گلاره اسدی
|  |
شايد تا زمانی که مجبور نشديم به خاطر کشفهای دم درمارپيچ از پله ها بالا برويم، يا صدای تمرين ساز همسايه کناری، خواب را از چشمانمان نربوده، ياد فرهنگ آپارتمان نشينی نيفتيم. فرهنگی که نه تنها در ايران بلکه چه بسا در کشورهای توسعه يافته و مدرن نيز به خوبی آموخته نشده است. گاهی اين گله و شکايت ها در همين حد باقی نمی ماند و کار به دعوا و شکايت و کلانتری می کشد و به معضلی تبديل می شود که گاه تا دادگاههای حل اختلاف پيش می رود. البته مشکلات اينچنينی فقط خاص کشور ايران نيست. در کشورهايی که آپارتمان نشينی سابقه طولانی تری دارد نيز اين مشکلات به چشم می خورد. به نظر می رسد که در همه جای دنيا کوچکی فضا و نبود حريم خصوصی کافی زندگی همجواری را برای خانوارها به وجود می آورد. زندگی عمودی در ايران پديده ای تازه است. پس از سر بر آوردن مجتمع های آپارتمانی بزرگی مثل "آ اس پ"و "اکباتان" در تهران نياز به قوانين خاص اين گونه مجموعه ها احساس شد و در همين راستا بود که در اسفند ماه ۱۳۴۳ ، قانون تملک آپارتمانها تصويب شد... . گلاره اسدی در اين گزارش به فرهنگ و مشکلات آپارتمان نشينی می پردازد.
|