فوت‌و‌فن؛ منچسترسیتی-چلسی: پایان رویای قهرمانی چلسی؟

دو مدعی قهرمانی لیگ برتر فوتبال انگلیس و دو تیمی که حدود ۹ ماه قبل در فینال لیگ قهرمانان اروپا مقابل هم قرار گرفته بودند: منچسترسیتی و چلسی.

تیم پپ گواردیولا قبل از این بازی، با ۵۳ امتیاز از ۲۱ بازی و ۱۰ امتیاز بیش از چلسی، در صدر جدول قرار داشت. درواقع پیروزی در این بازی خانگی برای سیتی، به مفهوم افزایش بخت قهرمانی در پی ایجاد فاصله ۱۳ امتیازی با تیم دوم جدول بود.

چند هفته قبل توماس توخل در مصاحبه‌ای گفته بود که "از فلسفه فوتبال گواردیولا به خصوص در دوره حضور او در بارسلونا الهام گرفته است." اما این بار پیش از بازی بزرگ در منچستر، این گواردیولا بود که اذعان کرد "از تماشای فوتبال تیم توخل، بارها نکاتی آموخته است."

سرمربی منچسترسیتی ذهنیت مثبت و فوتبال رو به جلو تیم توخل را ستایش کرد. این دقیقا سبکی است که در اغلب بازی‌ها، از سیتی می‌بینیم: یعنی میل به تسلط بر توپ و حریف حتی در بازی‌های بزرگ؛ کاری که سیتی در بازی مقابل چلسی هم به خوبی انجام داد.

تغییرات جزئی اما استراتژیک دو مربی

دو مربی بازی را تقریبا مطابق انتظار شروع کردند. چلسی با آرایش ۱-۲-۴-۳ همیشگی توخل، وارد زمین شد.

روملو لوکاکو در مرکز خط حمله قرار گرفت و البته غافلگیری ویژه، این بود که کریستین پولیسیچ و حکیم زیاش پشت لوکاکو بازی می‌کردند و میسون مانت روی نیمکت نشسته بود.

انتخاب ویژه دیگر توخل، در قلب خط میانی بود: او جورجینیو را روی نیمکت قرار داد تا انگولو کانته و متئو کواچیچ فضای جلو سه مدافع را پر کنند.

با توجه به توان بالای سیتی در حفظ توپ، این تصمیم توخل قابل درک بود؛ چون کانته و کواچیچ در دفاع و در نبردهای فیزیکی توان بالاتری نسبت به جورجینیو دارند.

سیتی هم تغییر فرمی نسبت به بازی‌های قبلی نداشت و با سیستم ۳-۳-۴ بازی را شروع کرد. نکته ویژه در ترکیب سیتی اما حضور جک گریلیش در خط حمله بود؛ بازیکنی که در فصل جاری متناسب با مبلغ سنگین انتقالش برای سیتی موثر نبوده اما این بار در کنار رحیم استرلینگ و فیل فودن در خط قرار گرفت و ژسوس روی نیمکت نشست تا مشخص شود گواردیولا می‌خواهد فضای بین خط دفاع و دو هافبک میانی چلسی را تحت تاثیر قرار دهد. گریلیش و فودن ذاتا هافبک هجومی هستند و تمایل به دریافت توپ و شروع کار با توپ از جلو مدافعان حریف دارند.

پنج‌ضلعی شگفت‌انگیز و تسلط بر میانه میدان

بازی در دقایق ابتدایی، پر از نبردهای نفر‌به‌نفر برای گرفتن توپ بود. اشتیاق دو تیم برای تصاحب توپ و مسلط شدن بر حریف در ۱۵ دقیقه ابتدایی، به‌شدت چشمگیر بود.

در این دقایق، بازی‌خوانی کانته و قدرت فیزیکی کواچیچ در نبرد با هافبک‌های سیتی، به آبی‌های لندن کمک کرد چند حمله سریع را پس از توپ‌گیری از حریف طراحی کنند.

اما توان بازیکنان سیتی در حفظ توپ، باعث شد چلسی نتواند با همان فشار دقایق ابتدایی، به کار دفاعی ادامه بدهد. حضور همزمان فودن و گریلیش، به سه هافبک پشت سرشان، یعنی کوین دبروینه، رودری و برناردو سیلوا کمک می‌کرد همیشه برای دادن پاس گزینه نزدیک به خود داشته باشند.

گواردیولا درواقع برای تحت تاثیر قرار دادن ترکیب ۲+۲ نفره چلسی در کانال‌های میانی یعنی کانته، کواچیچ، زیاش، پولیسیچ، یک ترکیب ۵ نفره با مهارت حفظ توپ را در این مناطق متمرکز کرده بود.

