مریم حیدرزاده

متن زیر را با صدای مریم حیدر زاده از اینجا بشنوید.

عشق تابستانی من، چشمان خسته ات را با تمام سرخیش، نرم و بی دغدغه روی هم بگذار تا شرم پر رنگ نگاهم را نبينی. می خواهم برای اولين بار آغوشم را به روی شجاعترین قهرمان از دست رفته باز کنم.

غصه هایت را در دامنِ صورتی رنگ دخترکی بریز که به خودش قول داده که از خدا برايت آسمان بگيرد. اصلا قبول، ديگر محال است دخترک خيال صید به سرش بزند. ديگر دلش بادبادک هم نمی خواهد. هر وقت هم تو بخواهی وقت خواندن است.

من اگر بگذاری؛ غروب نشده تمام نغمه های غم انگیزت را می دزدم و برايت از يک جنگل نزديک به جایش توت فرنگی می چینیم.

ببين حالا من و تو در روزهای سخت زير رگبار چشمهای من امتحان تحمل می دهيم و من عهد کرده ام که تو را کم طاقت ترين ستاره خوشبخت دنيا کنم.

سرت را با تمام افکار سنگینش روی شانه ام بگذار، تا عسل ترین طعم آرامش را هدیه مهربانی بی نظیرت کنم.

اشک نریز، تا هستیم را به پای اولين تبسم بعد از بارانت بریزم، فقط به يک شرط: من هرگز چشم نگذارم و تو هم هيچ وقت نروی.

حتی اگر دنيا بر سر آرزوهایمان آوار شد، من به تو قول آرامش ميدهم و سفری، که آوازه سوغاتش به آسمان خواهد رسيد. حالا که آمدی ديگر نرو، تو را به کسی می سپارم که احساس می کنم کلید طلایی فردایت را به من سپرده است.

هرگز برای رفتن، خوشبختی ام را بهانه نکن. خوشبختی من تنها در بودن، داشتن و خواستن توست. فکرش را نمی کنی چقدر دوستت دارم. اگر فکرش را می کردی، ديگر جايی برای نگرانیهایت با تمام وسعتش نمی ماند.

ستاره ترین باشی و آرام، و به خاطره من کمی صبور با کلی عشق، دنیای دلواپسی و آرزو از تو پنهان نباشد و با کمی رعد و برق...

مريم

يه پرنده اسيرم، تو بهشتی من کویرم، تو هر آسمون که باشی ، رد چشماتو می گيرم