کره شمالی در ۹ نمودار

در حالی که کره شمالی و ایالات متحده آمریکا با هم به تبادل تهدید مشغولند، دقیقا نمی‌دانیم که این جنگ لفظی چگونه به اطلاع مردم کره شمالی می‌رسد، چون دولت کیم جونگ-اون یک پرده آهنین به دور آنها کشیده است و دسترسی به دنیای بیرون را کاملا تحت کنترل دارد.

کره شمالی غالبا به‌عنوان کشوری منزوی و کاملا ناهمگام با قرن بیست و یکم توصیف می‌شود. آمارها در مورد این کشور به سختی قابل دست یافتن و اغلب تخمینی هستند، اما این آمارها درباره زندگی در کره شمالی چه می‌تواند به ما بگویند؟

کیم ایل-سونگ در سال ۱۹۴۸ کره شمالی را تأسیس کرد و از آن زمان این خانواده با انتقال قدرت از پدر به پسر بر کشور حکومت می‌کند.

کره جنوبی در همین دوره شش نظام حکومتی جمهوری، یک انقلاب و تعدادی کودتا را از سر گذرانده و به انتخابات آزاد و منصفانه گذر کرده است. در کل ۱۲ رئیس‌جمهور این کشور را رهبری کردند و ۱۹ دوره ریاست جمهوری را پوشش داده‌اند.

۳ میلیون تلفن همراه به نظر زیاد می‌آید، اما در کشوری با ۲۵ میلیون جمعیت معنایش این است که از هر ده نفر، فقط یک نفر این وسیله ارتباطی را دراختیار دارد. اکثر استفاده کنندگان تلفن همراه احتمالا در پیوینگ‌یانگ پایتخت کره شمالی هستند.

اما در کره جنوبی با جمعیتی معادل ۵۱ میلیون نفر، اشتراک تلفن همراه بیش از رقم جمعیت است.

بازار تلفن همراه کره شمالی به خاطر وجود تنها یک شبکه به نام‌ "کریولینک" محدود، اما در حال رشد است. این شرکت به‌عنوان شریک تجاری شرکت مصری "اوراسکوم" تاسیس شد و برای سال‌ها تنها گزینه بود.

هرچند، در سال ۲۰۱۵ اوراسکوم متوجه شد که کره شمالی درحال راه‌اندازی یک شبکه رقیب به نام بایول بوده است و به همین دلیل مجبور شد به سرمایه‌گذران خود اطلاع دهد که تسلط خود را بر ۳ میلیون مشترک تلفن همراه عملا از دست داده است.

با این حال دلایلی وجود دارد که ممکن است این رقم مشترکان درست نباشد.

موسسه آمریکایی-کره‌ای "اس‌ای‌آی‌اس" در گزارشی نوشته بخشی از این آمار ممکن است ناشی از آن باشد که خرید یک خط موبایل از خرید اعتبار اضافی برای موبایل قبلی ارزان‌تر تمام می‌شود، بنابراین بعضی مشترکان بیش از یک خط موبایل دارند.

علاوه بر کمبود تلفن همراه، اکثر مردم کره‌شمالی مجازند فقط به "اینترنت خصوصی" این کشور دسترسی داشته باشند که در واقع چیزی شبیه یک شبکه اینترانت محدود به داخل کشور است.

شاید عجیب به نظر برسد، اما بنا به برخی گزارش‌ها، مردان در کره‌شمالی به‌طور متوسط کوتاه‌تر از مردان در کره جنوبی هستند.

پرفسور دانیل شوکندایک از دانشگاه سونگ کیونک‌وان سئول قد مهاجران کره شمالی‌ که از مرز عبور کرده‌اند را بررسی کرده و دریافته که تفاوت متوسط قد ۳ تا ۸ سانتی‌متر است.

شوکندایک می‌گوید که تفاوت قد ژنتیکی نیست زیرا مردم دو کره مشابه هستند.

او همچنین این ایراد را رد کرد که می‎گوید مهاجران به احتمال زیاد باید فقیرتر باشند و بنابراین قد کوتاه‌تری دارند.

به نظر می‌رسد که کمبود مواد غذایی به‌طور کلی عامل اصلی کوتاه‌تر شدن قد مردم در کره شمالی است.

تصاویر منتشر شده از پایتخت کره شمالی اغلب نشان‌دهنده بزرگراه‌های تر و تمیز و پهن هستند که ترافیک ندارند، اما بیرون شهر ماجرای دیگری است.

بر اساس آمار سال ۲۰۰۶، کره شمالی دارای ۲۵۵۵۲ کیلومتر جاده است که عملا ۳% آنها هموارند یعنی ۷۲۴ کیلومتر.

تخمین زده می‌شود که تنها حدود ۱۱ نفر از هر ۱۰۰۰ نفر دارای خودرو باشند، که به معنی صف‌های طولانی مسافران در ایستگاه اتوبوس است.

اقتصاد کره شمالی به صادرات ذغال سنگ وابسته است. اما به سختی می‌توان ارزش واقعی صادرات را اندازه گرفت، زیرا داده‌ها از کشورهای دریافت‌کننده ذغال سنگ می‌آید.

حجم زیادی از ذغال سنگ کره شمالی به چین صادر می‌شود که در فوریه ۲۰۱۷ ورود آن را منع کرد. هر چند، برخی واقعی بودن این تحریم را زیر سوال بردند.

کنت بویدستون، تحلیل‌گر موسسه اقتصاد بین‌المللی پترسون می‌گوید: "افرادی هستند که کشتی حمل بار دارند و کشتی‌های کره‌شمالی را دیده‌اند که بعد از تحریم در جایگاه‌های ذغال سنگ در بنادر چینی باراندازی می‌کنند. به عقیده من چین واردات ذغال سنگ را کم کرده اما کاملا قطع نکرده."

تا سال ۱۹۷۳ کره شمالی و کرده جنوبی به‌‍لحاظ ثروت تقریبا یکسان بودند.

از آن زمان به بعد، کره جنوبی به اقتصاد خود شتاب داده تا یکی از تولیدکنندگان صنعتی پیشرو در جهان باشد. شرکت‌هایی مانند سامسونگ و هیوندای نام‌های جهانی لوازم خانوادگی شده‌اند.

اما کره شمالی در دهه ۱۹۸۰ دچار رکود شد، زیرا دولت همه چیز را در دست گرفت. .

با اینکه کره شمالی ۵۲ دومین کشور از نظر جمعیت است، اما چهارمین ارتش جهان را دارد.

تخمین زده می‌شود که ۲۵% تولید ناخالص ملی صرف امورات نظامی می‌شود و تقریبا هر مرد کره شمالی به نوعی تعلیم نظامی می‌بیند.

مجموعه‌ای از قحطی‌ها در اواخر دهه ۱۹۹۰ باعث افت شدید امید به زندگی شد، اما حتی بدون این عوامل، کره شمالی نزدیک به ۱۲ سال عقب است.

کمبود غذا شدید است و این یکی از دلایلی است که مردم کره جنوبی عمر طولانی‌تری دارند.

با وجود یک دهه تلاش برای افزایش نرخ تولد، این نرخ در کره جنوبی در سال ۲۰۱۷ به کمترین میزان خود رسید.

دولت کره جنوبی حدود ۵۳ میلیارد دلار برای تشویق بچه‌دارشدن هزینه کرده است و وضعیت مرخصی برای نگهداری از کودکان را بهبود داده و هزینه درمان نازایی را می‌پردازد.