نخستوزیری ترزا می در شش نمودار
ترزا می، نخستوزیر بریتانیا گفته است روز هفتم ژوئن (دو هفته دیگر) از رهبری حزب محافظهکار کنارهگیری خواهد کرد.
با این کار، رقابت درون حزبی برای تعیین جانشین او آغاز خواهد شد. هر فردی که به عنوان رهبر حزب محافظهکار انتخاب شود، نخستوزیر بعدی بریتانیا خواهد بود.
ترزا می، در سال ۲۰۱۶ به عنوان دومین نخستوزیر زن بریتانیا فعالیت خود را آغاز کرد. مارگارت تاچر، رهبر پیشین حزب محافظهکار، اولین نخستوزیر زن این کشور بوده است.
ترزا می روز ۱ اکتبر ۱۹۵۶ متولد شد و در سال ۱۹۹۷ به مجلس راه پیدا کرد. او از ماه مه ۲۰۱۰ تا زمان انتخابش به عنوان رهبر حزب محافظهکار، وزیر کشور بریتانیا بود و در ۱۰۰ سال گذشته بیش از هر کس دیگری در این سمت باقی حضور داشت.
خانم می متاهل است و فرزندی ندارد. او در رشته جغرافی در دانشگاه آکسفورد درس خوانده و در آنجا با، فیلیپ می که رئیس اتحادیه دانشجویان دانشگاه آکسفورد بود، آشنا شد و بعدتر با او ازدواج کرد. گفته میشود که بینظیر بوتو، نخستوزیر سابق پاکستان، عامل آشنایی این دو بوده است.
خانم می یکی از نخستین حامیان "نوگرایی" در حزب محافظهکار بود و پس از ورود به پارلمان بریتانیا، خیلی سریع به کابینه سایه پیوست و به عنوان سخنگوی حزب محافظهکار در امور آموزشی انتخاب شد. او مناصب مختلفی در حزب محافظهکار داشت تا اینکه بعد از تشکیل دولت ائتلافی با مشارکت حزب لیبرال دموکرات در پی انتخابات سال ۲۰۱۰ به عنوان وزیر کشور بریتانیا انتخاب شد.
خانم می هنگام ورود به ساختمان نخستوزیری ۵۹ ساله بود و از زمان انتصاب جیمز کالاهان به این مقام در سال ۱۹۷۶ مسنترین نخستوزیر بریتانیا بوده است.
شش نمودار زیر در باره دوران نخستوزیری خانم می است.
۱- زمان زیادی نخستوزیر نماند
خانم می به بقا در شرایط تقریبا غیرممکن شهرت دارد اما او یکی از نخستوزیران بریتانیا با کمترین زمان حضور در این سمت است.
خانم می بدون آن که حزبش را در انتخابات سراسری به پیروزی برساند، و تنها از طریق پیروزی در رایگیری برای انتخاب رهبر حزب محافظهکار توانست به منصب نخستوزیری دست یابد.
او در دسامبر سال پیش از تلاش برای تغییر رهبری حزب جان سالم به در برد اما طرح برگزیت او در پارلمان سه بار شکست خورد و نتایج ضعیف حزبش در انتخابات محلی به مشکلات او افزود.
چنین مسایلی باعث شد تا دوره نخستوزیری او کوتاه شود.
ترزا می نتوانست دل رایدهندگان را به دست آورد
خانم می کوتاه مدتی در سال ۲۰۱۶ اوقات خوشی داشت اما تصمیم او به برگزاری انتخابات زودرس در سال ۲۰۱۷ باعث شد حزب محافظهکار از اکثریت در پارلمان ساقط شود که این شکست سنگینی برای او محسوب میشد. بعد از این انتخابات، میزان محبوبیت او در جامعه سقوط کرد.
از دست دادن کرسیها و دارا بودن اقلیتی شکننده در مجلس باعث شد تا او در مسایل مختلف، چندان قدرت مانور نداشته باشد از جمله در مسایلی مانند برگزیت که او برای پیش بردن آن به رای سایر احزاب نیز نیاز داشت.
در زمان برگزاری انتخابات اروپایی در هفته اخیر، میزان محبوبیت او به پایینترین سطح خود رسید.
