جرمی بوئن خبرنگار بی بی سی در بيت المقدس

	اهود اولمرت ناگزير است بسياری از خواستهای متضاد را تعادل بخشد

وی نمی خواهد اين واقعيت که کديما حزب او 6 يا 7 کرسی کمتر از حد انتظار به دست آورده است شب پيروزی اش را خراب کند.

آقای اولمرت در خانواده هايی ريشه دارد که بنيانگذار راست در سياست اسرائيل بوده اند. وقتی او سياستمدار جوانی بود از شمار "شاهزادگان ليکود" به شمار می رفت.

او در اواخر سال گذشته ليکود را به همراه آريل شارون ترک کرد. انتخابات کنونی حزب قديمی او و رهبرش را که بنيامين نتانياهو است در هم کوبيد. حال شاهزاده 60 ساله سرانجام صاحب تاج می شود.

سياست باز اهود اولمرت

برخلاف شارون که همواره مراقب بود حرفهايی که می زند آزادی او را برای مانور دادن محدود نکند آقای اولمرت در باره آنچه می خواهد به دست آورد کاملا باز سخن می گويد.

در دوره رقابت انتخاباتی او گفت که در چهار سال آينده مرزهای اسرائيل با فلسطينيان را مشخص خواهد کرد.

اما پيش از آنکه او بتواند چنين کاری را انجام دهد ناگزير است دولت خود را تشکيل دهد که به معنای ايجاد يک ائتلاف سياسی است.

بعد از چند هفته مذاکره او ممکن است به اين واقعيت که کديما 6 يا 7 کرسی کم دارد لعنت کند.

ائتلاف زمينگير کننده

پارلمان اسرائيل، کنست، دارای 120 کرسی است. برای گرفتن رای اعتماد نياز به 61 رای هست. کديما تنها 28 رای دارد.

حزب کارگر که آشکارا شريک کوچکتر ائتلاف خواهد بود داری 20 کرسی است. رهبر کارگر امير پرتز می تواند برای حمايت خود از دولت خواستهای زيادی را مطرح کند.

	آيا اهود اولمرت خواهد توانست راه شارون را برای تامين امنيت و آرامش اسرائيل ادامه دهد؟

آقای پرتز با اين شعار که به مردم فقير کمک خواهد کرد وارد انتخابات شد. او ممکن است وزرات داريی و معاونت نخست وزير را برای حزب خود تقاضا کند و مسئوليت سياستگذاری اقتصادی و اجتماعی را برای خود بخواهد.

اما اوضاع پس از آن مشکل تر خواهد شد. برای آقای اولمرت متحدی که به صورت خودجوش از ايده او برای دادن زمين حمايت کند برخوردار نيست.

حزب بازنشستگان که به طور غيرمنتظره دارای هفت کرسی شده است می تواند به او کمک کند. اگر او به آنها قول دهد که با بهبود وضع بازنشستگی و مراقبت پرشکی برای سالمندان موافقت می کند می تواند حمايت آنها را به دست آورد.

سپس ممکن است آقای اولمرت ناچار شود به احزاب مذهبی رو کند يا از حزب راستگرای بیت اينو که رهبرش اوگدور ليبرمن Avigdor Lieberman يک مهاجر روس جنجالی است کمک بخواهد. آقای ليبرمن می خواهد شماری از شهرها که در آن اعراب سکونت دارند به دولت آينده فلسيطنيان منتقل شود.

اين وضع آشفته تر از آن است که آقای اولمرت دوست داشته باشد. جلب حمايت شرکای ائتلافی حداقل آن است که حرکت او را کند خواهد کرد. اما تازه اين تمام ماجرا نيست.

مشکل آبادی های يهودی نشين

آقای اولمرت دارای دستور کاری که حمايت بسيار پست آن باشد نيست. اقليت قابل توجهی از اسرائيلی ها عليه طرحهای او رای داده اند که شامل قصد اسرائيل برای تقويت موضع اش در مورد بيت المقدس است و نيز حفظ آبادی های بزرگ يهودی نشين و رها کردن آباديهای دوردست.