به این ترتیب چلسی نمی‌توانست، آن‌طور که در بازی دو هفته قبل برابر لیورپول، خط میانی تیم کلوپ را تحت تاثیر قرار داده بود، این بار همین طرح را در بازی با سیتی اجرا کند.

توان این پنج ضلعی سیتی در حفظ توپ و گردش توپ در نیمه زمین چلسی، عملا تیم توخل را حسابی عقب راند، درحالی که شکل بازی چلسی در دقایق ابتدایی نشان می‌داد که این تیم قصد ندارد، منفعلانه دفاعی بازی کند .

آمار بازی در پایان نیمه اول به خوبی نشان می‌دهد که سیتی پس از سپری شدن دقایق ابتدایی، چقدر بر جریان بازی مسلط بوده است؛ سیتی ۳ شوت به چارچوب داشت، در حالی که چلسی حتی یک شوت هم نزده بود. عدد مالکیت توپ دو تیم هم مسلط شدن سیتی بر جریان بازی را نشان می‌دهد.

شوت د‌بروینه، پایان رویای توخل

بازی در نیمه دوم تا دقیقه ۷۰، تقریبا با همان روند قبلی ادامه پیدا کرد؛ یعنی درست تا زمانی که نقطه عطف اصلی بازی با حرکت پا‌به‌توپ و در ادامه شوت دقیق د‌بروینه شکل گرفت. با این حرکت، سیتی یک بر صفر جلو افتاد و توخل که یک دقیقه قبل از این گل، تیمو ورنر و هادسون اودوی را به زمین فرستاده بود، مجبور شد خیلی زود مانت را هم به جای مارکوس آلونسو وارد بازی کند، بلکه موفق به زدن گل شود.

در واقع اگر گل سیتی زودتر زده می‌شد، شاید جورجینیو هم فرصت ورود به میدان را پیدا می‌کرد اما توخل دیگر سه تعویض خود را انجام داده بود و باید با همین تغییرات، برای جبران گل خورده تلاش می‌کرد.

چلسی شاید به توجه حملاتش در ۲۰ دقیقه پایانی در نیمه دوم مالکیت توپ بیشتری نسبت به سیتی داشت. اما در این نیمه هم درمجموع تیم گواردیولا فرصت‌های گل‌زنی بیشتری خلق کرد.

فودن، استرلینگ و گریلیش در این نیمه در موقعیت زدن ضربه آخر قرار گرفتند ولی موفق به زدن گل نشدند. استراتژی گواردیولا در استفاده همزمان از این سه بازیکن انگلیسی، کاملا جواب داد؛ بازیکنانی که در تیم ملی انگلیس هروقت فرصت بازی پیدا کنند، به عنوان هافبک هجومی، عقب‌تر از کین قرار می‌گیرند اما برای گواردیولا باید نقشی سیال میان هافبک هجومی، بال و مهاجم در آرایش ۳-۳-۴ را بازی کنند.

تفاوتی که البته در بازی‌های جام جهانی ۲۰۲۲ شاید به سود گرث ساوتگیت باشد، چون چند مهره هجومی او زیر نظر گواردیولا، انعطاف فنی مناسبی برای بازی در مناطق مختلف زمین پیدا کرده‌اند.

پپ، بدون مهاجم برنده می‌شود

سیتی با این پیروزی ارزشمند، ۵۶ امتیازی شد و چلسی با ۴۳ امتیاز عملا بخت چندانی برای قهرمانی نخواهد داشت. لیورپول اما با توجه به اینکه ۲ بازی کمتر از سیتی انجام داده و ۴۲ امتیازی است، در صورت پیروزی در این دو بازی، می‌تواند فاصله‌اش با سیتی را به ۸ امتیاز برساند و هرچند این هم فاصله کمی نیست، اما در این صورت، احتمالا تنها تیمی خواهد بود که می‌تواند مانع قهرمانی سیتی شود.

گواردیولا در شرایطی به تکرار قهرمانی در انگلیس نزدیک شده که در تابستان سرخیو آگوئرو را از دست داد. همین چند روز پیش هم با جدایی فران تورس و پیوستن او به بارسلونا موافقت کرد و عملا در تیمش فقط یک مهاجم کلاسیک دارد: ژسوس برزیلی.

این نکات ارزش کار گواردیولا را مضاعف می‌کند. عصر امروز لیورپول مقابل برنتفورد قرار می‌گیرد و اگر تیم کلوپ نتواند به پیروزی برسد، کم‌کم همه باید خود را برای قهرمانی سیتی آماده کنند.