی برای اولینبار به این صداها گوش کردم، موهای تنم سیخ شد. فوقالعاده بود. ما درباره محتوای صفحهها یک ایده کلی داشتیم، چون کرامول وال توضیحات بسیار جامعی روی جعبههای آنها نوشته بود. اما شنیدنشان واقعا مثل این بود که پنجرهای رو به گذشته مقابلتان باز شود. مثل این بود که در کنار این خانواده و دوستانشان در یک اتاق نشسته باشید."
بسیاری از این صداها در مهمانیهای خانوادگی که بهمناسبت کریسمس و سال نو برگزار میشدند، ضبط شده اند.
کرامول وال که این صداها را ضبط کرده، گرامافونش را در کالسکه بچه به خیابان میبرد تا در زمان تحویل سال نو صدای ناقوس کلیسای قدیمی ساوتگیت را ضبط کند.
بعضی از صفحهها دیرتر و در حین جنگ جهانی اول ضبط شدهاند.
سه نفر از پسران خانواده که در صفحههای قبلی حضور دارند، در جنگ شرکت کردند و یکی از آنها به نام اولیور سه هفته پیش از اعلان آتشبس بر اثر ذاتالریه در بیمارستانی در فرانسه درگذشت.
خانواده وال در سال ۱۹۰۸ میلادی؛ از راست به چپ: کرامول، مینی، گلادیس، هیلدا، اولیور، لسلی، همپدن، دوریس، هاوارد، موریل، فیلیس
صفحههای ضبط شده تابستان امسال ترمیم شدند و عدهای از بستگان خانواده در اکتبر گذشته (مهر ماه ۱۳۹۱) برای اولینبار به آنها گوش دادند. شنیدن این صداها خاطرات بسیار خوبی را برای اولیور، یکی از نوههای زوج وال زنده کرد.
او میگوید: "فضای فوقالعادهای بود. یادم میآید که همیشه بهمناسبت کریسمس مهمانیهای بزرگی داشتیم و دور پیانو آواز میخواندیم. پدربزرگ هم برایمان پیانو میزد. او عادت داشت ما را به صف کند و دور خانه بزرگشان راه ببرد."
دافنه، عموزاده اولیور، بهیاد میآورد که پدربزرگ چطور لباس بابانوئل میپوشید. او میگوید: "واقعا هیجانانگیز بود. خیلی خوش میگذشت!"
به ندرت پیش میآید که صدای ضبط شده روی استوانههای مومی برای مدتی چنین طولانی سالم بمانند. گرامافونها در ابتدا برای استفاده کاری ساخته میشدند و به ندرت اتفاق میافتاد که برای ضبط صدای اعضای یک خانواده و مناسبتهای مختلف از آنها استفاده شود.
خانواده وال در سال ۱۹۱۶ میلادی، ایستاده با لباس نظامی، از چپ به راست: همپدن، اولیور و لسلی که در جنگ جهانی اول شرکت کردند و بههمین خاطر صدایشان در آخرین صفحهها شنیده نمیشود
جولیا هافبرند میگوید: "ما خیلی هیجانزده شدیم. گرامافون و استوانهها در آن زمان قیمت زیادی داشتند و برای خریدنشان باید درآمد قابل توجهی میداشتید. همچنین باید از مهارت و دقت لازم برای ضبط صدا و مراقبت از استوانهها برخوردار میبودید."
خود استوانهها شبیه ابزارهای قدیمی ضبط صدا بودند و گرامافون با ایجاد فرورفتگیهایی در آنها، امکان پخش مجدد صدای ضبط شده را فراهم میکرد.
بیل لری، مدیر کلکسیون آثار دیجیتال در موزه لندن یکی از کسانی بود که در ترمیم استوانهها دست داشت.
او میگوید: "برای کم کردن صداهای زائد و مزاحم، ابتدا استوانهها را با برس نرمی تمیز کردیم. این برس میتوانست وارد شیارهای کوچک شود. بعد از اینکه کیفیت صدای استوانه به بالاترین حد ممکن رسید، آنها را با روشهای دیجیتال تمیز کردیم."
