بابک تورانی

طرفداران تیم انگلستان در نورنبرگ مقابل هتل محل استقرار این تیم

طرفداران برگزاری مسابقات، توريسم را مهمترين منبع درآمد جام جهانی می دانند.

بر اساس برآوردها، انتظار بر آن است که حدود يک ميليون توريست در جريان مسابقات به آلمان سفر کنند و هرکدام از آنها، روزانه حدود ۱۹۰ دلار در آلمان خرج کنند.

در مجموع، با توجه به تئوری های مختلفی که در مورد نحوه رفتار و مدت حضور توريستهای ورزشی در آلمان وجود دارد، ارقام متفاوتی بعنوان درآمد کل حاصل از توريسم جام جهانی مطرح می شود که حداکثر به ۲.۵ تا سه ميليارد دلار بالغ می شود.

اما کارشناسان اقتصاد ورزش معتقدند در جريان برآورد درآمدهای حاصل از توريسم، يک مسئله از نظر دور می ماند و آن تاثير مسابقات بر ساکنان شهر يا کشور برگزار کننده مسابقات است.

صاحب خانه خجالتی؟

رابرت باده، استاد دانشگاه ليک فارست آمريکا که تحقيقات او در مورد جام جهانی ۹۴ آمريکا از معتبرترين تحقيقات در مورد اقتصاد جام جهانی محسوب می شود می گويد:" در جريان اينگونه رويدادها يک جابجايی عمده رخ می دهد؛ بسياری از ساکنان محل برگزاری رويداد، محل زندگی خود را ترک می کنند و موقتا برای مسافرت به نقاط ديگر می روند.

به اين ترتيب، در چرخه اقتصاد آن منطقه صرف هزينه به اندازه ای پايين می آيد که افزايش درآمد ناشی از توريسم را می پوشاند و نتيجتا در هنگام برآورد تغيير خالص صرف هزينه يا خرج-کرد، که در محاسبه تاثير اقتصادی اين رويداد بسيار مهم است، مشخص می شود که تغيير بسيار اندک و در حد صفر است، يا حتی ممکن است تراز آن منفی باشد."

ولخرجی های يک ميزبان فراری

ضمن اينکه در مورد آلمان، نکات مهمی را بايد در نظر گرفت: بر اساس برآورد موسسه اکونوميست لندن، توريستهای آلمانی در سال ۲۰۰۵، بيش از ۵۹ ميليارد دلار در خارج از اين کشور صرف کرده اند و درآمد حاصل از توريسم برای آلمان، حدود ۲۳ ميليارد دلار بوده است.

	طرفداران کره جنوبی، آسیایی های نا آرام

نتيجتا بطور عادی به نظر می رسد تراز صنعت توريسم برای آلمان بطور طبيعی منفی است.

ضمن اينکه با توجه به بزرگی اقتصاد کشورهای ميزبان، مابه التفاوت ورود و خروج توريست، رقم چندانی محسوب نمی شود.

مثلا در مورد آلمان، حتی اگر اثر خروج شهروندان آلمانی از کشورشان در نظر گرفته نشود، رقم توريستهای وارد شده به آلمان، تنها از ۱۸ ميليون نفر به ۱۹ ميليون نفر می رسد.

اما آنطور که استفان ژيمانسکی، استاد اقتصاد در امپريال کالج لندن و از کارشناسان شناخته شده اقتصاد ورزش معتقد است اين شرايط، در جريان جام جهانی آلمان بدتر هم خواهد شد. او می گويد:" تعداد کسانی که برای خروج از آلمان در ماه ژوئن ۲۰۰۶ (ماه برگزاری مسابقات) بليط هواپيما خريده اند، به نسبت ماه ژوئن سالهای قبل بی سابقه بوده؛ چون مردم عمدتا نمی خواهند در زمان جام جهانی در آلمان باشند و به اين ترتيب پول از آلمان خارج می شود. ضمن اينکه درآمد ناشی از توريستهای ورزشی هم به نسبت بزرگی اقتصاد آلمان، بيشتر به يک قطره اب در اقيانوس شبيه است."

ورود ميهمانان هميشگی ممنوع!

نکته مهم ديگر، تاثير جام جهانی بر درآمد توريستهای معمول کشورها است.

رابرت باده، در مورد شرايط ايجاد شده در جريان جام جهانی قبل که با ميزبانی مشترک کره جنوبی و ژاپن برگزارشد می گويد:" کره جنوبی انتظار داشت جام جهانی توليد ناخالص ملی را به اندازه تقريبا ۳ درصد افزايش دهد که اين انتظار محقق نشد؛ چون در بررسی الگوهای توريسم مشخص شد توريستهای ورزشی جايگزين توريستهای عادی و معمول کره جنوبی شده اند.

بعنوان مثال، توريستهای ژاپنی که از بهترين توريستها در کره به شمار می روند، تعدادشان در جريان جام جهانی ۲۰۰۲ بسيار کم شد."

تناقض و اميد

دليل اصلی اين مسئله به ماهيت طرفداران فوتبال برمی گردد و هدف آنها از سفر به کشور ميزبان: آنها بدنبال هيجان هستند که به ويژه در مورد تماشاگران جام جهانی، نمی توان انتظار داشت که حضورشان در مناطق توريستی، آرامش معمول حاکم بر اين مناطق را حفظ کند.

با اين حال موفقيت رويدادی مثل المپيک بارسلون در ترسيم چهره ای مثبت برای توريسم، در آلمان و در هر کشور و شهر متقاضی برگزاری رويدادهای عمده ورزشی، اميدواری ايجاد می کند که آنها هم بتوانند آينده توريسم خود را تضمين کنند.