پلوتون در سال 1930 توسط کلايد تامبا ستاره شناس آمريکايی کشف شد

پلوتون بسيار دورتر و کوچکتر از هشت سياره منظومه شمسی است و کارشناسان مدتها در مورد اين مساله که آيا پلوتون مستحق عنوان سياره هست يا نه اختلاف نظر داشتند.

ستاره شناسان حاضر در نشست پراگ، پس از یک هفته جلسات طولانی، تصميم گرفتند که پلوتون را در يک دسته کاملا جديد طبقه بندی کنند و آن را به عنوان جرم متفاوت از هشت سياره ديگر تعريف کنند.

بیش از 2500 ستاره شناسان حرفه ای دنیا پلوتون را در زمره اجرام آسمانی شمرده و آن را یک سیاره کوچک از نوع "کوتوله های يخی" تعریف کردند.

مساله خروج پلوتون از تعريف منظومه شمسی زمانی حادتر شد که يک جرم ديگر از نوع پلوتون اما بزرگتر به نام "2003 UB313" توسط يک منجم آمريکايی کشف شد.

پلوتون که در سال 1930 کشف شد تنها 2360 کيلومتر قطر دارد و از جهات مختلف از کرات آشناتر مانند زمين، مريخ، مشتری، کيوان يا حتی نپتون (نزديک ترين همسايه پلوتون) متفاوت است.

پس از رصد "2003 UB313" توسط تلسکوپ فضايی هابل معلوم شد که اين جرم آسمانی از پلوتون بزرگتر است و قطر آن به 3000 کيلومتر می رسد.

تصميمات این ستاره شناسان ممکن است در نهايت در کتاب های درسی و دانشنامه ها ثبت شود.

منظومه شمسی ما پس از این تغییرات شامل هشت سياره يعنی تير، ناهيد، زمين، مريخ، مشتری، زحل، اورانوس و نپتون می شود.