لیورپول به دنبال پایان سه دهه ناکامی؛ طلسم قهرمانی شکسته می‌شود؟

لیورپول با پنج قهرمانی پرافتخارترین تیم انگلیسی در اروپا است و در دراخل بریتانیا هم پس از منچستر یونایتد (۲۰ قهرمانی) دومین تیم پرافتخار. اما سه دهه ناکامی در لیگ فوتبال انگلیس موجب شده تا هواداران رقیب به طعنه لیورپولی‌ها را به "کتاب‌های تاریخ" ارجاع دهند.

پارسال راجر فدرر که قهرمانی در هجدهمین گرند‌اسلم را جشن گرفت، در شبکه‌های مجازی به شوخی نوشتند در سال ۱۹۹۰ تعداد قهرمانی‌های او صفر بود و تعداد قهرمانی‌های لیورپول در انگلیس ۱۸ و حالا هر دو هجده قهرمانی دارند.

آخرین قهرمانی لیورپول در در بالاترین سطح فوتبال انگلیس به سال ۱۹۹۰ باز‌می‌گردد. در سالی که منچستر یونایتد سیزدهم شد، لیورپول با کنی دالگلیش قهرمان نود و یکمین دوره لیگ انگلیس شد و پس از آن گرچه تا یک قدمی جام هم رفت اما دستش از آن کوتاه ماند.

نزول لیورپول با ظهور نابغه‌ای در منچستر همراه شد. الکس فرگوسن، منچستر یونایتد را به قدرت مطلق فوتبال انگلستان تبدیل کرده بود و بر خشم و حسرت لیورپول می‌افزود.

پایان عصر فرگوسن، پایان سلطه یونایتد بود اما منچستر کماکان پایتخت فوتبال انگلیس باقی ماند؛ فقط همه چیز از نیمه قرمز شهر راهی نیمه آبی آن شد.

منچستر سیتی فصل گذشته قهرمان بی حرف و حدیث فوتبال انگلیس شد. با نزدیک‌ترین رقیبش (منچستر یونایتد) ۱۹ امتیاز اختلاف داشت و اولین تیمی شد که در لیگ برتر ۱۰۰ امتیاز گرفته است.

پپ گواردیولا برای فصل آتی ترکیب تیمش را حفظ کرده و شصت میلیون پوند هم برای ریاض محرز خرج کرد تا تیم تکنیکی و خلاق خود را بازهم قوی‌تر کند. اما خیلی‌ها هستند که می‌گویند امسال، سال قرمزهای آنفیلد است.

فصل برداشت

حالا تقریبا سه فصل کامل است که یورگن کلوپ در لیورپول حضور دارد و هنوز نتوانسته یک جام هم ببرد. او سه بار به فینال رسیده اما جام اتحادیه فوتبال انگلیس را به منچستر سیتی داد، لیگ اروپا را به سویا تقدیم کرد و در یکی از تلخ‌ترین شب‌های باشگاه، شاهد قهرمانی رئال مادرید در لیگ قهرمانان اروپا شد. اما تیم کلوپ آن قدر جذاب بازی کرده که حمایت کامل رئیسان باشگاه و هواداران را پشت سر دارد. لیورپول فصل گذشته پس از منچستر‌سیتی بهترین خط حمله لیگ برتر را داشت.

محمد صلاح با ۳۲ گل بهترین گلزن و مرد سال فوتبال انگلستان شد و هیچ خط دفاعی نتوانست مقابل مثلث تهاجمی مخوف لیورپول (صلاح، مانه، فرمینیو) دوام بیاورد؛ شروطی لازم اما نه کافی برای قهرمانی. با نایب قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و چهارمی در لیگ برتر، یورگن کلوپ بهتر از هرکسی متوجه تفاوت "تیم خوب" با "تیم قهرمان" شد.

قانون بازی

تا یکسال پیش یورگن کلوپ هم مانند آرسن ونگر با هزینه‌های نجومی در فوتبال مخالف بود و آن را مضر می‌دانست. او که چندی پیش گفته بود در صورت همه‌گیر شدن خرید‌های آنچنانی مانند منچستر سیتی، فوتبال را ترک می‌کند، خودش همان راه را رفت و در پاسخ به خبرنگاران گفت، سیتی اهمیتی به حرف او نداد و او هم به این موضوع اهمیت نمی‌دهد. کلوپ حالا به خوبی قانون بازی در لیگ برتر را می‌داند.

