'می‌خواهم برای کمک به دیگران موش آزمایشگاهی باشم'

جان رابرتز می‌گوید خوشحال است که با "موش آزمایشگاهی" بودن می‌تواند به دیگران کمک کند.

این پدر‌بزرگ اهل گلاستر که چندی پیش بخشی از پایش را قطع کرده‌اند، می‌گوید:" آدم‌هایی هستند که وضع‌شان خیلی بدتر از من است و اعضایی از بدن‌شان را از دست داده‌اند".

این مرد هفتاد ساله در پروژه‌ای تحقیقاتی در انگلستان شرکت می‌کند که امید است بتواند حداقل زندگی هزاران تن ازافرادی که پایشان قطع شده است را دگرگون کند.

او از زندگی بعد از جراحی‌اش چنین می‌گوید:" دیگر درد ندارم".

"حالا راه می‌روم، باغبانی می‌کنم و خیلی کارهای دیگری که در تمام سال‌های قبل نمی‌توانستم انجام دهم".

در آزمایشگاه دانشگاه باث، او پای مصنوعی‌اش را در‌می‌آورد و بعد سه تا جورابی که پوشیده و پس از آن لایهٔ سیلیکونی که باید بپوشد تا جلوی سایش پروتز را بگیرد.

در هنگام تولد به طور مادرزادی یک پای جان بلند‌تر از پای دیگرش بود. کفش‌های طبی، کالیپر و حتی جراحی او را از دردی که می‌کشید، نجات نداد و سرانجام آخرین راه‌حل قطع پایش بود، که باعث شد وضعیت زندگی‌‌اش بهتر شود.

جان دورهٔ بهبودی خیلی طولانی را طی کرد، چون پس از عمل جراحی شکل و اندازهٔ محل قطع پا تغییر می‌کند.

این درد و ناراحتی باعث می‌شود که بسیاری از بیماران از خیر استفاده از پروتز یا پای مصنوعی بگذرند و باقی عمر خود را روی صندلی چرخ‌دار بگذرانند.

پژوهشگران و مهندسان دانشگاه باث لایه‌های داخلی قابل تنظیم با مواد مصنوعی ساخته‌اند تا به این مرحله از درمان بیماران کمک کنند، لایه‌هایی که می‌توانند در کمتر از یک روز ساخته و تنظیم و استفاده شوند.

جان می‌گوید: "این پروتز "تفاوت عظیمی" ایجاد می‌کند، من خیلی خوشحال‌تر هستم. تا جایی که به من مربوط است می‌توانم بگویم زندگی من را خیلی آسان‌تر کرده است".

در آزمایشگاه فناوری پیشرفتهٔ دانشگاه باث، بخش باقیماندهٔ پای جان به‌صورت سه بعدی اسکن می‌شود.

مهندسان دانشگاه باث این اندازه‌ها را به صورت کد در‌می‌آورند و ماشین می‌تواند لایه‌ای از مواد مصنوعی بر مبنای اندازه‌ها و وضعیت خاص پای او بسازد که مانند "دستکش" عمل کند.

چطور کار می‌کند؟

دکتر ویمل دوکیا می‌گوید که این نشان می‌دهد که چگونه مهندسی می‌تواند مشکلات زندگی روزمره را برطرف کند.

یکی از دانشیاران طراحی مهندسی می‌گوید که با این محصولات ویژهٔ هر فرد، نیاز‌های منحصر‌به‌فرد هر بیمار در نظر گرفته می‌شود و محصولی تولید می‌شود که مناسب‌تر است و بهبودی آنها را سرعت می‌بخشد.

" آنها می‌توانند بهتر حرکت کنند، دیگر از مشکلات استفاده از محصولات رایج که نیاز مداوم به تغییر داشتند، خبری نیست یا مثل مورد جان که ناچار بود از لایهٔ داخلی سیلیکون و چند تا جوراب روی هم استفاده کند".

ما از بخش مهندسی به آزمایشگاه دیگری می‌رویم که دکتر النا سمیناتی سنسور‌هایی روی پاهای جان کار می‌گذارد. این سنسور‌ها به دکتر کمک می‌کند تا بخش قطع‌شدهٔ پای بیمار را روی کامپیوتر بررسی کند و ببیند آیا محل اتصال پروتز کاملاً با وضعیت پای او متناسب است و در هیچ نقطه‌ای فشار وارد نمی‌کند.

او می‌گوید: " این لایه‌ٔ داخلی به جان کمک می‌کند که زندگی بهتری داشته باشد و فعالیت عادی‌ داشته باشد".

برای جان این مزیت بزرگی است که می‌تواند در شرایط اضطراری خیلی سریع پروتز خود را وصل کند و راه برود.

او گاهی از این نگران بود که شب‌هنگام، خانه‌اش آتش بگیرد و او نتواند به سرعت فرار کند.

حالا او با امید به زندگی‌اش ادامه می‌دهد و می‌گوید اگر این پروژه به دیگرانی هم که چنین مشکلی دارند کمک کند، او خوشحال خواهد شد.

او می‌گوید: " اگر من موش آزمایشگاهی این پروژه بودم، که فکر کنم بوده‌ام، هیچ اشکالی ندارد چون من همیشه خودم را در زندگی با کسانی که وضعیتی بسیار بدتر از من دارند، مقایسه می‌کنم".