آیا این افراد میتوانند تأثیری در انتخابات آمریکا داشته باشند؟
کاندیداهای احزاب مستقل در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، مناظره خود را به میزبانی "لری کینگ"، مجری معروف تلویزیون، برگزار کردند. نظرسنجی ها نشان میدهد که سرنوشت این رقابت میتواند وابسته به تعداد کمی رأی در ایالت های اصلی باشد. آیا "گمنام ها" میتوانند تأثیری در انتخابات داشته باشند؟
آمریکا تنها دو رئیس جمهور با نام "جانسون" داشته است و هردو نیز در تاریخ این کشور جاودانه شدند؛ اندرو جانسون با استیضاحش و لیندون جانسون با امضای قانون تاریخ ساز حقوق مدنی.
هیچ کس، حتی خود گری جانسون هم فکر نمیکند سال ۲۰۱۲ شاهد رئیس جمهور جانسون سومی باشد؛ با این حال کاندیدای حزب لیبرتارین همچنان میتواند عامل تعیین کننده ای در این رقابت باشد.
فرماندار سابق نیو مکزیکو، شناخته شدهترین فرد در میان بیست و پنج کاندیدای "دیگر" در انتخابات ششم ماه نوامبر است، ولی این به خودی خود نشانگر چیزی نیست.
جانسون و مشاورانش برای مطرح شدن در سطح ملی مبارزه میکنند ولی انتظار نمیرود که او در آمار نهایی آرا بتواند جایگاه قابل توجهی داشته باشد.
ولی در رقابتی که میتواند در اندکی اختلاف رأی در چند ایالت کلیدی خلاصه شود، آرای او میتواند ضربه مهلکی برای اوباما، یا رقیب جمهوریخواه او میت رامنی باشد.
گری جانسون
- ۵۹ ساله، فرماندار سابق نیو مکزیکو
- حزب لیبرتارین
- کاندیدا در ۴۳ ایالت، با وجود چالش های قانونی متعدد از جانب جمهوریخواهان
- حامی مداراگری بیشتر در مورد مواد مخدر، ازدواج همجنس گرایان، خروج فوری از افغانستان
- وعده انحلال وزارت آموزش برای ایجاد توازن در بودجه
به هر حال در دو انتخابات از پنج انتخابات گذشته، شاهد نقش مهم کاندیدای سوم بودهایم.
در سال ۱۹۹۲، راس پرو، میلیاردر با شکستن رأی کاندیدای در قدرت، جورج بوش پدر، به بیل کلینتون کمک کرد تا تنها با ۴۳ درصد آرا به کاخ سفید راه یابد. همچنین بعضی دموکرات ها هنوز رالف نیدر را به خاطر تضعیف آرای ال گور در فلوریدا در سال ۲۰۰۰ سرزنش میکنند.
نگرانی از اینکه رالف نیدرهای بالقوه سال ۲۰۱۲ هنوز فرصتی برای ابراز وجود نداشتهاند، "مؤسسه انتخابات آزاد و منصفانه" را ترغیب به برگزاری مناظرهای میان این کاندیداها کرد.
گری جانسون، ویرجیل گود از حزب قانون اساسی، جیل استاین از حزب سبز و راکی اندرسون از حزب عدالت رو در روی یکدیگر قرار گرفتند تا به بحث بر سر موضوعاتی چون امنیت ملی، مخارج دولت و قوانین مربوط به مواد مخدر بپردازند.
لری کینگ مجری مناظره به وب سایت پولیتیکو گفت: "بدیهی است که آنها برنده انتخابات نخواهند بود، ولی در قانون اساسی هم گفته نشده یا حزب دموکرات، یا حزب جمهوریخواه. هیچ کجا در قانون اساسی اشارهای به نظام دوحزبی نشده."
ویرجیل گود
- ۶۶ ساله، نماینده سابق ویرجینیا در کنگره
- حزب قانون اساسی
- کاندیدا در ۳۸ ایالت
- وعده کم کردن کمکهای خارجی و مخارج آموزشی برای ایجاد توازن در بودجه
- مخالف سقط جنین، حامی مالکیت اسلحه گرم
در حالی که نظرسنجی های مربوط به انتخابات، آسایش را از مردم آمریکا گرفتهاند، پرسش همیشه انتخاب بین یکی از دو کاندیدای اصلی است؛ بقیه به ندرت به حساب میآیند.
با وجود این مؤسسه "نظرسنجی سیاست عمومی" (پی پی پی) به بررسی تأثیر احتمالی کاندیداهای دیگر در ایالت های کلیدی پرداخته است.
به گفته داستین اینگلز از مؤسسه "پی پی پی"، در ایالت ویرجینیا در صورتی که رقابت تنها بین اوباما و رامنی باشد، اوباما با ۳ درصد اختلاف دست بالا را خواهد داشت؛ در حالی که با افزودن جانسون، گود و استاین، که هر سه نیز در آنجا در رقابت شرکت دارند، برتری اوباما به ۴ درصد خواهد رسید.
او میگوید: "همین موضوع میتواند در نهایت نتیجه یک رقابت تنگاتنگ را به نفع اوباما تغییر دهد. آنها میتوانند اثرگذار باشند؛ حتی اگر تاثیرشان تکان دهنده نباشد، همین یک درصد هم میتواند کافی باشد."
