سازمان ملل: طمع سیری‌ناپذیر ما درحال تقلیل کیفیت زمین در اطراف جهان است

بر اساس گزارش جدید سازمان ملل، فعالیت های انسانی به گونه‌ای ناپایدار به زمین‌ها آسیب می‌رساند و آنها را تقلیل می‌برد.

ارزش ۴۰ درصد زمین‌ها عمدتا به دلیل کشاورزی به سبک مدرن به شدت افت کرده است و اگر اوضاع بر همین منوال پیش برود، تا سال ۲۰۵۰ ناحیه‌ای به وسعت آمریکای جنوبی خسارت خواهد دید.

اما اگر زمین‌ها احیا شود و تحت حفاظت قرار گیرد، می‌تواند به مهار تغییر اقلیم و نابودی گونه‌ها کمک کند.

نسخه دوم "چشم‌انداز جهانی زمین‌ها" برای پنج سال در دست تهیه بوده، و این موضوع را بررسی می‌کند که جهان چطور منابع زمین مثل خاک، آب و تنوع زیستی را مدیریت می‌کند.

یکی از نقاط اصلی تمرکز این گزارش تقلیل کیفیت زمین‌ در سیاره است. این یعنی اقداماتی که باعث افت سلامتی کلی زمین‌ها، افت حاصل‌خیزی آنها، جذب کمتر کربن و توانایی کمتر در حمایت از گونه‌ها می‌شود.

این گزارش خسارتی که تاکنون وارد شده را تشریح می‌کند اما همزمان این امید را می‌دهد که بهبود در چگونگی مدیریت محیط زمین‌ها می‌تواند آینده‌ای بهتر را رقم برند.

براساس این گزارش فقط یک درصد مزرعه‌داران ۷۰ درصد کل زمین‌های کشاورزی را کنترل می‌کنند، درحالی که ۸۰ درصد مزارع هر کدام زیر دو هکتار مساحت دارند.

دست کم ۷۰ درصد قطع نواحی جنگلی برای مقاصد کشاورزی بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ برخلاف قوانین ملی کشورها انجام شد.

سیستم‌های تولید غذا به تنهایی بزرگترین عامل این صدمات بوده‌اند، چون ۸۰ درصد قطع جنگل‌ها و ۷۰ درصد مصارف آب شیرین به آنها مربوط می‌شود.

اگر وضعیت تغییر نکند ۱۵ میلیون کیلومتر مربع دیگر تا ۲۰۵۰ تقلیل خواهد رفت، که ناحیه‌ای به وسعت آمریکای جنوبی است.

ادامه این روال همچنین به معنی افت بازدهی ۱۲ تا ۱۴ درصد زمین‌های کشاورزی، مراتع و نواحی طبیعی در درازمدت خواهد بود، به طوری که کشورهای آفریقایی "زیر صحرا" بیشترین آسیب را خواهند دید.

ابراهیم تیا، دبیر اجرایی کنوانسیون مبارزه با بیابان‌زایی سازمان ملل (یو ان سی سی دی)، گفت: "نمی‌توانیم زمین را یک چیز بدیهی فرض کنیم."

"نمیتوانیم به این خیال باشیم که زمین کافی وجود دارد، آب کافی، جنگل کافی، و تالاب کافی برای نابود کردن وجود دارد، تا جوابگوی طمع سیری‌ناپذیر ما برای غذا و خوراک دام باشد."

هرچند این گزارش می‌گوید که اگر چیزی تغییر نکند آینده پر از چالش خواهد بود، اما در صورت برداشته شدن گام‌هایی برای احیا و حفاظت از زمین‌ها تصویر خیلی مثبت‌تری به دست می‌دهد.

احیای زمین‌ها شامل کاشتن درختان بیشتر، مدیریت موثر چرای حیوانات و یاری رساندن به نوزایی طبیعی برخی از نواحی است.

اگر دولت‌ها از احیا فراتر بروند و زمین‌ها را فعالانه تحت حفاظت قرار دهند، تولید محصولات کشاورزی در بیشتر کشورهای درحال توسعه افزایش خواهد یافت و به جلوگیری از افزایش قیمت‌ها کمک خواهد کرد.

این کار همچنین به توانایی خاک برای ذخیره کربن و آب کمک می‌کند. نابودی تنوع زیستی ادامه خواهد یافت اما از حدود یک سوم میزان نابودی پیشبینی شده جلوگیری خواهد شد.

این گزارش پر از نمونه‌ تغییراتی است که می‌تواند به کشاورزان برای احیا و حفاظت از زمین‌ها کمک کند مثل فراهم کردن امکان پا گرفتن مجدد فرآیندهای اکولوژیکیِ طبیعی و حفاظت از آبگیرها و بهره‌برداری از آب باران.

در جریان اجلاس کاپ۲۶ در گلاسگو رهبران سیاسی حدود ۱۳۰ کشور قول دادند برای جلوگیری از قطع جنگل‌ها و تقلیل کیفیت زمین تا ۲۰۳۰ تلاش کنند.

برای تخصیص حدود ۱۹ میلیارد دلار برای حمایت از زراعت ترمیمی - از منابع خصوصی و دولتی - تعهد داده شد.

و این سرمایه‌گذاری خوبی خواهد بود چون سازمان ملل می‌گوید که سود هر یک دلار که برای احیای زمین خرج شود، می‌تواند به ۳۰ دلار برسد.

اما برای آنکه واقعا تغییری در راه باشد، نه فقط دولت‌ها بلکه شهروندان هم باید دست به کار شوند.

سازمان ملل می‌گوید که مصرف‌کنندگان در اطراف جهان می‌توانند تاثیری عمده بر نحوه مدیریت زمین داشته باشند.

آقای تیا گفت: "همه ما به عنوان مصرف‌کننده باید نسبت به این واقعیت آگاه باشیم که بله می‌توانیم کاری بکنیم."

"مساله فقط خرید کردن نیست، بلکه نحوه تغذیه است. اگر بدانید که در کشورهای غنی‌تر جهان اتلاف سرانه غذا سالانه بیش از ۱۰۰ کیلو است، عادات خود را عوض می‌کنید."