ويس احمد حکمت، 12 ساله، مدير مسئول نشريه "رفاه نوجوانان" در شهر هرات: شش ساله بودم. يک روز وارد دفتر نشريه پدرم شدم و پشت کامپيوتر نشستم و با نوشتن بر روی يک کاغذ خودم را مدير مسئول نشريه و معاون پدرم را که مردی کهن سال بود معاون خود معرفی کردم و از آن برگه، ده نسخه چاپ کردم و بر در و ديوار چسباندم. پدرم مرا سرزنش کرد. گفتم يادتان باشد روزی خودم برای خودم نشريه ای درست خواهم کرد.

چند سال بعد شروع به نوشتن مقالات و جمع آوری مطالب کردم، ولی به خاطر نداشتن پول کافی نتوانستم آنرا توسط کامپيوتر به چاپ برسانم و مجبور شدم مطالب را با قلم بنويسم و برای هر مطلب عکسهايی را از روزنامه ها و مجلات باطله قيچی کنم و با چسب آن را در کنار مطلب مربوطه اش چسباندم و بعد با جمع آوری عيدی هايی که از پدرم و ديگر اقوام گرفته بودم جلد مجله را با کامپيوتر طراحی کردم و ديگر صفحات را از روی نوشته های قلمی فتوکپی کردم.

نمونه کارم را به چندين دفتر فرهنگی از جمله دفتر فرهنگی آيينه در هرات که از کارهای هنری و مطبوعاتی حمايت می کند، بردم. مسئولين دفتر آيينه با مشاهده مجله ام مرا مورد نوازش و تشويق قرار دادند. پس از آن، من در دفتر آيينه، به ادامه آموزش کامپيوتر و آموختن اينترنت و مسايل مربوط به روزنامه نگاری پرداختم.

من همکاران زيادی ندارم، نوشتن سرمقاله، جمع آوری و تنظيم مطالب، ويرايش و صفحه آرايی مجله و تعيين جلسات بر عهده خود من است. بجر کمک يک موسسه غيردولتی، ديگر هيچ منبع مالی ديگری را در اختيار ندارم و تمام مصارف مجله را خودم می پردازم. حتی امکانات به کرايه گرفتن يک دفتر کوچک برای مجله خود را ندارم و مجبور شدم در خانه مسکونی خود اتاقی را برای دفتر مجله ام در نظر بگيرم و در آنجا به فعاليت خود ادامه بدهم.

تا حالا توانسته ام دوازده شماره از مجله خود را به چاپ برسانم. مجله من پنج افغانی قيمت دارد، اما مجبورم آن را با توجه به فقر اقتصادی نوجوانان ولايات بادغيس ، فراه و غور به طور رايگان توزيع کنم.

من صبح بعد از بيدار شدن از خواب، وضو می گيرم و نماز می خوانم، بعد از آن چند صفحه قرآن می خوانم و سپس ورزش می کنم.

بعد از ورزش صبحانه می خورم و مشغول کار بر روی مجله ام می شوم. ظهر بعد از خوردن غذا و خواندن نماز به مدرسه می روم. بعد از پايان درس به خانه برمی گردم و با دوستانم دوچرخه سواری يا فوتبال بازی می کنم.

برخی اوقات هم در خانه می نشينم و با ديگر اعضای فاميل تلويزيون تماشا می کنم يا شعر می خوانم.

البته من شعر هم می گويم و آنها را در دفتر خود يادداشت می کنم. تا کنون شعرهايم خود را در چندين جلسه که مقامات دولتی نيز حضور داشتند، دکلمه کرده ام.