جاناتان مارکوس گزارشگر ديپلماتيک بی بی سی

محمود عباس بايد با هشياری و مهارت، عناصر راديکال فلسطينی را به سوی نوعی آتش بس سوق دهد

تا اينجای کار، همه چيز روبه‌راه است. برگزيدن چهره عمل‌گرايی چون محمود عباس به رياست تشکيلات فلسطينی، به معنای آن است که اسرائيل ديگر نمی‌تواند ادعا کند که هيچ مقام فلسطينی معتبری وجود ندارد که بتوان با او مذاکره کرد. اما مذاکره درباره چه؟

آيا بايد آنچنان که فلسطينی‌ها می‌پسندند، به سرعت توافق نهايی بر سر صلح را به بحث گذاشت؟ يا بايد آنچنان که آريل شارون، نخست‌وزير اسرائيل ترجيح می‌دهد، روند کندتری را پيش گرفت که شامل زمينه‌چينی‌های وقت‌گير و موقت می‌شود؟

در کوتاه‌مدت، دو طرف می‌توانند بر سر نياز به بهبود سريع و محسوس اوضاع امنيتی به توافق برسند.

اين امنيت، برای اسرائيلی‌ها به معنای آن است که انفجار بمب‌ها و پرتاب موشک‌هايی که از نوار غزه، بخش جنوبی اسرائيل را هدف قرار می‌دهند، پايان يابد. و برای فلسطينی‌ها به معنای آسودگی دائمی از محدوديت‌های نظامی اسرائيل است تا به مردم امکان بدهد که زندگی روزمره خود را از سر بگيرند.

دستيابی به اين سازش امنيتی، چندان آسان نيست.

در يک سو، آقای عباس نيازمند هشياری ماهرانه‌ای است تا عناصر راديکال فلسطينی را به سمت نوعی آتش‌بس سوق دهد. در سوی ديگر، ارتش اسرائيل بايد خويشتن‌داری بی‌سابقه‌ای را از خود نشان بدهد.

اما در عين حال، به حمايت - و فشار - گسترده خارجی نيز نياز هست. کابينه دوم جورج بوش، با گذر از اين آزمون نشان خواهد داد که تا چه اندازه برای سرمايه‌گذاری بر روند صلح مصمم است.

در هفته‌های آينده، قرار است يک نشست بلندپايه بين‌المللی در لندن برگزار شود تا کمک‌های اقتصادی و ساير حمايت‌ها از رهبری تازه فلسطين را هماهنگ کند.

اما پيشرفت‌های کوتاه‌مدت در زمينه‌های امنيتی، فلسطينی‌ها را برای مدتی طولانی راضی نگه نمی‌دارد. عقب‌نشينی برنامه‌ريزی شده اسرائيل از نوار غزه، اکنون می‌تواند به شيوه منظم‌تری انجام شود. اما پس از آن چه می‌شود؟

فلسطينی‌ها می‌خواهند مطمئن شوند مسائلی که برای آنها مهم است؛ همچون حاکميت سياسی، سرنوشت مهاجران و مانند آن، عاقبت جدی گرفته می‌شوند و به آينده نامعلومی موکول نخواهند شد.