بحران حقوق بشر در کره شمالی؛ آنچه ترامپ و اون درباره‌اش حرف نمی‌زنند

اگر دیدار تاریخی دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا و کیم جونگ-اون، رئیس‌جمهوری کره شمالی اتفاق بیفتد، آنها به زودی رو در رو با هم حرف خواهند زد.

سازمان ملل متحد می‌گوید شهروندان کره شمالی با "نقض سیستماتیک، گسترده و فاحش حقوق‌بشری" روبه‌رو هستند. اما حقوق بشر، تقریبا به طور حتم از موضوعات مورد بحث این دو رهبر نخواهد بود.

در اینجا به برخی موضوعاتی که در حال حاضر در این گفت‌وگوها از اهمیت کمتری برخوردار است اشاره می‌کنیم.

کنترل کامل دولتی

خانواده کیم بر سه نسل در کره شمالی حکومت کرده‌اند. شهروندان این کشور مکلف به سرسپردگی کامل به این خانواده و رهبر کنونی آن کیم جونگ-اون هستند.

همه چیز در کنترل دولت است و با استفاده از شبکه‌های گسترده مخفی به طور فعالی از شهروندانش جاسوسی می‌کند

اقتصاد هم به شدت از سوی دولت کنترل می‌شود و با وجود کمبود گسترده مواد غذایی، سوخت و دیگر نیازهای اساسی، دولت برای رشد برنامه‌های موشکی و هسته‌ای‌اش پول فراوانی می‌پردازد.

براد آدامز، رئیس بخش آسیای دیده‌بان حقوق بشر به بی‌بی‌سی گفت که کره شمالی فقط به دلیلی این که دولتی خودکامه است توانسته برنامه‌ هسته‌ای پرهزینه داشته باشد. به گفته او این برنامه "با حذف نان از شکم‌های گرسنه مردم کره شمالی" انجام شده است.

کنترل رسانه‌ها

رسانه‌های کره شمالی شاید بیش از هر کشور دیگری تحت کنترل شدید دولت هستند. این کشور در رده‌بندی گزارشگران بدون مرز از نظر آزادی رسانه‌ها در انتهای فهرست قرار دارد.

تمام اطلاعات، اخبار و سرگرمی مردم کره شمالی از طریق رسانه‌های دولتی تأمین می‌شود که به طور مداوم به ستایش رهبر این کشور می‌پردازد.

بنا به گزارش گزارشگران بدون مرز، دیدن، شنیدن و خواندن رسانه‌های بین‌المللی برای برخی می‌تواند مجازات زندان داشته باشد.

آرنولد فانگ، یکی از محققان سازمان عفو بین‌الملل به بی‌بی‌سی گفت که استفاده از تلفن‌های همراه در کره شمالی معمول است اما زنگ زدن به خارج از این کشور کار ساده‌ای نیست.

او می‌گوید:"برای این کار باید تلفن چینی از بازار سیاه تهیه کنید و به مرز چین بروید که حتی در این صورت هم ممکن است ماموران شما را در مسیر را متوقف کنند."

تنها برخی کسانی که زندگی مرفهی در پیونگ‌یانگ، پایتخت کره شمالی دارند، به اینترنت دسترسی دارند. دیگران می‌توانند به اینترنت محدود دسترسی داشته باشند. اما اکثر شهروندان کره شمالی هرگز از اینترنت استفاده نمی‌کنند.

آزادی ادیان و مذاهب

قانون اساسی کره شمالی "حق اعتقاد" را به شهروندان داده است. شهروندان کره شمالی بودایی، شمنیست و معتقدان به چیوندوئیسم (یکی از ادیان بومی کره شمالی) هستند. برخی کلیساهایی که از سوی دولت کنترل می‌شود هم در این کشور وجود دارد.

اما آقای فانگ می‌گوید، این مورد در قانون اساسی بیشتر نمایشی است. به گفته او در واقعیت امر، در این کشور آزادی ادیان و مذاهب وجود ندارد. به همه تلقین شده که با خانواده کیم تقریبا در حد پرستش برخورد کنند.

بنا به گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۱۴، اگر مسیحیان در بیرون از کلیساهای تحت کنترل دولت، به دستورات دینی خود در این کشور عمل کنند با "مجازات شدید و آزار و اذیت" روبرو می‌شوند.

وضعیت و شرایط زندان‌ها

آقای آدامز می‌گوید:"کره شمالی را بزرگترین اردوگاه زندان باز می‌خوانند، فکر نمی‌کنم این حرف غیرمنصفانه باشد."

بنا به گزارش وزارت امور خارجه آمریکا، از ۸۰ هزار تا ۱۲۰ هزار نفر در کره شمالی زندانی هستند.

فعالان می‌گویند، مردم تقریبا به هر دلیلی می‌توانند زندانی شوند؛ از دیدن فیلمی ساخته کره جنوبی گرفته تا تلاش برای فرار.