با افزایش حق پخش تلویزیونی، فصل گذشته باشگاه‌های لیگ برتر یک میلیارد و ۱۷۰ میلیون پوند برای خرید بازیکن هزینه کردند. امسال برخلاف سال‌های اخیر این لیورپول است که بیشتر از تمام غول‌های انگلیس خرج کرده است؛ تیمی که گران‌ترین دروازه‌بان و گران‌ترین مدافع تاریخ فوتبال را در اختیار دارد.

خریدهای نجومی

لیورپول ژانویه گذشته ویرجیل فان‌دایک را ۷۵ میلیون پوند خرید و این بازیکن هلندی را گران‌ترین مدافع تاریخ کرد و در نقل و انتقالات تابستانی همه فعال‌تر از سایر باشگاه‌های انگلیسی بود. آلیسون بکر با ۶۷ میلیون پوند از رم راهی لیورپول شد و رکورد جی‌جی بوفون به عنوان دومین دروازه‌بان گران‌ را شکست.

این باشگاه همچنین نبی کیتا (۵۵ میلیون پوند از لایپزیگ) و فابینیو (۴۴ میلیون پوند از موناکو) را خرید تا تکنیک و خلاقیت خط هافبکش به مراتب بهتر شود و ژردان شکیری (۱۳ میلیون پوند از استوک) را هم به تیم اضافه کرد که متخصص زدن گل‌های زیبا است.

تنها بازیکن مهمی که لیورپول از دست داده امره جان است که راهی یوونتوس شد. به عبارت دیگر لیورپولی که یکی از بهترین خط حمله‌های اروپا را داشت، دو هافبک درجه یک و خلاق گرفت به همراه یک دروازه‌بان فوق‌العاده و یک مدافع عالی.

روح کلوپ در کالبد لیورپول

این که بدون پول نمی‌توان قهرمان لیگ برتر شد (منهای نمایش استثنایی لستر دو فصل پیش) را سخت بتوان منکر شد، اما فقط با پول خرج کردن هم نمی‌توان جام بالای سر برد. کلوپ ترفندهای خاصی برای بالا بردن روحیه تیمش دارد. چه در زمان حضور در ماینتس که گفته می‌شد تیمش را به دل جنگل می‌برد تا با هیزم شکستن بدن‌سازی کنند چه حالا که بازیکنان را برای دوچرخه‌سواری به کوهستان‌های فرانسه می‌برد.

برای دیدن روح تیم لیورپول نه میانه زمین که باید کنار خط را ببینید. کلوپ به هوا می‌پرد، فریاد می‌کشد، مشت‌هایش را گره می‌کند و گاه و بیگاه دندان‌هایش را با تمام وجود به هم فشار می‌دهد.

در تیم این مربی آلمانی ایستادن معنی ندارد. فصل گذشته فرمینیو، تک مهاجم لیورپول حدود دو برابر هری کین و روملو لوکاکو حریفان را پرس کرد. او حالا تیمی ساخته که از جان مایه می‌گذارد. در بازی دوستانه مقابل ناپولی که با برد پنج بر صفر لیورپول تمام شد، جمیز میلنر، بازیکن میانی‌اش چنان با حریف درگیر شد که سرش ۱۵ بخیه ‌خورد. کلوپ بعد از بازی گفت او حالش کاملا خوب است چون هنوز خودش را در آیینه ندیده است.

رویا یا کابوس؟

سه دهه انتظار کاسه صبر هر هواداری را لبریز می‌کند، اما می‌توان لیورپول را بخت مسلم قهرمانی دانست؟ برای پاسخ دادن به این سئوال باید سناریوهای دیگری را هم در نظر گرفت. این که بارها اتفاق افتاده که تیم‌های کلوپ بازی‌های برده را می‌بازند. این که مربی آلمان کارنامه درخشانی در فینال‌ها ندارد.

این که بازیکنان جدید به خوبی در ترکیب تیم جا نیافتند و البته بدترین کابوس قرمزها: مصدومیتی طولانی مدت برای محمد صلاح. برای داشتن تصویری بهتر از این وضعیت کافی است عملکرد لیورپول مقابل رئال مادرید در حضور و پس از بیرون رفتن مهاجم مصری را مقایسه کنید. به تمام این‌ها رقیبی بدون نقص مانند منچستر سیتی را اضافه کنید و همین طور رقیبان قدرتمندی مانند منچستر یونایتد، تاتنهام و چلسی.