دولتها در سراسر جهان در تلاشند که با مطرح کردن مداوم اين مسئله و برگزاری همايش ها، اهميت آن را گوشزد کنند.

در حالی که کشورهای توسعه يافته، در دوران صنعتی شدن، خود آغازگر آلودگی های وسيع محيط زيستی بوده اند، امروز متوليان مقابله با اثرات آن شده اند . اما آيا کاهش اثرات مخرب آلودگی های محيط زيست بدون کمک کشورهای در حال توسعه امکان پذير است؟

برای محدود کردن خطرات ناشی از گازهای گلخانهای در سال ۱۹۹۷ قراردادی توسط ۱۶۰ کشور امضاء شد.

هدف اين قرارداد محدود کردن توليد گازهای گلخانهای به ميزان ۸ درصد تا سال ۲۰۱۲ است. با اين حال، اين قرارداد توسط برخی از کشورها از جمله آمريکا که ۳۶ درصد گازها را در فضا پخش می‌کند مورد پذيرش قرارنگرفته و همه‌ آن کشورهائی که اين قرارداد را امضاء کرده اند پيوسته مواد اين قرارداد را رعايت نمی‌کنند.

ايران نيز پس از مخالفتهای زياد در داخل اين کشور، اخيرا به اين پروتوکل ملحق شده است اما از جمله کشورهايی ست که در حال حاضر به عنوان عضو ناظر به پروتوکل کيوتو پيوسته اما تعهدی به آن ندارد.

اگر اقدامات جدی در مورد کاهش گازهای گلخانه ای در سراسر جهان انجام نشود، تشديد گرمای زمين، اکوسيستم را برهم می زند، يخچالهای طبيعی را سريعتر آب می کند، سطح آبها را تا پايان قرن بيش از پنجاه سانتيمتر بالا می آورد و تغييرات جوی را تشديد می کند. در نتيجه بيماريهائی مانند مالاريا و آسم و بيماريهای قلب و عروق و ريوی افزايش می کند و زندگی و سلامت جامعه انسانی برهم خواهد خورد.

گلاره اسدی در يک گزارش دو قسمتی به آگاهی عمومی در ايران نسبت به اين موضوع و نقش ايران در جلوگيری از افزايش گرمای زمين می پردازد.

نقش ايران در مبارزه با افزايش گرمای زمين - برنامه اول

نقش ايران در مبارزه با افزايش گرمای زمين - برنامه دوم