کامالا هریس و زنانی که راه را برای انتخاب اولین معاون زن ریاست جمهوری آمریکا هموار کردند

چقدر طول می‌کشد که زنی بتواند به عنوان رئیس جمهوری در کاخ سفید بنشیند؟

تقریباً صد سال از روزی که به زنان آمریکایی حق رأی داده شد، می‌گذرد و این سؤال هنوز بی‌پاسخ مانده است.

اما روز چهارشنبه، کامالا هریس ، سناتور کالیفرنیا که به عنوان کاندیدای معاون ریاست جمهوری دموکرات‌ها در سال ۲۰۲۰ معرفی شده است، یک قدم به پاسخ این سوال نزدیکتر شد.

در صورت پیروزی دموکرات‌ها در ماه نوامبر، او بسیار به ریاست جمهوری نزدیک خواهد شد زیرا او تنها زنی است که تا کنون به نزدیکترین جایگاه به ریاست جمهوری آمریکا می‌رسد.

بیشتر بخوانید:

از آنجا که خانم هریس تنها چهارمین زن در یک کمپین انتخاباتی عمده ریاست جمهوری ایالات متحده است، با مسایلی مانند پیچیدگی های نژادی و جنسیتی روبرو خواهد شد.

پیش از او سه زن دیگر به عنوان کاندیدای معاون ریاست جمهوری یا کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا در یک مبارزه عمده انتخاباتی حزبی شرکت داشته‌اند.

همچنین یک کاندیدای پیشگام زن سیاه پوست پیش از آنها در چنین کمپینی حضور داشت.

شرلی چیشولم ۱۹۷۲

او هنگام اعلام نامزدی خود گفت: "من کاندیدای آمریکای سیاه نیستم، گرچه که من سیاه‌پوست هستم و به این امر افتخار می‌کنم. من کاندیدای جنبش زنان این کشور نیستم، گرچه که من یک زن هستم ... من کاندیدای مردم آمریکا هستم".

او اولین زن سیاه‌پوسیتی بود که در رقابت های درون حزبی دموکرات ها نامزد انتخابات ریاست جمهوری شد، او همچنین اولین زن سیاه پوست بود که در کنگره ایالات متحده خدمت کرد و در سال ۱۹۶۸ در میان یک سال تنش های نژادی که کشور را درگیر کرده بود به عنوان نماینده کنگره انتخاب شد.

او تنها زنی بود که در آن سال برنده شد.

در سال ۱۹۷۲، این نماینده کنگره از بروکلین قصد داشت اقدام به برپایی کمپین خود کند به امید اینکه نامزد حزب دموکرات برای انتخابات ریاست جمهوری آمریکا شود. اما در آن سال آمریکا درگیر بحث و جدال گسترده ای در مورد تصویب اصلاحیه حقوق برابر با هدف برابر کردن حقوق قانونی افراد فارغ از جنسیت آنها بود.

چیشولم که به عنوان یک زن انقلابی و شجاع توصیف می شد، گفت که زن بودن "مانع بزرگتری" از سیاه بودن بر سر راه او بوده است.

بنابراین در چنین وضعیتی کوچکترین اطمینان خاطری نیافت که برای کسب بالاترین مقام در آمریکا اقدام کند.

جرالدین فرارو ۱۹۸۴

جرالدین فرارو تنها زن دموکرات دیگر به غیر از خانم هریس بوده که به عنوان نامزد معاون ریاست جمهوری انتخاب شد.

او هم دختر یک مهاجر و دادستان سابق بود.

وی با خوشحالی اذعان کرد که انتخاب وی به عنوان یار انتخاباتی والتر ماندیل به دلیل زن بودن او بوده است.

او گفت "به هیچ وجه هیچ نامزد ریاست جمهوری نمی خواهد یک زن را به عنوان یار انتخاباتی اش نامزد کند، مگر اینکه ۱۵ امتیاز در نظرسنجی‌ها عقب باشد."

او در سخنرانی انتخاباتی خود گفت که دولت ماندیل- فرارو اصلاحیه قانون حقوق برابر را تصویب خواهد کرد، زیرا "مساله این نیست که آمریکا چه کاری برای زنان می تواند انجام دهد، بلکه مساله این است که زنان چه کاری می توانند برای آمریکا انجام دهند."

او که به عنوان یک مبارز قوی شناخته می‌شد، هنگامی که گزارش های منفی در مورد امور مالی خانواده اش در میانه کمپین انتخاباتی اش آشکار شد، با برگزاری کنفرانس مطبوعاتی ماراتن‌گونه برای پاسخگویی به سؤالات حدود ۲۵۰ گزارشگر، از خود یک متخصص مدیریت بحران را به نمایش گذاشت.