افرادی که به جرایم سیاسی محکوم می‌شوند، معمولا به اردوگاه‌های ظالمانه کارگری فرستاده می‌شوند.

عفو بین‌الملل این زندان‌ها را دارای شرایطی " سخت و غیرقابل تحمل" می‌خواند.

در واقعیت تمام کسانی که در زندان هستند، مرتکب جرمی نشده‌اند. در کره شمالی شیوه مجازات جمعی وجود دارد، یعنی اگر فردی مجرم شناخته شود، ممکن است تمام اعضای خانواده‌اش مجازات شوند.

کره شمالی همچنین اعدام‌هایی را در ملاء عام اجرا می‌کند.

بازداشت خارجی‌ها

در کره شمالی شهروندان خارجی دستگیر شده‌اند و برای مدت زمان طولانی در بازداشت بوده‌اند. خارجی‌ها اکثر اوقات به دلایل سیاسی زندانی می‌شوند و در مواقع مورد نیاز از آنها به عنوان ابزاری در مذاکره‌های دیپلماتیک استفاده می‌شود.

در هفته‌های گذشته سه شهروند آمریکایی که در کره شمالی به جرم فعالیت‌ علیه کره شمالی به زندان محکوم و به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شده بودند، در آستانه دیدار تاریخی آقایان ترامپ و کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، به عنوان نشانه‌ای از حسن نیت آزاد شدند.

اما اتو وارمبیر، دانشجوی آمریکایی که در سال ۲۰۱۶ به اتهام تلاش برای دزدیدن یک نشان تبلیغات سیاسی زندانی شده بود، پس از ۱۷ ماه به خاطر وضع بد سلامتیش آزاد شد هرچند پس از بازگشت به آمریکا جان داد.

گفته می‌شود شش نفر از کره جنوبی هنوز هم در کره شمالی زندانی هستند.

کارگری اجباری

بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر اکثریت مردم کره شمالی، در بخشی از زندگیشان مجبور شده‌اند، کارگری بدون مزد انجام بدهند.

دانش‌آموزانی که قبلا در کره شمالی درس خوانده‌اند به این نهاد گفته‌اند که مدارسشان به اجبار آنها را دو بار در سال - هر بار برای یک ماه -برای کار رایگان به مزارع می‌فرستادند. یکبار در زمان شخم زدن و یکبار هم در زمان برداشت محصول.

این کشور همچنین سالانه صدها هزار نفر را برای کار به خارج از کشور می‌فرستد تا با دستمزد کم کارگری کنند، وضعیت بسیاری از آنها اساساً مانند برده‌هاست.

دولت درصد بزرگی از درآمد این کارگران را می‌گیرد و این منبع درآمد بزرگی برای کشور محسوب می‌شود.

حقوق زنان

آقای فانگ می‌گوید:"تبعیض علیه زنان در این جا خیلی زیاد وجود دارد ولی شیوه‌ای برای مشخص کردن میزان نابرابری در کره شمالی وجود ندارد."

با آن که کره شمالی خود را به عنوان جامعه‌ای برابر تعریف می‌کند اما گفته ‌می‌شد زنان از فرصت‌های آموزشی و شغلی محروم هستند.

آقای آدامز می‌گوید"زنان خیلی آسیب‌پذیر هستند، خشونت جنسی وجود دارد، اگر کسی آنها را اذیت کند، آنها جایی برای بردن شکایتشان ندارند."

گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که زنان در بازداشتگاه‌های کره شمالی مورد شکنجه، تجاوز جنسی و آزار جنسی قرار می‌گیرند. همچنین در ارتش این کشور سوء استفاده گسترده جنسی وجود دارد.

کودکان و سوء تغذیه

به گفته آقای فانگ کودکان در کره شمالی به آموزش دسترسی دارند اما برخی از آنها به خاطر فقر مجبور می‌شوند مدرسه را ترک کنند و برای کمک به خانواده کار کنند.

مواد درسی مدارس هم "پر از برنامه‌های سیاسی دولت است که فهم دانش‌آموزان را از سنین خیلی پایین محدود می‌کند."

نظر به آمار صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل (یونیسف)، ۲۰۰ هزار کودک در کره شمالی از سوء تغذیه رنج می‌برند که از این میان ۶۰ هزار کودک "به شدت دچار سوء تغذیه هستند".

کره شمالی معمولا انتقادها به وضعیت حقوق‌بشری در این کشور را رد می‌کند و می‌گوید شهروندانش "به مفیدترین سیستم حقوق بشر در جهان افتخار می‌کنند".

اما آقای آدامز از سازمان دیده‌بان حقوق بشر می‌گوید موضوع حقوق بشر در کره شمالی به "گودالی بدون ته" می‌ماند.

او می‌گوید با آن که شاید دیدار سران موفقیت‌آمیز باشد اما "هرکسی به منافع خود فکر می‌کند، هیچ کسی به منافع شهروندان کره شمالی فکر نمی‌کند".