پل رینولدز خبرنگار امور بین الملل وب سایت بی بی سی

	رقاوی هدایت بسیاری از عملیات تروریستی در عراق را بر عهده داشت

اين رخداد علاوه بر کاهش قدرت سازمان دهی القاعده در عراق، امکان برقراری ارتباط ميان دولت اين کشور با شورشيانی که، در مقايسه با اسلام گراها، تمايلات ملی گرايانه تری دارند را تسهيل کند.

اين رخداد همچنين می تواند به کاهش تشنج ميان شيعيان و سنی های عراق منجر شود.

دولت عراق هم می تواند به شرطی که مانند دولت های قبلی مردم را از عملکرد خود نااميد نکند، به قتل ابومصعب زرقاوی به عنوان يک فرصت نگاه کند.

ولی آيا مرگ يک شخص می تواند از چنين اهميتی برخوردار باشد؟

دستگيری صدام حسين رهبر سابق عراق در دسامبر ۲۰۰۳ نيز وضع مشابهی را ايجاد کرده بود و رهبران آمريکا و بريتانيا با ابراز خشنودی از دستگيری صدام حسين، از آن به عنوان سرآغازی برای زندگی مسالمت آميز عراقی ها نام می بردند.

ولی حوادث بعدی اين گونه پيش نرفت.

'اقدام های تلافی جويانه'

کارشناسان می گويند مرگ زرقاوی پايان نا آرامی های عراق نيست.

به گفته آنها اين رخداد می تواند به تشديد اقدام های تلافی جويانه به وسيله نيروهای القاعده و يا حتی شورشيان ملی گرا منجر شود.

کشاندن شورشيان ملی گرا به پای ميز مذاکره هم کار ساده ای برای دولت عراق نخواهد بود زيرا آنها خروج کامل نيروهای ائتلاف از اين کشور را به عنوان پيش شرط گفتگو با دولت عنوان کرده اند.

دولت فعلی عراق و نيروهای نظامی آن هم برای خروج اين نيروها آمادگی ندارند.

'اقدام بر ضد شيعيان'

اما اگر مرگ ابومصعب زرقاوی تنها حاوی يک نکته مثبت باشد، آن پايان يافتن تلاش های او برای افزايش شکاف ميان شيعيان و سنی های عراق است.

ابومصعب زرقاوی در يکی از آخرين پيام های صوتی خود از شيعيان به عنوان "همدستان" نيروهای خارجی نام برده بود و از ساير عراقی ها خواسته بود با "سم مارهای شيعه" مقابله کنند.

در نتيجه اقدام های او، تعداد زيادی از پيروان دو مذهب در درگيری های مسلحانه کشته شده اند.

دشمنی ابومصعب زرقاوی با شيعه ها سابقه طولانی دارد.

نامه ای منتسب به او مورخ ژوئن ۲۰۰۴ وجود دارد که در آن خطاب به اسامه بن لادن رهبر القاعده، کشتار شيعيان را يکی از چهار هدف اصلی خود عنوان کرده بود.

به هر حال نقش ابومصعب زرقاوی در کشتارها و نا آرامی های عراق بسيار برجسته است ولی نبايد انتظار داشت با مرگ او آرامش به عراق بازگردد.