جيل مک گيورينگ

	آمار مرگ و مير ناشی از ابتلا به اين بيماری در اندونزی به 30 نفر رسيده است

چهار تن از قربانيان اخير، ساکن جزيره سوماترا بوده اند. نفر پنجم در منطقه جاوا بوده است.

وزارت بهداشت اندونزی گفته است که نشانه ای از انتقال بيماری از فردی به فرد ديگر مشاهده نشده است. سازمان خوار و بار و کشاورزی جهانی (FAO) به مقامات اندونزی هشدار داده است که نتوانسته اند به طور مناسب از گسترش اين بيماری جلوگيری کند. اين عدم توانايی هم در زمينه نظارت بر حيوانات و هم اطلاع رسانی عمومی رخ داده است.

در موج تازه بروز بيماری آنفلوانزای مرغی، اندونزی پس از ويتنام دومين کشور از لحاظ آمار مرگ و مير در اثر آلودگی به ويرو "اچ پنج ان يک" (H5N1) است.

هنوز مشخص نيست اين چند نفر چگونه آلوده شده اند و البته يافتن اين مساله، حائز اهميت است. آزمايشهايی که تاکنون بر روی خويشان و همسايگان مبتلايان در روستای محل سکونتشان صورت گرفته است، بر گسترش ويروس "اچ پنج ان" يک دلالت ندارد.

اما يکی از سخنگويان سازمان بهداشت جهانی به بی بی سی گفت هرگاه در جايی چندين نفر مبتلا می شوند، اين ظن پديد می آيد که شايد موارد انتقال از انسان به انسان صورت گرفته باشد. اين بيماران همگی اعضای سه خانوار خويشاوند در روستايی کوچک بودند که در آنجا ماکيان در قفس نگهداری نمی شدند.

آزمايشهای صورت گرفته بر روی اين مرغهای محلی تاکنون نشانه ای از گونه اچ پنج ان يک، ويروس آنفلوانزای مرغی، را نشان نداده است. اما اين موارد اخير همچنين پرسشهای دامنه داری درباره کارآمدی مبارزه اندونزی با اين بيماری را مطرح می کند.

شرايط موجود دشوار است. جمعيت ماکيان اندونزی، هم در مقياس صنعتی و هم در سطح روستايی، بزرگ است. اکثر موارد تاکنون، مربوط به آلودگی ها در مراکز رسمی نگهداری از طيور نبوده و مربوط به مرغها يا غازهايی می شود که در حياط خانه ها نگهداری می شوند.

گستردگی جغرافيايی در مجمع الجزاير پرجمعيت و پراکنده اندونزی، کار نظارت را بسيار دشوار می کند. سخنگوی سازمان بهداشت جهانی می گويد اندونزی از زمان تاييد اولين مورد مرگ ناشی از ابتلا به ويروس "اچ پنج ان يک" در تابستان گذشته، پيشرفت قابل ملاحظه ای داشته است.

به گفته وی، امدادگران بيشتری برای شناسايی و معالجه آنفلوانزای مرغی تعليم ديده اند و تجهيزات بيمارستانها بهبود يافته است.

اين سخنگو افزود مادامی که اين ويروس در ميان ماکيان انتقال می يابد، انسانها در معرض تهديد هستند. همچنين آگاهی عمومی، مخصوصا در ميان روستاييان، بايد افزايش يابد. اما اطلاع رسانی به اجتماعات دور افتاده و پراکنده، عملياتی کند و دشوار است.

در حال حاضر بسياری از روستاييان از اين بيماری آگاه شده اند، ولی هنوز ماهيت آن را کاملا درک نمی کنند و نمی دانند چگونه بايد از خود مراقبت کنند.