در حال حاضر میزان گاز کربنیک پخش شده در هوا هر سال 2 و نیم درصد افزایش می یابد

طبق اين گزارش تا سال ۲۰۰۰ ميزان گاز کربنيک سالانه کمتر از يک درصد افزايش يافته بود در حالی که اين رقم اکنون به ۲ و نيم درصد رسيده است.

بخش اعظم اين افزايش ناشی از مصرف بيشتر زغال و عدم توفيق در زمينه کارآيی انرژی است.

شبکه تحقيقات جهانی موسوم به "پروژه جهانی کربن" يافته های خود را در يک گردهمايی علمی در استراليا عنوان کرد.

اين يافته ها با ارقامی که در اوايل ماه جاری ميلادی توسط سازمان هواشناسی جهانی انتشار يافت همخوانی دارد. اين ارقام نشان می داد که در طی چند سال اخير مقدار گاز کربنيک در جو افزايش يافته است.

پروژه جهانی کربن، اطلاعات خود را از منابع مختلفی گرفته است از جمله اندازه گيری سطح گاز کربنيک در جو و مطالعه بر روی نحوه استفاده از سوخت های فسيلی.

پژوهشگران با بررسی اطلاعات موجود دو روند را برای تشريح علل افزايش سريع ميزان گاز کربنيک از سال ۲۰۰۰ تاکنون ارائه می دهند.

نخستين تغيير مهم، تغييرمثبتی بود که از سال 1970 در تناسب بين مصرف سوخت های فسيلی و رشد اقتصادی پديدار شد. به این معنی که به دلیل پيشرفت در زمينه توليد سوخت های تميزتر و کاهش توليد مواد آلاينده، لازمه افزایش رشد اقتصادی افزایش حجم سوخت مصرفی نبود.

ولی از سال ۲۰۰۰ ميلادی، ما مجددا شاهد افزايش اندک ميزان توليد گازکربنيک هستيم.

روند ديگر اين است که نفت گران تر می شود و ما شاهد جايگزينی نفت با زغال هستيم که در مقايسه با نفت سوخت آن گاز کربنيک بيشتری توليد می کند.

	فرض بر این است که ما خواهیم توانست با کنترل تقاضا مشکل را حل کنیم ولی مقرراتی که تا کنون بدین منظور وضع شده موثر واقع نشده است

در پروژه مورد بحث اطلاعاتی در مورد اينکه دقيقا در چه کشورهايی اين جايگزينی اتفاق می افتد داده نشده ولی شواهدی در زمينه افزايش سوخت زغال در بخش هايی از آسيا و آفريقا ديده می شود.

در اجلاس اخير سازمان ملل متحد درباره تغييرات جوی در نايروبی، شماری از نمايندگان کشورهای شرکت کننده از جمله بريتانيا، استراليا و آمريکا خاطرنشان کردند که آنها توانسته اند بدون افزايش قابل توجه گاز گربنيک به رشد اقتصادی دست يابند.

ولی برخی از پژوهشگران می گويند تازه ترين اطلاعات نشان می دهد که اين تدابير برای کاهش گازهای آلاينده در آينده کافی نخواهد بود. آنها يادآور می شوند که به نظر می رسد موفقيت هايی که در اين زمينه در طی ۳۰ سال گذشته به دست آمده بود اکنون متوقف شده است و در حال حاضر به کاهش واقعی گازهای آلاينده نياز است.