پالاب گش گزارشگر علمی بی بی سی در سن لوئيس

	تی رکس معمولا در فيلم های سينمايی موجودی چابک ترسيم می شود

مطالعه ای توسط پروفسور جک هورنر از موزه راکيز (Rockies) نشان داده است که موجوداتی مانند تيراناسوروس رکس (تی رکس) بدن های خشکی داشتند و با گام های سنگين حرکت می کردند.

دانشمندان نظريات خود درباره چگونگی حرکت دايناسورها را تنها و تنها از اندازه و شکل استخوان آنها استنباط می کنند اما پژوهشگرانی مانند پروفسور هورنر اکنون با استفاده از تکنيک های بهبود يافته اسکن، می توانند جزئيات بيشتری روی بقايای فسيلی اين حيوانات مشاهده کنند.

آنها برای مثال نشان می دهند که خون چگونه در استخوان های دايناسورها جريان می يافت و جزئيات تازه ای از ساختمان درونی آنها ارائه می کنند.

پروفسور هورنر می گويد يکی از اولين نتيجه گيری های چنين مطالعه ای اين است که دايناسورها آنقدر که فيلم هايی مثل پارک ژوراسيک ترسيم می کنند موجودات چابکی نبوده اند.

وی گفت: "هر وقت دايناسورها را در فيلم ها می بينيد اين طرف و آن طرف می پرند و می جهند و خيلی انعطاف پذير به نظر می رسند. اما آنچه ما دريافتيم اين است که واقعا هيچ دايناسور چابکی وجود نداشته است. در واقع همه دايناسورها بدن های خشکی داشته اند."

وی افزود: "ما در درجه اول و عمدتا تيراناسوروس رکس را بررسی کرديم که تاندون خيلی قوی، محکم و خشکی در طول ستون فقراتش دارد که اصلا انعطاف پذير نيست. اين حيوان نمی توانسته جست و خيز کند."

پروفسور هورنر همچنين نشان داده است که تعداد رگ های خونی گذرنده از استخوان های بسياری از دايناسورها بيش از آن بوده که تاکنون تصور می شد.

اين احتمالا بدان معنی است که اين حيوانات با سرعت خيلی زياد رشد می کردند و بزرگ می شدند.

هدف بعدی آقای هورنر کلنجار رفتن با يکی از بزرگترين معماهای مربوط به دايناسورهاست: اينکه برونتوساروس، با آن گردن بسيار بلند، چگونه قادر بود سرش را در هوا نگاه دارد.