در نظرسنجی "پی پی پی" در ایالت کلرادو، افزودن جانسون به نظرسنجی، برتری اوباما را از سه درصد به پنج درصد میرساند.
اینگالز میگوید: "در بیشتر موارد رامنی آرای بیشتری را نسبت به اوباما از دست خواهد داد؛ ولی نه به مقدار خیلی زیاد. در نهایت این موضوع تأثیر واضحی روی هیچ کدام از دو کاندیدا نخواهد داشت. این را نیز باید در نظر گرفت که با افزایش محبوبیت رامنی در چند هفته گذشته، بعید است که حامیان اصلی او، انتخاب خود را تغییر دهند."
جیل استاین
- ۶۲ ساله، پزشک
- حزب سبز
- کاندیدا در ۳۸ ایالت
- وعده ایجاد ۲۵ میلیون شغل سبز و کاهش بودجه نظامی
- حامی بیمه درمانی و تأمین اجتماعی
- در حین اعتراض به کنار گذاشته شدن از مناظره های انتخاباتی دستگیر شد
از نظر او "عجیب نیست" که کاندیداهای مستقل "رأی زیادی به خود جذب نکنند." او میگوید: "یک دور باطل بوجود آمده؛ به آنها توجهی نمیشود، پس پولی بهشان نمیرسد، پس تأثیر چندانی نخواهند داشت و توجهها را هم نمیتوانند جلب خود کنند. شکستن این چرخه کار راحتی نیست."
سال گذشته در جریان مبارزه برای نمایندگی حزب جمهوریخواه در انتخابات پیش رو، جانسون به واسطه بذله گویی اش، به سرخط خبرها راه یافت.
با این حال او از مناظره های بعدی کنار گذاشته شد و به حزب لیبرتارین پیوست؛ با مانیفستی که به گفته ران نیلسن، مشاور او از جنبه اجتماعی مداراگرا و از جنبه مالی محافظه کارانه بود.
به گفته نیلسن، که میخواهد مردم در اعتراض به نظام دوحزبی از هم قطار او حمایت کنند، چنین خاستگاهی از محبوبیت بالایی برخوردار است و میتواند به او کمک کند تا به هدف خود برای دستیابی به ۵ درصد آرای جمعیتی برسد.
او میگوید: قوانین در گوشه و کنار کشور، حضور در رقابت را برای کاندیداهای مستقل غیر ممکن ساخته. قوانین در مورد کاندیداهای دموکرات یا جمهوریخواه فرق میکند؛ ضوابط جمع آوری امضا برای ما ۱۰ تا ۲۰ برابر سخت تر از برای احزاب اصلی است.
به گفته ریچارد وینگر، سردبیر خبرنامه بلت اکسس، در بعضی ایالت ها برای ورود به رقابت حدود ۷۵۰ هزار امضای معتبر لازم است. با این حال قوانین در مورد "معتبر" بودن امضاها به حدی سختگیرانه است که در عمل دو برابر این تعداد امضا لازم است.
راس پرو به همراه کلینتون (سمت چپ) و بوش
امسال در ایالت مریلند، هزاران امضا به دلیل اینکه فاقد مخفف نام میانی افراد بودند، مردود اعلام شدند.
وینگر، که طرفدار تغییر ساز و کار انتخابات است، میگوید: "مردم عادی و شاغل نمیتوانند ساعتها در خیابان وقت خود را صرف جمع آوری امضا از غریبهها کنند؛ پس باید به عدهای پول داد تا این کار را بکنند. تا همین جای کار حدود ۱۲۵ هزار دلار هزینه برمیدارد، در حالی که هنوز حتی وارد کارزار تبلیغاتی نیز نشده اید."
به گفته او، رقابت بیست و هفت کاندیدا (شامل اوباما و رامنی) در حداقل یکی از حوزه های انتخاباتی، تاکنون سابقه نداشته است. به عقیده او، این موضوع نشان دهنده سطح نارضایتی عمومی از دو حزب اصلی است.
با این حال، حتی پس از غلبه بر همه مشکلات و راهیابی به رقابت در دهها حوزه انتخابی، امثال جانسون، گود و استاین همچنان گمنام باقی میمانند.
لری ساباتو، مدیر مرکز علوم سیاسی دانشگاه ویرجینیا، میگوید: "رأی دهندگان آنها را نمی شناسند. ویرجیل گود در ناحیه ای که سالها نماینده اش در کنگره بود شناخته شده است؛ گری جانسون در نیومکزیکو، که سالها فرماندارش بود؛ جیل استاین هم در خانواده خودش. همین و بس!"
به عقیده ساباتو آنها توفیقی نداشته اند، چرا که آمریکایی ها "دوقطبی شدهاند" و کاندیداهای احزاب مستقل را "دوست ندارند."
او میگوید: "آن ها بهقدری از طرف مقابل متنفرند که حاضر نیستند رأی خود را به هدر دهند. تربیت ما به ما میگوید که در یک نظام دوحزبی زندگی میکنیم و رأی دادن به کاندیدایی دیگر، دور ریختن رأی است. بیشتر آمریکایی ها اینگونه فکر میکنند."
