روپرت وينگفيلد هيز خبرنگار بی بی سی در پکن

نخستين فضانورد چينی اواخر سال 2003 راهی فضا شد

هزينه آن ميلياردها دلار است و برخی ادعا خواهند کرد که عضويت در اين باشگاه فوايد ملموس زيادی نيز همراه ندارد.

اما به نظر نمی رسد اين وضع از رقابت ميان سه کشوری که می توانند انسان به فضا بفرستند کاسته باشد.

روز پنجشنبه، روسيه اعلام کرد که طرح های بزرگی برای اعزام فضانورد به مريخ دارد.

آمريکا نيز اميدوار در روزهای آينده شاتل فضايی را بار ديگر راهی مدار زمين کند.

و روز جمعه نوبت چين بود: اين کشور می گويد دومين فضاپيمای سرنشين دار خود را با دو فضانورد در پاييز پرتاب خواهد کرد.

زمانی که چين نخستين فضاپيمای سرنشين دار را پرتاب کرد، من به ديدن زوج پيری از آشنايانم که در روستايی در ناحيه کوهستانی شمال پکن زندگی می کنند رفتم.

از آقا و خانم وانگ پرسيدم: "نظرتان درباره اعزام انسان به فضا توسط چين چيست؟".

آنها جواب دادند: "فضا کجاست؟"

ميان خيال پروری های فرازمينی چين و واقعيت های اين کره خاکی چنين شکاف عظيمی وجود دارد.

با وجود دست کم يکصد ميليون چينی که با درآمدی معادل کمتر از 200 دلار در سال زندگی می کنند، برخی ممکن است بپرسند چرا چين برای اعزام فقط دو نفر به فضا ميلياردها دلار هزينه می کند.

پاسخ اين سوال اين است که چين مصمم است عقب نماند.

برنامه فضايی چين توسط ارتش اين کشور کنترل می شود.

نيروی محرکه اصلی برنامه فضايی آمريکا در دهه 1960، ترس از اتحاد جماهير شوروی بود.

و بر همين منوال، چين امروز مصمم است نگذارد فضا به حريم اختصاصی آمريکا بدل شود.