۳- خانم می تعداد زیادی از وزیران کابینه خود را از دست داد
آشوب بر سر برگزیت باعث شد تا خانم می تعداد زیادی از وزیران خود را در مدت کوتاهی از دست دهد. تعداد استعفاهای دوران نخستوزیری خانم می بیشتر از دوره تونی بلر یا ده سال نخستوزیری مارگارت تاچر بوده است.
چنین حجمی از تغییرات در سطح وزیران "بیسابقه" و "کمنظیر" توصیف شده است.
در مواردی، استعفای وزیران پشت سر هم بوده است. بوریس جانسون از حامیان سرسخت خروج بریتانیا ژوئیه ۲۰۱۸ ساعاتی پس از استعفای دیوید دیویس، وزیر برگزیت از وزارت امور خارجه استعفا کرد.
نوامبر سال پیش هم دومینیک راب، وزیر برگزیت و استر مک وی، وزیر کار و تامین اجتماعی در یک روز از کابینه خارج شدند.
در هر دو این موارد، به همراه این وزیران، معاونان وزیرها هم کنارهگیری کردند و خروج این افراد از کابینه خانم می بر سر برگزیت بود.
۴- ترزا می شکستهای بزرگی خورد و حتی در این زمینه صاحب رکورد شد
ترزا می در مجلس عوام بر سر برگزیت، شکستهای بزرگی خورده که یکی از آنها بزرگترین شکست برای دولت مستقر در تاریخ بریتانیا بوده است.
رکورددار قبلی، رمزی مکدونالد، نخستوزیر دولت اقلیت حزب کارگر در سال ۱۹۲۴ بود.
۵- برگزیت بیشترین وقت دفتر نخستوزیری را گرفت اما نه وقت پارلمان را
خانم می در اولین سخنرانی خود به عنوان نخستوزیر گفت با "بیعدالتیها" در جامعه معاصر بریتانیا مقابله خواهد کرد.
اگرچه دوران او در نخستوزیری زیر سایه برگزیت قرار گرفته اما تحقیقات انجام شده، نشان میدهد پارلمان بریتانیا در این مدت بیشتر وقت خود را صرف مسایل دیگری به جز برگزیت کرده است.
از دستاوردهای غیر برگزیتی خانم می، واداشتن شرکتهایی با بیش از ۲۵۰ کارمند به انتشار متوسط حقوق زنان و مردان بود. افزایش بودجه سیستم خدمات درمانی به میزان سالانه ۲۰ میلیارد دلار تا سال ۲۰۲۳ یکی دیگر از این دستاوردها بوده است.
حذف تعلیق افزایش حقوق کارمندان دولت هم در دوران نخستوزیری او بوده است.
خانم می به رغم تعهداتش برای کاهش خالص مهاجرت به بریتانیا در این زمینه موفق نبود.
۶-رقبای ترزا می در این مدت بیکار ننشسته بودند
اختلافات در کابینه خانم می بالا بوده و اعضای کابینه چندان نسبت به او وفادار نبودند.
با اعلام کنارهگیری ترزا می از رهبری حزب و در واقع نخستوزیری، یک رقابت درون حزبی برای انتخاب نخستوزیر بعدی درخواهد گرفت.
هر نماینده حزب محافظهکار میتواند در این انتخابات شرکت کند و برنده این رقابت، رهبر حزب و نخستوزیر جدید بریتانیا خواهد شد بدون آن که انتخابات سراسری برگزار شود.
تا کنون بوریس جانسون، وزیر سابق امور خارجه، استر مک وی، وزیر سابق کار و تامین اجتماعی، دومینیک راب، وزیر سابق برگزیت، روری استیوارت، وزیر توسعه بینالمللی و آندرا لدسام، رهبر فراکسیون اکثریت در مجلس گفتهاند در این رقابت شرکت خواهند کرد.
انتظار میرود جرمی هانت، وزیر امور خارجه، مایکل گوو، وزیر محیط زیست، ساجد جاوید، وزیر کشور و امبر راد، وزیر سابق کشور هم به این رقابت بپیوندند.