جنبش ساکنان آباديها در گذشته قدرتمندترين و پرتحرک ترين نيروی سياسی در کشور بود. اما اين جنبش وقتی خواسته هايش از سوی آريل شارون ناديده گرفته شد و اسرائيل سربازانش و يهوديان ساکن نوار غزه را در ماه اوت گذشته از غزه خارج کرد، بشدت رو به ضعف رفت.

با اينهمه، وقتی مقامات اسرائيلی می خواستند در ماه ژانويه 9 خانه را که گفته می شود غيرقانونی ساخته شده در يک آبادی در کرانه باختری تخريب کنند ناگزير شدند هزاران نفر پليس را برای کنترل دهها هزار يهودی معترض به کار گيرند.

چه اتقاق خواهد افتاد وقتی اسرائيل -چنانکه انتظار می رود- به 60 هزار آبادی نشين بگويد که خانه هاشان رااز دست خواهند داد؟

مذاکره مخفی

و نهايتا فلسطينی. امروز کابينه جديد فلسطينی سوگند ياد کرده است.

آقای اولمرت چنانکه گفته است با حماس مذاکره نخواهد کرد مگر اينکه اين سازمان شماری از عقايد خود را که عميقا به آن باور دارد کنار بگذارد. اما با وجود اين مشکل می توان حماس را ناديده گرفت.

	ديوار حائل اسرائيل در شهر ابوديس در کرانه باختری

طرح مرزی آقای اولمرت يک راه حل اسرائيلی برای يک مشکل اسرائيلی است. اما اين طرح عميقا بر زندگی فلسطينيان تاثير خواهد گذاشت. ولی با آنها در اين خصوص مشورتی نشده است.

در خطابه پيروزی اش آقای اولمرت داشتن شريک فلسطينی را امری مطلوب عنوان کرد. آيا اين چشم اندازی برای مذاکره با محمود عباس رهبر فلسطيينان است؟

يک تحليلگر اسرائيلی پيشنهاد می کند که چنين مذاکراتی در زمانی که اسرائيل علنا خواستار سرنگونی حماس است بايد مخفيانه صورت گيرد.

آقای اولمرت ممکن است بتواند مرزبندی دلخواه اسرائيل را تعيين کند. اما گرفتن مهر تاييد از جهان برای آن بسيار دشوارتر خواهد بود.

قطعنامه 242

در باره نزاع خاورميانه 50 سال سابقه از تصميمات و قطعنامه ها و پيمان ها و طرحهای صلح وجود دارد.

يکی از مهمترين آنها قطعنامه 242 سازمان ملل متحد است که در زمانی که اسرائيل کرانه باختری را در 1967 متصرف شد به تصويب رسيد.

اين قطعنامه تاکيد می کند که که تصرف قلمرو با جنگ غيرقابل قبول است و لازم است برای يک صلح عادلانه و پايدار تلاش شود به طوری که همه دول منطقه بتوانند در امنيت به سر برند.

از اين قطعنامه برداشت های زيادی می شود اما سازمان ملل بر اين باور است که تعيين يکجانبه مرز با فلسطينيان ناقض قطعنامه خواهد بود.

در زمانی که سازمان ملل به نهاد مهمی برای آمريکا و کشورهای غربی تبديل شده که از راه آن به برخورد با بحرانها ی بين المللی می پردازند، آسان نخواهد بود که زير پا گذاشتن اين قطعنامه ناديده گرفته شود.

چالش های بزرگ و بحرانها در پيشاروی اهود اولمرت قرار دارند. آريل شارون توانست به اسرائيلی ها در عين بحران احساس امنيت ببخشد. آيا اهود اولمرت آن را ارتقا خواهد داد؟ اگر نتواند وضع بر او دشوارتر از دوره شارون خواهد بود.

طرحهای او اگر بختيار باشد ممکن است مقداری آرامش برای اسرائيلی ها فراهم کند اما صلح در ديدرس نيست.