استيون ايک تحليلگر بی بی سی در امور آسيای ميانه

سرکوب مخالفان سياسی آقای کريم اف چيز جديدی نيست. اين روند در دهه ۱۹۹۰ با استقلال ازبکستان آغاز شد

به نظر می رسد ناآرامی در بيرون شهر انديجان نيز مهار شده و رهبران خود خوانده آن به آسانی سرکوب شده اند. برخی از آنها گفته اند که می خواسته اند "حکومتی اسلامی" داير کنند.

پيشتر اسلام کريم اف، رهبر ازبکستان و برخی از رهبران منطقه ای گفته بودند که اين ناآرامی را پيکارجويان اسلامگرايی براه انداخته اند که مصمم به سرنگونی حکومت غير مذهبی اين کشور هستند.

اما درباره اين گروه های اسلامگرا اطلاعات دقيق اندکی در دست است و ادعاهای ضد ونقيض زيادی به چشم می خورد.

به نظر می آيد که ناآرامی در قره سو در ابتدا به دليل مطالبات اقتصادی بوده است. اما درباره انديجان پرسشهای بی پاسخی وجود دارد زيرا تاحدودی دخالت يک گروه کوچک از شبه نظاميان مسلح در آنجا محتمل است.

جنبشهای بزرگتر و سازمان يافته تر اسلامگرا در ازبکستان فعال بوده اند و درباره آن ترديدی نيست.

يکی از اين جنبشهای برجسته حزب التحرير است که می گويد متعهد به تشکيل يک حکومت اسلامی در آسيای ميانه به شيوه ای مسالمت آميز است.

اين حزب از سوی دولت آقای کريم اف بيرحمانه سرکوب شده است و بسياری از اعضای آن به زندان افتاده اند.

سازمانی ديگر به نام جنبش اسلامی ازبکستان پايبند به همين هدف است ولی از شيوه های خشونت آميز نيز استفاده می کند. اين گروه که زمانی با طالبان ارتباط داشت، بعد از سرنگونی رژيم طالبان در افغانستان توانايی خود را از دست داد.

اکنون گروه های کوچک و جديد محلی شروع به ظهور کرده اند. تقريبا هيچ اطلاعاتی درباره گروه اکراميه که در انديجان نمايان شد، وجود ندارد.

در قره سو نيز به نظر می آيد تازه ترين ناآرامی را يک نفر براه انداخته است.

مهمتر اين که ازبکستان برای يک انقلاب اسلامی آماده نيست. اتحاد جماهير شوروی شهرهای بزرگ و قوه قضاييه اين کشور را غير مذهبی کرده است.

اما سرکوب مخالفان سياسی آقای کريم اف چيز جديدی نيست. اين روند در دهه ۱۹۹۰ با استقلال ازبکستان آغاز شد.

پانزده سال خودکامگی يک خلا سياسی ايجاد کرده و هيچ گروه مخالف سياسی نيرومندی اجازه ظهور نيافته است. شايد هراس روسيه و آمريکا، متحدان بزرگ ازبکستان نيز همين باشد، يعنی پايان حکومت آقای کريم اف بتواند راه را برای تشکيل يک حکومت تندرو اسلامی بگشايد.