نتیجه این کنفرانس مطبوعاتی عذرخواهی جورج ویل، یک ستون نویس محافظه‌کار بود که علیه او مطلب نوشته بود.

سارا پیلین ۲۰۰۸

انتخاب سارا پیلین، فرماندار پیشین آلاسکا در سال ۲۰۰۸ به عنوان یار انتخاباتی جان مک‌کین شگفتی آور بود، اما سناتور جمهوریخواه امیدوار بود که شهرت وی به عنوان یک زن محافظه‌‌کار سرسخت برای رای‌دهندگان جذاب باشد.

به عنوان اولین کاندیدای زن معاون ریاست جمهوری از حزب جمهوریخواه ، خانم پیلین نوع دیگری از جذابیت سیاسی زنانه را نشان داد.

نمایشی زنی قوی با تکیه بر ارزشهای محافظه‌کارانه.

در مبارزات انتخاباتی، او اغلب از همسر و مادر بودنش صحبت می کرد، اما کمتر تمایل داشت توجه مستقیم را به وضعیت خود به عنوان زنی که معاون احتمالی ریاست جمهوری آینده آمریکا خواهد بود، جلب کند.

با این حال هنگامی که اعلام شد که سناتور هریس کاندیدای معاون ریاست جمهوری دموکرات ها در انتخابات ۲۰۲۰ خواهد بود او در پیام تبریکی به خانم هریس نوشت: "از روی شانه جرالدین فرارو و من صعود کن، و از زیباترین چشم‌انداز زندگی ات، درس‌هایی را که ما یاد گرفتیم در نظر داشته باش".

توصیه او شامل این بود که خانم هریس "به هیچ کس تازه ای اعتماد نکند" و مواظب باشد که دچار تعصب نشود.

هیلاری کلینتون ۲۰۰۸ ، ۲۰۱۶

هیلاری کلینتون در سخنرانی خود در انتخابات مقدماتی سال ۲۰۰۸ با پذیرش نامزدی باراک اوباما به عنوان کاندیدای دموکرات ها برای ریاست جمهوری، گفت:

"اگرچه ما این بار نتوانستیم بالاترین و سخت ترین سقف شیشه ای را خرد کنیم، به لطف شما حدود ۱۸ میلیون ترک در آن به وجود آوردیم و نور درخشان تر از همیشه از میان آن بیرون می آید و همه ما را با این آگاهی که دفعه دیگر کمی آسانتر خواهد بود، پر می کند."

او در سخنرانی اش در سال ۲۰۱۶ به عنوان کاندیدای دموکرات‌ها برای ریاست جمهوری آمریکا گفت "امشب، ما در راه ملت خود در جهت اتحاد کامل تر به یک نقطه عطف رسیده ایم: اولین باری که یک حزب بزرگ یک زن را برای رئیس جمهور معرفی کرده است. این روز فرا رسیده است."

او در سال ۲۰۰۸ در مبارزه سخت مقدماتی به باراک اوباما باخت و در سال ۲۰۱۶ علی رغم پیروزی در آراء عمومی، در انتخابات به دونالد ترامپ باخت.

بعد از انتخابات، دانشمندان علوم سیاسی و خود خانم کلینتون بر این نکته هم‌نظر بودند که جنسیت در موفق نبودن نامزدی وی نقش داشته است.

وی اظهار داشت که بخشی از مشکل این بود که: "هیچ الگویی برای نقش من وجود نداشت که دو بار برای کرسی ریاست جمهوری شرکت کنم و تنها زن روی این صحنه باشم ..."

با این حال ، واکنش های اختلاف‌برانگیز نسبت به آخرین تلاش خانم کلینتون برای انتخابات ریاست جمهوری، همزمان شده بود با این تصور که"مسائل زنان" نه تنها برای رأی دهندگان زن لیبرال بلکه به رأی دهندگان در سطحی گسترده تر هم مربوط می شود.

مواردی همچون توانایی اقتصادی برای مراقبت از کودک و مرخصی والدین مد نظر جمهوری خواهان هم بود و اگرچه خانم کلینتون موفق به ورود به کاخ سفید به عنوان رئیس جمهوری نشد اما بعضی از موانع شکسته شد به طوری که شیوه برخورد اقتصادی، درمانی و اجتماعی زنان تغییر کرده و در بخشهای اصلی سیاست گذاری در نظر گرفته می شود.

خانم کلینتون اما در مورد مبارزات انتخاباتی سال جاری گفته "در اینجا مبارزات سیاسی مرگ و زندگی مطرح است."

زندگی این انتخابات به معنای "کسی است که می تواند ترامپ را شکست دهد. بقیه چیزها مسایل حاشیه ای است."