خودداری آمريکا از امضای پيمان کيوتو باعث برگزاری تظاهرات اعتراضی بوده است

پيمان کيوتو برای جلوگيری از گرم شدن آب و هوای زمين هفت سال پيش در اجلاس يکصد و هشتاد کشور جهان در کيوتو، ژاپن، مورد تاييد قرار گرفت اما تنها در سال جاری تعداد کشورهای امضا کننده اين سند به حد نصاب پيش بينی شده در پروتکل رسيد و در نتيجه، اين پيمان جنبه اجرايی يافته است.

در توافقنامه کيوتو پيش بينی شده است که تا زمانی که تعداد کشورهای متعهد به اجرای مفاد آن به حدی نرسيده که در مجموع شامل دست کم 55 درصد از کل توليد گازهای گلخانه جهان نشود، اين سند قابل اجرا نخواهد بود.

گرچه ايالات متحده، که بزرگترين کشور توليد کننده گازهای گلخانه ای درجهان محسوب می شود، همچنان از پيوستن به اين پيمان خودداری می ورزد، امضای آن توسط روسيه باعث شد تا جمع توليد گازهای گلخانه ای بيش از يکصد و چهل کشور امضا کننده اين پيمان به حد نصاب لازم برسد.

دولت روسيه 90 روز پيش اعلام داشت که تصميم گرفته است پروتکل کيوتو را تصويب کند.

تنها با اعلام تصميم روسيه در تصويب پيمان کيوتو مجموع گازهای گلخانه ای کشورهای امضا کننده پيمان به حد نصاب لازم برای اجرايی شدن اين پيمان رسيده است

به مناسبت اجرايی شدن پيمان کيوتو، مراسمی در شهر کيوتو، که زمانی پايتخت ژاپن و محل برگزاری اجلاس سال 1997 بود، برگزار می شود و نخست وزير آن کشور در پيامی از تمامی کشورها خواسته است به اين پيمان ملحق شوند.

هفت سال انتظار

در سال 1997، يکصد و هشتاد کشور جهان در همايشی در کيوتو، پروتکل منضم به کنوانسيون عمومی سازمان ملل در مورد تغيير آب و هوای زمين مصوب را تصويب کردند که به پيمان کيوتو معروف شده است.

سابقه برگزاری اجلاس کيوتو به کنفرانس محيط زيست انسانی سازمان ملل می رسد که در سال 1972 در استکهلم، پايتخت سوئد، برگزار شد و برای نخستين بار، ارتباط بين حفظ محيط زيست و نيازهای توسعه ای را مطرح کرد.

در بيستمين سالگرد کنفرانس استکهلم، اجلاس سران "زمين" در ريو دوژانيرو، برزيل، برگزار شد و به صدور بيانيه ريو مبادرت ورزيد که نتيجه آن، جلب توجه جهانيان به اهميت مقابله با تخريب محيط زيست و تاثير ناگوار آسيب های زيست محيطی بر توسعه اقتصادی و انسانی در جهان بود.

کنار گذاشتن پيمان کيوتو از جمله نخستين اقدامات دولت جورج بوش بود

تا سال 1995، يکصد و پنجاه کشور اين کنوانسيون را امضا و بر سر برگزاری اجلاسی در کيوتو به منظور تصويب دستور العمل اجرايی مفاد کنوانسيون توافق کرده بودند.

براساس پيمانی که در اجلاس کيوتو مورد توافق شرکت کنندگان قرار گرفت، سی و هشت کشور صنعتی جهان، که اسامی آنها به اين سند ضميمه شده است، در صورت پيوستن به اين پيمان موظف شدند تا سال 2012 ميلادی، ميزان توليد گازهای گلخانه خود را به ميزان 2/5 درصد کمتر از سطح آن در سال 1990کاهش دهند.

آمريکا از جمله اين سی و هشت کشور است اما جورج بوش، رييس جمهوری آمريکا، پس از انتخاب به اين سمت در سال 2001 اعلام داشت که دولت وی به پيمان کيوتو ملحق نمی شود.

مخالفت آمريکا

دولت آمريکا گفته است که در عوض، تصميم های ديگری را برای مقابله با گرمايش زمين در سطح ملی اتخاذ و اجرا می کند.

علاوه بر آمريکا، کشور استراليا نيز به دلايل اقتصادی اين پروتکل را امضا نکرده است و تعدادی از کشورهای در حال توسعه که توليد کننده مقادير قابل توجهی از گازهای گلخانه ای هستند، از جمله هند و چين، خارج از شمول اين سند قرار می گيرند، موضوعی که ايالات متحده به عنوان دليلی برای خودداری از امضای پروتکل به آن استناد کرده است.

آمريکا مسئول توليد حدود 25 درصد از کل گاز ديوکسيد کربن در جهان است و بيست و پنج کشور عضو اتحاديه اروپا، چين، روسيه، ژاپن و هند در رده های بعدی قرار دارند.

گاز ديوکسيد کربن، که عمدتا از کاربرد سوخت های فسيلی، به خصوص مشتقات نفت ناشی می شود، مهمترين عامل افزايش دمای زمين معرفی شده است.

در همانحال، برخی از کارشناسان ابراز نظر کرده اند که اين احتمال وجود دارد که حتی امضا کنندگان پيمان نيز در تحقق هدف های خود برای کاهش سطح توليد گازهای گلخانه ای کاملا موفق نشوند.

از جمله، کانادا، که از جمله نخستين امضا کنندگان پيمان کيوتو بود، در خلال هفت سال گذشته نه تنها نتوانسته است اقدامی جدی در زمينه کاهش گازهای گلخانه ای صورت دهد بلکه ميزان توليد اين گازها در آن کشور نسبت به سال 1990 حدود 20 درصد افزايش يافته است.

ژاپن نيز در مورد دستيابی به هدف کاهش گازهای گلخانه ای به ميزان 6 درصد کمتر از سال 1990 ابراز ترديد کرده است.