آقای حسن می گويد به مصر انتقال داده شده و در آنجا شکنجه شده است

به گفته قضات تحقيق، اسامه مصطفی حسن که امام جماعت مسجدی در شهر ميلان ايتاليا بود، در فوريه سال 2003 از يکی از خيابان های اين شهر ربوده شد و برای بازجويی به مصر انتقال يافت.

اين قضات می گويند وی قبل از آنکه از طريق يک پايگاه هوايی در آلمان به قاهره انتقال يابد، توسط سازمان اطلاعات مرکزی آمريکا، سيا، ربوده شده و برای بازجويی به پايگاه هوايی آويانو در شمال ايتاليا که متعلق به آمريکاست، برده شد.

قضات تحقيق می گويند بازجويی از اين فرد روحانی، معروف به ابوعمر، توسط سيا انجام شد و روحانی مذکور در جريان آن، مورد شکنجه نيز قرار گرفته است.

اسامه مصطفی حسن که در ايتاليا پناهندگی دريافت کرده، قبلا نيز در ارتباط با تحقيقات مربوط به تروريسم، تحت بازجويی افسران ايتاليايی بوده است.

اين فرد روحانی هنوز در مصر است اما با خانواده و دوستانش تماس گرفته است. يکی از دوستانش که با او صحبت کرده گفت به او شوک الکتريکی وارد شده و تحت شکنجه های شديد قرار گرفته است.

يکی از افسران ايتاليايی دستگير شده، مارکو مانچينی، رييس سابق واحد ضد تروريسم سرويس مخفی ايتاليا است. نام افسر ديگر اعلام نشده است.

دفتر قضات تحقيق ايتاليا برای چهار نفر آمريکايی که گفته می شود در اين قضيه دست داشته اند نيز حکم دستگيری صادر کرده است.

آنها از جمله 22 نفری هستند که وزارت دادگستری ايتاليا پيشتر از مقامات آمريکايی خواسته بود در ارتباط با اين تحقيقات به ايتاليا مسترد شوند.

اما مقامات آمريکا تا کنون از همکاری در اين زمينه سر باز زده اند.

دولت قبلی ايتاليا که يک دولت راست ميانه بود، هر گونه دست داشتن در ربودن اين روحانی مصری را رد کرده است.

دولت آمريکا اذعان دارد که براساس برنامه موسوم به "اخراج های فوق العاده"، افراد مظنون به اقدامات تروريستی را به کشورهای ثالث انتقال داده اما اين موضوع را که آنها را برای شکنجه شدن به اين کشورها منتقل کرده، رد می کند.

ماه گذشته، گزارشی پيرامون عمليات سازمان سيا در زمينه بازداشت مظنونين به تروريسم و انتقال و حبس آنان در کشورهای مختلف منتشر شد و در آن تعدادی از دولت های اروپايی به همدستی با سيا متهم شدند.

در اين گزارش، که به سفارش شورای اروپا توسط ديک مارتی، سياستمدار سوييسی، تدوين شده، آمده است که چهارده کشور اروپايی آگاهانه با سيا همکاری کردند و تسهيلات لازم از جمله امکانات فرودگاهی و بازداشتگاه های مخفی را در اختيار اين سازمان قرار دادند. از جمله اسپانيا، آلمان، ترکيه و قبرس امکاناتی را برای استفاده به عنوان توقفگاه های موقت بازداشتيان ايجاد کردند و پرتغال، يونان، ايرلند و بريتانيا به سيا اجازه دادند از فرودگاه های آنها در اين عمليات استفاده شود.

از ايتاليا، سوئد، بوسنی هرزگوين و جمهوری مقدونيه نيز در اين گزارش به عنوان کشورهايی نام برده شده که با اين عمليات به شکل های مختلف همکاری داشته اند.

در اين گزارش همچنين آمده که برخی کشورهای اروپايی اطلاعاتی را در اختيار سازمان سيا قرار دادند که به بازداشت، انتقال و بازجويی از افراد مقيم در اين کشورها يا ساير کشورها در زندان های مخفی منجر شد.

آمريکا از اين گزارش انتقاد کرد و آن را آکنده از ادعا خواند. اين گزارش موجی از تکذيب های خشم آلود را از سوی کشورهای اروپايی به دنبال داشت. اين کشورها گفتند اين يافته ها گمانه زنی است و نه استوار بر واقعيات.

به گفته تحليلگران، سازمان سيا با بازداشت و بازجويی از شهروندان خارجی در خاک کشور ثالث مانع از دسترسی آنان به امکانات حقوقی می شود که برای زندانيان در خاک آمريکا منظور شده است.